Małe wieczności

Ryszard Botwina Chcę otrzymywać korespondencję o pozycjach tego autora.

okładka: miękka

nośnik: druk
liczba stron: 288

Ocena klientów: wszystkie recenzje (2)

Lipiec 2011 - On - życiowy nieudacznik. Ona - kobieta bez przyszłości. Połączy ich uczucie, które przeciwstawi się światu.

Henryk Woźny to były górnik, który wiedzie życie miałkie i bezcelowe. Większość dnia spędza na pilnowaniu upadającego zakładu pracy i dokarmianiu bezdomnego psa. Z żoną nic go...

Pełny opis produktu...

Inni klienci oglądali również...

Pełny opis produktu: Małe wieczności

Średnia ocena z 2 recenzji (Dodaj własną)

Autor:: Ryszard Botwina
Wydawnictwo:: Zysk i S-ka , Lipiec 2011
ISBN:: 978-83-7506-667-8
Liczba stron:: 288
Wymiary:: 135 x 205 mm
Sprawdź inne tytuły:: Ryszard Botwina

Kategorie:: proza obca > powieść

On - życiowy nieudacznik. Ona - kobieta bez przyszłości. Połączy ich uczucie, które przeciwstawi się światu.

Henryk Woźny to były górnik, który wiedzie życie miałkie i bezcelowe. Większość dnia spędza na pilnowaniu upadającego zakładu pracy i dokarmianiu bezdomnego psa. Z żoną nic go nie łączy. Ania Tarkowska to bezrobotna ćpunka, która oddaje się za pieniądze kierowcom tirów. Z chłopakiem jest tylko dla narkotyków. Choć los skazuje obydwoje na zapomnienie, Ania i Henryk spotykają się i rozpoczynają budowanie własnego świata opartego na uczuciu, którego nigdy nie zaznali - miłości, zarówno tej fizycznej, jak i tej płynącej z serca. Jednakże rzeczywistość nie pozostaje bierna i postanawia zniszczyć enklawę rozkoszy. O Anię upomina się przeszłość, a Henryk musi zmierzyć się z piętnem niewierności. Kochankowie mają jednak pewien plan...

Małe wieczności to opowieść o miłości wbrew okolicznościom, to pełna erotyki historia dwojga straconych dla społeczeństwa ludzi, którzy postanawiają za wszelką cenę walczyć o swoje szczęście.

Zgłoś błąd w opisie

Recenzje naszych klientów: Napisz własną recenzję

Małe wieczności
Autor:: Ryszard Botwina

A jednak można to opisać dobrze (2012-03-28)

FabrykaRecenzji Więcej o recenzencie

Kiedy polski autor usiłuje miłość wcisnąć w kontekst społeczny, zwykle zbyt mocno dociska kolanem i – owszem – szafa się zamyka, ale w mig odpadają jej plecy. Botwina napisał powieść o trudnej, niemożliwej prawie miłości dwojga outsiderów: ćpunki (żony - jakżeby inaczej – narkomana) oraz portiera, byłego górnika. Jakkolwiek sztampowo by to nie brzmiało – to tylko pozory. Bohaterowie okazują się prawdziwi gdyż autor posiada ostre i przenikliwe „społeczne oko”, a i z psychologią mu po drodze. Nie ma w książce mowy o standardowym u nas ujęciu a la „jak państwo ze sfer wyobrażają sobie, jak to ten lud sobie żyje, och!”. Jest to opowieść prawdziwa. Co ciekawe „lud” nie jest też schematycznie ludowo-sztampowy w swej prawdziwości, co również grozi w podobnych wypadkach. Cierpienie tchnie realnością, zobojętnienie tymże cierpieniem i próby otrząśnięcia się z niego – w całej swej nieudolności i braku konsekwencji – często porażają. Równie mocno i dotkliwie jak ich nierozłączna siostra – samotność. Nie tyle w tłumie, co w otoczeniu „bliskich”. Wobec tego wszystkiego zaskakujące wydaje się, iż to właśnie pogodą ducha narkomanka i tirówka w jednej osobie pociąga ku sobie kochanka – pancerz, jaki musiała wytworzyć, by móc trwać, zdołał ową właśnie pogodę ochronić. Pogodę ducha, dodam, mocno na kredyt. Szczęście nie trwa długo – mimo skutecznej początkowo próby zerwania z tym, co przedtem, przychodzi im płacić wysokie za przeszłość rachunki. Mają więc do wyboru: poddać się i wrócić do tego, co było, lub działać, by móc trwać w nowym, w lepszym. W czymś, co – z uwagi na wszelkie okoliczności, zaszłości, ograniczenia zdawać im się musi snem. Snem zaledwie i aż. Snem, czyli tytułową małą wiecznością. Okazuje się, że można jednak napisać w Polsce powieść o miłości i nie musi ona mieć nic wspólnego z bestselerowym mydłem i powidłem a la „Otyłość nad rozlewiskiem” itp. Można poskąpić ckliwości zastępując ją zwyczajnością, da się ominąć infantylizm psychologiczny w budowaniu postaci, zastępując go realizmem, można też pisać o seksie tak, że ani czytelnik pąsowieć nie musi, ani rechotać nad nieudolnością opisu. Nawet niejaki naturalizm charakteryzujący niektóre te fragmenty jest uzasadniony okolicznościami, nienatrętny. Budowa powieści – siedem części nawiązujących (nie posuwam się za daleko?) – nasuwających na myśl wiadomą księgę – może sugerować, iż miłość łącząca bohaterów nie z tego świata pochodzi, co poza „zinteresowanymi” niezauważalne dla innych. Pewnie dlatego, że ich uczucie to i wzniosłe jest, i prozaiczne jednocześnie. A dostrzec je mogą tylko Oni - są mikrocząsteczkami tej warstwy, która przecież – w standardowym przekazie – żre (jak ma co), pije (j.w.), gzi się (ibidem), kradnie (jak się uda) i jeszcze się roszczeniowo leni (por. nasza prasa codzienna). Prawdziwe uczucie zarezerwowane jest zaś dla tych lepszych, bo tylko w ich przypadku miłość zwycięża wszystko. Czy udaje się to jednak uczuciu bohaterów „Małych wieczności”? Najlepiej sprawdzić samemu.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Przeczytanie "Małych wieczności" zajęło mi 3 wieczory, a czułam się, jakby to trwało wieczność... I to wieczność, którą najchętniej wyrzuciłabym z pamięci (2011-09-08)

mól książkowy Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka! Więcej o recenzencie

Kolejna historia miłości, która nie ma racji bytu, jest nieakceptowana przez środowisko, a jej bohaterowie mimo wszystko walczą o przetrwanie uczucia. Takich opowieści było już wiele. On – nieudacznik w średnim wieku, były górnik,żonaty,ale niezbyt spełniony u boku żony. Ona – piękna i młoda, ale uzależniona od narkotyków. Wszystko się zmienia, gdy Anna poznaje Henryka. Okazuje się, że nadają na tych samych falach, oboje są spragnieni miłości, czują się tak samo nieszczęśliwi. Stają się sobie coraz bliżsi - jednak każde boi się zrobić krok w stronę tego czego naprawdę pragną. W końcu ich miłość staje się faktem,Anna rzuca narkotyki, żona Henryka przez długi czas niczego nie podejrzewa, a gdy ich związek wychodzi na jaw, jest gotowa mu wszystko wybaczyć. Po pewnym czasie spotkania Ani z Henrykiem stały się dla mnie udręką. Ich zachowanie, rozmowy są przewidywalne do bólu, po prostu nudne, a sami bohaterowie mało wyraziści. Nie wiem jaki był zamysł autora - czy chciał napisać kryminał, powieść psychologiczną - a może romans? W moim odczuciu wyszła słabo dopracowana mieszanka. Stawiam jednak jedną gwiazdkę za pokazanie, że miłość jest ślepa i często może zawładnąć dwojgiem ludzi pochodzących z różnych środowisk, że różnica wieku nie ma znaczenia, i że dla ocalenia miłości osoby zakochane potrafią zrobić bardzo wiele.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji