Marcowe fiołki

Niezła... (2010-05-14)

gr2eslaw  Więcej o recenzencie

Naprawdę fajna książka dla miłośników przedwojennych klimatów. Niestety, nie najlepsze tłumaczenie, a i zakończenie mocno mnie rozczarowało. Mam nadzieję, że to ze względu na kolejne tomy, bo jeśli nie, ocena byłaby jeszcze niższa.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Berlin pod rządami NSDAP (2009-06-13)

prowincjonalna nauczycielka  Więcej o recenzencie

Ernhard Gunther to prywatny wywiadowca, który pracował niegdyś w policji. Odszedł, gdy okazało się, że wszelkie działania podporządkowane są partii i to partia decyduje, kto z racji urodzenia czy narodowości zasługuje na pracę w policji, a kogo należy z policji – często brutalnie – wykluczyć. Czasy sprzyjają wykluczaniu z jakiegokolwiek życia – narodowi socjaliści, po wygranej w wyborach Hitlera, rosną w siłę i próbują zarządzać każdym aspektem istnienia w Niemczech. Co nie wszystkim się podoba. Niespokojne czasy sprzyjają paradoksalnie tym, który funkcjonują na granicy prawa. Zagadkowa śmierć córki i zięcia znanego i majętnego przedsiębiorcy budzą zdumienie, a jest ono tym większe, że młodzi małżonkowie zostali zabici z powodu… To też nie jest jednoznaczne. Bernhard Gunther to twardziel, nieco podobny – jak mówi mu sam Goering – do bohatera „Sokoła maltańskiego”. Jest dyskretny, silny, czasami aż chciałoby się powiedzieć, że bezmyślnie szczery. Nie pozostając obojętnym na kobiece wdzięki, umiejętnie dostrzega kiedy kobieta chce go wykorzystać. Prywatny wywiadowca budzi niechęć niektórych z dawnych współpracowników, a gdy zaczyna zbyt mocno angażować się w zadanie, które przed nim postawiono – napotyka na opór ze strony tych, którym jego praca wyjątkowo nie sprzyja. Philip Kerr napisał dobry kryminał. Trudno nie polubić bohatera, którego wykreował (i cieszyć się należy, że to pierwsza z cyklu książek z Bernhardem Guntherem), a jeszcze trudniej nie uznać, iż Berlin lat trzydziestych XX wieku postrzegany oczyma wywiadowcy jest intrygujący, mimo, że groźny. Autor nie omieszkał przemycić w swojej powieści wielu ironicznie cierpkich słów określających Niemców, a szczególnie tych nazywanych „marcowymi fiołkami”, czyli tych, którzy wielką miłością do NSDAP zapałali po 1933 roku. Dużo w tej książce jest smaczków. I to nie zawsze związanych z główną – kryminalną – fabułą powieści. Oczyma bohatera widzimy jak przygotowywano Berlin na Igrzyska Olimpijskie, obserwujemy zwycięski bieg Jesse Owensa, czy realizację Ustaw Norymberskich. Lata poprzedzające drugą wojnę światową należą w moim odczuciu to najciekawszych w historii i stąd też może wynika ów zachwyt z jakim śledziłam obyczajowe tło powieści Kerra. Spędziłam świetne popołudnie z powieścią angielskiego pisarza – prawnika.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jak nienaziści radzili sobie w Berlinie 36? (2009-05-09)

Joanna Gołaszewska  Więcej o recenzencie

Książka, którą się smakuje i którą docenia się w miarę czytania. Rzecz dzieje się w 1936 roku, roku berlińskiej olimpiady. Dla mnie jest to najmniej znana część historii hitlerowskich Niemiec, dlatego z przyjemnością zwracałam uwagę na takie szczegóły jak ubrania, wygląd mieszkań, styl życia- całą tę codzienną otoczkę. Z dużą ciekawością obserwowałam, jak wyglądało życie Niemców po dojściu do władzy Hitlera. Zastanawiałam się, jak on to zrobił, że całe tłumy uległy histerii i naród pozwolił się sterroryzować. Nie dowiedziałam się, ale po raz kolejny skonstatowałam, że garstka maniaków i oszołomów potrafi zastraszyć normalną większość. Znajoma wątpliwość? Główny bohater nazistą nie był- to prywatny detektyw, który wikła się w skomplikowaną historię, która prowadzi go do gabinetu samego Goeringa. Ostatnie rozdziały są wstrząsające, ponieważ oglądamy Dachau 36 roku. Książka według mnie jest bardzo dobra, wręcz ważna dla miłośników historycznego czytania. Natomiast ktoś, kto lubi kryminały, miło spędzi nad nią czas. Szczerze polecam.

(3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji