Many Faces Of Brenda Walsh

Polski funk grany z pasją (2011-12-13)

Łukasz Wasilewski  Więcej o recenzencie

„Kiepska podróbka Jamiroquai z dolewką Prince'a” - takim mianem określają Brendę Walsh niektórzy (złośliwi?) internauci. Nie można w stu procentach zanegować tego określenia, ale tylko dlatego, że twórczość młodego warszawskiego zespołu bez większych trudności wytrzymuje porównania m.in. do wspomnianych dokonań Jaya Kaya i spółki, a samo skojarzenie z Księciem zdecydowanie należy odebrać jako komplement. Brenda Walsh (wcześniej znana jako Funk Me Hard) to, jak na dzisiejsze czasy, zespół nietypowy, bo aż dwunastoosobowy. Oczywistym jest więc, że w tak dużej grupie osób musi dochodzić do zderzania się różnych wizji muzyki, a efekt końcowy jest wypadkową przeróżnych inspiracji. I tak jest w przypadku Brendy. Zabieranie się za funk wbrew pozorom wcale nie jest przepisem na sukces. Wręcz przeciwnie, jest to dość ryzykowne zajęcie, bo nawet najlepsi instrumentaliści nie gwarantują ujawnienia się eterycznego groove'u. A to podstawa, bo przecież funk bez groove'u to jak „House” bez Hugh Laurie'ego – niby mógłby istnieć, ale jednak chciałoby się go wyłączyć. Same linie basowe jeszcze nie potrafią zmieść z parkietu, ale w końcu nie do razu Rzym zbudowano. W muzyce Brendy słychać radość tworzenia i że utwory powstają na wspólnych jamach. W jednym z numerów można usłyszeć: „My gramy tak ziom / muzykę z pasją” i trudno się z tym wyznaniem nie zgodzić. Wewnątrzzespołowa chemia jest oczywista, rozbudowany skład pozwala osiągnąć zwarte, organiczne brzmienie, w którym wszystko po prostu się ”klei”. Bębny, bas, perkusjonalia, gitara, klawisze, dęciaki, elektronika, rap i wokal – skromne kwartety mogą tylko pozazdrościć. Bezdyskusyjnym atutem Brendy Walsh jest jej charyzmatyczny wokalista Radek Rejsel (Ra Re), którego śpiewanie zachwyca przede wszystkim niewymuszoną swobodą i swoistą zmysłowością. Co prawda wiele osób, poniekąd słusznie, narzeka na nieszczególnie wysublimowane teksty wyśpiewywane przez Ra Re, ale jeśli mam do wyboru kiepskie melodie i świetne teksty oraz świetne melodie i kiepskie teksty, to bez namysłu wybieram opcję numer dwa. Z kolei do nawijki Puocia raczej nie można mieć zastrzeżeń. Nie bez powodu zawsze, gdy mowa o Brendzie Walsh, pojawia się funk. Jednakże wrzucanie dokonań niepokornej Brendy do szufladki funk może być dość mylące (i krzywdzące zarazem) – w końcu największymi hitami z pierwszej płyty wydają się być „Porn Site” (chwytliwe electro) i „Million Beds” (synthpop z fuzzowatym syntezatorem w roli w głównej). Nie brakuje klimatów jazzujacych („Kawałek o deszczu na 6/8”) czy soulowych („Tonight”), a nie sposób też zapomnieć o sporej dawce dobrego rapu na „żywych pętlach” („College Love”, „Gramy z pasją”). Pierwsze LP Brendy Walsh można podsumować krótko: jest dobrze, może być lepiej. Ważne, że nie trzeba uciekać się do eufemizmów w stylu: „dobre jak na polskie granie”, bo muzyka broni się sama i nie potrzebuje bonusowych punktów za pochodzenie. Twórczość Brendy zwyczajnie buja, a najlepiej przekonać się o tym na koncercie.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji