Maria Antonina. Podróż przez życie

O królowej, która miała pecha do historyków (2006-12-05)

Magda Talik  Więcej o recenzencie

W XVIII wieku być kobietą znaczyło posiąść "sztukę podobania się i dążyć do zadowolenia każdego". Maria Antonina sumiennie odrobiła tę lekcję, jak przekonuje jej biografka Antonia Fraser. Musiała na obcym sobie dworze zdobyć popularność i odnaleźć się jako małżonka króla Francji. Nie zasłynęła z dobroci, czy wielkoduszności, ale pychy i marnotrawstwa. Czy słusznie? Fraser przekonuje w swojej obszernej książce, że nie do końca. Na wstępie rozprawia się z jednym z najbardziej rozpowszechnionych mitów związanych z osobą Marii Antoniny. Mianowicie z jej słynnym powiedzeniem "niech jedzą ciastka" (skierowanym do ludu, który narzekał na brak chleba). I dowodzi, że wcale nie pochodziło z ust francuskiej królowej, choć jest z nią niezmiennie kojarzone. Kim była naprawdę Maria Antonina? Córką swojej matki - cesarzowej Austrii Marii Teresy, żoną króla Francji Ludwika XVI, intelektualistką, wyrocznią w sprawach mody. Ale przede wszystkim kobietą, której przyszło żyć w niepewnych czasach i która musiała błyskawicznie dorosnąć do obowiązków monarchini, a potem starać się umrzeć z godnością w obliczu wielkiej rewolucji. Książka Fraser może się nie spodobać historykom. Za dużo w niej swobody faktograficznej, snucia domysłów, a czasem wyciągania pochopnych wniosków (analizy horoskopów królewskich). Jednak mimo pewnych niedociągnięć, brytyjskiej pisarce udało się stworzyć niezwykle frapujący portret epoki, ludzi i wydarzeń. Spora w tym zasługa dobrego pióra i doświadczenia. Fraser jest przecież autorką poczytnych książek historycznych m.in. o miłościach Ludwika XIV czy żonach Henryka VIII. W każdej z nich najbardziej interesuje ją prywatne życie opisywanych postaci i próbuje przedstawić je z jak największą autentycznością i uciec od nudy, jaka często wkrada się w publikacje naukowe. Jej "Maria Antonina" do tego stopnia zainteresowała reżyserkę Sofię Coppolę, że ta zdecydowała się zrobić film o francuskiej królowej. We francuskiej modzie znowu nastała moda na drapowane suknie i pudrowane peruki, a także tapety w kwiatowe wzory à la Maria Antonina. Na okładce polskiego wydania książki można natomiast podziwiać Kirsten Dunst, która zagrała tytułową rolę w filmie Coppoli. Renesans zainteresowania XVIII-wieczną monarchinią jest chyba najlepszym dowodem na to, że historia jednak zatoczyła koło.

(12 z 15 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Super! (2007-01-10)

Magdalena Szubstarska  Więcej o recenzencie

Jestem dopiero w połowie książki, niemniej jednak jestem zachwycona. Czyta się niemalże jak powieść przygodową, a nie historyczną. Jest oczywiście dużo hrabiów, księżniczek itp., co może sprawiać trudności w zapamiętaniu wszystkich tytułów, hierarchii i dworskiej etykiety, nie przesłania to jednak niezaprzeczalnego uroku. Co ważniejsze widzimy główną bohaterkę nie jako boginię, ale jako normalną kobietę. Polecam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Niezgrabne tlumaczenie... (2007-02-16)

marianne eisele-sawicz  Więcej o recenzencie

Książka bardzo ciekawa, tłumaczenie niestety niezgrabne i przez to trochę denerwujące, ale polecam.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji