Margot

Autor jest osobą, która ma coś do przekazania czytelnikowi (2010-04-26)

Mohito  Więcej o recenzencie

Wulgaryzmy i język potoczny to celowe zabiegi autora, książka dzięki temu jest bardzo autentyczna. Daje do myślenia. Choć muszę zastrzec, ze ogólnie nie lubię tego typu pisania, sam jestem zaskoczony swoją pozytywną oceną tej książki (przeczytałem ją miesiąc temu). Witkowski, w przeciwieństwie do wielu pseudo-pisarzy, ma coś do przekazania czytelnikowi. Przynajmniej w mojej ocenie. Nie wszystkim musi się podobać styl Witkowskiego, to dość oczywiste. Co kto lubi. Ta książka po prostu musi budzić skrajne oceny.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ćwierćliteratura/Literacka wydmuszka (2010-01-03)

Aleksandra Sikorska  Więcej o recenzencie

Niezbyt sprawiedliwe jest ocenianie książki, której nie przeczytałam do końca. Po pierwsze, nie zrobiłam tego, ze względu na prosty, okropny, tak wulgarny, że aż obrzydliwy i odrzucający język. Po drugie - jaki jest sens pisania czegokolwiek o niczym? Stawiam Witkowskiego na jednej półce razem z Dorotą Masłowską - obaj są tak samo wulgarni i rzucają słowami bez większego znaczenia/sensu/przesłania. Totalne dno. Przykro patrzeć na obecny stan polskiej literatury - większa liczba wulgaryzmów, bezsensownych metafor itd. nazywana jest obecnie 'nowatorstwem/błyskotliwością' itd. Bla bla bla. Kończę swój wywód cytując Zbigniewa Herberta - 'jeśli tematem sztuki będzie dzbanek rozbity/ mała rozbita dusza/ z wielkim żalem nad sobą/ to co po nas zostanie/ będzie jak płacz kochanków/ w małym brudnym hotelu/ kiedy świtają tapety' Nie czytajcie Margot. Nie warto.

(4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Znakomita zabawa, po raz kolejny (2009-09-25)

Fabian Cieślik  Więcej o recenzencie

Nie mam pojęcia skąd w mediach tyle rozbieżnych opinii na temat nowej książki Witkowskiego. Tyleż w niej zabawy słowem, frazą, opowiadaniem ile w poprzednich książkach autora. Postaci wyraziste, monologi smakowite, dialogi żywe do bólu. I czego chcieć więcej. Zdecydowanie polecam, szczególnie, że jeszcze długo bez odpowiedzi pozostanie pytanie: Kim jest Starzejąca się Gwiazda?

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Książka raczej do słuchania (2009-09-09)

Paweł Głód  Więcej o recenzencie

"Problem" z prozą Witkowskiego jest taki, że jego książki nadają się bardziej do słuchania niż czytania, ponieważ są one pisane językiem "mówionym". A interpretacja własnych tekstów wychodzi Witkowskiemu znakomicie. Wystarczy posłuchać "Lubiewa", żeby się o tym przekonać. Podobnie rzecz ma się z "Margot". Książkę czyta się szybko. Napisana jest wartkim językiem i chyba to właśnie język jest tu najwyższym atutem tej książki. Bo sama fabuła jest praktycznie prosta, o ile można tu mówić o fabule. Wydaje mi się, że fabuła jest tu szczątkowa, rwana, jakby bardziej chodziło o ukazanie charakterów niż o losy postaci. Trudno mi powiedzieć, czy to wada czy zaleta. Jak kto woli. Szkoda tylko, że książka jest tak krótka i nieco niedbale wydana.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

paździerzowa błyskotka (2009-09-06)

R2D2  Więcej o recenzencie

"Lubiewo" Michała Witkowskiego na pewno jest jedną z najważniejszych polskich powieści pierwszej dekady XXI wieku. Tego samego nie można, niestety, powiedzieć o trzeciej powieści pisarza - "Margot". Krótka, pozbawiona właściwie fabuły i sięgająca po niezbyt wyrafinowane metody (historia Waldka to satyra na świat przaśnego polskiego szołbiznesu, która nie poraża wyjątkowością obserwacji; Asia i jej losy to z kolei kpina z porządnych licelaistek i Madzi Buczek jednocześnie) książka jest właściwie poematem. Owszem, językowy talent pisarza jest nie do zakwestionowania i można po prostu delektować się frazą Witkowskiego, ale pod tą frazą niewiele się kryje i niewiele ona oznacza. Szkoda, bo myślałem, że pisarz bardziej wejdzie w świat tirowców i zdradzi nam o nim coś więcej (tak jak pokazał świat ciotek w "Lubiewie"). Oczywiście, może nie ma co zdradzać, ale w takim razie, czy warto tracić czas na pisanie takiej zabaweczki, która pokazuje w publicystyczno-literackim skrócie naszą paździerzową rzeczywistość? Czy nie szkoda talentu na takie błyskotki ze złotka po czekoladzie jak "Margot"?

(5 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Dla mnie po prostu czytadło do śmiechu (2009-09-04)

ocandy  Więcej o recenzencie

przeczytałem w 2 godziny, bardzo lekkie w porównaniu z poprzednimi, ale śmiechu jak zwykle dużo."Won do międy nami kawy pić, plotki wymieniać", Czy jesteś na coś uczulony? tak , na cioty z Warszawy! Perełki:)

(3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Brzydota życia. (2009-08-29)

Joanna Gołaszewska  Więcej o recenzencie

Nie dałam jedynki (beznadziejna) tylko dlatego, że nie byłam w stanie doczytać jej do końca, więc nie mogę z całą stanowczością stwierdzić, że niczego pozytywnego w niej nie ma. Może jest, tylko ja o tym nie wiem? Nie doczytałam jej do końca z bardzo prostego powodu: nie cierpię wulgarności i epatowania brzydotą jako celu samego w sobie. Może zamiarem autora było ukazanie społeczeństwa polskiego, nie wiem, nie będę wypisywać tu bzdur pod hasłem "co autor miał na myśli". Nie wiem, co autor miał na myśli, wiem natomiast, co ja zauważyłam i co wyczytałam w tym początkowym fragmencie: świat tirowców jest wulgarny i tchnie li i jedynie walką o byt. Mają jakieś swoje hierarchie i dobrze. To jest ich świat, a ja nie jestem nim zainteresowana. Bo on mi się nie podoba. I tyle. Śmiem jedynie przypuszczać, że nie jest to kwintesencja naszego społeczeństwa, że jednak są gdzieś enklawy ludzi, dla których seks w najgorszym wydaniu nie jest istotą dnia; że są ludzie, którzy potrafią się porozumieć nie obrzucając się przy tym wulgaryzmami. Książka Witkowskiego mi się po prostu nie spodobała, ponieważ od początku nic się w niej nie działo, oprócz tego, że czytałam o tym, jak wygląda życie tirowca. Lekkie nie jest, to fakt. Gdzieś przeczytałam, że książka jest napisana lekko. Otóż moim zdaniem to nie jest lekki język. Mnie się to czytało bardzo ciężko, dlatego odłożyłam.

(8 z 12 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czy to, co napisał Witkowskie to bardziej paszkwil, czy pamflet na współczesną rzeczywistość? (2009-08-28)

prowincjonalna nauczycielka  Więcej o recenzencie

Może trudno w to uwierzyć, ale "Margot" jest pierwszą książką Michała Witkowskiego, którą przeczytałam. Nie mam więc porównania do tego, co pisał wcześniej i nie należy się spodziewać wniosków głoszących, która z jego powieści była najlepsza. Margot to kierowca tira - chłodni. Daje jej to wysoką pozycję w hierarchii kierowców ciężarówek - nie musi czekać w kolejkach na granicach, może w barze zająć lepsze miejsce niż ci jeżdżący z kontenerami. Ale jednocześnie Margot to kobieta, która potrzebuje zaspokoić swą "dzikość serca". Asia to dziewczyna, która uskrzydlona niezliczonymi wyznaniami miłości kierowców tirów jakich wiedzie przez CB - radio przez drogi i bezdroża, podnosi się z wózka inwalidzkiego, by go odrzucić, by stać się ucieleśnieniem głosu. Waldek Mandarynka, przystankers z podsuwalskiej wsi, sięga po marzenia i zderza się z owymi marzeniami z wielkim hukiem. Bohaterowie Witkowskiego byli nijacy, byli nikim. Pozostawały im marzenia rozpędzające szarą samotność, wyrzucenie za nawias. Małgorzata, Asia, Waldek dokonali zmian, ulegli metamorfozie, doświadczyli tego, kim chcieli się stać, tego ku czemu dążyli i... Nie zawsze okazało się, że warto sięgać do gwiazd. Zastanawiam się, czy to, co napisał Witkowskie to bardziej paszkwil, czy pamflet na współczesną rzeczywistość. Na sławę, ulubienie piękna, na walkę o to, by być celebrytą, by być w mainstreamie, na seks. Na "gwiazdy podstarzałe, ale z klasą", na dzieweczkę nieurodziwą o pięknym głosie, na plebanię oferującą solarium, siłownię, saunę i zapraszającą na spowiedź przez GG. Na świat, który wariuje coraz mocniej, a my przyklaskujemy owemu szaleństwu zacierając granicę dobrego smaku. Sięgnę po inne książki Witkowskiego. Zaciekawiło mnie jego pisanie.

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji