Maskotka. Nazistowski sekret mojego żydowskiego ojca

Ciekawa, ale koszmarnie napisana historia (2011-11-15)

Molka82  Więcej o recenzencie

Temat książki jest ciekawy, a cała historia dość przejmująca. Jednak jeżeli szuka się przyjemności z czytania, to niestety książka ta to zły przykład. Styl autora potwierdza jego nowatorstwo. Kurzem narzuca wnioski, kieruje interpretacja wydarzeń. Czytanie "Maskotki" to meczący wyczyn.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Szok (2010-11-30)

Agata Świergul  Więcej o recenzencie

Przeczytałam tę książkę jednym tchem, tak samo jak moja mama. I obie byłyśmy w ogromnym szoku jak człowiek może zgotować taki los innemu człowiekowi - tym bardziej dziecku. Piękna książka to może nie najlepsze określenie, ale tak właśnie można określić "Maskotkę". Jedno jest pewne tej opowieści na długo nie zapomnę. Polecam wszystkim.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Łotewska maskotka (2009-01-28)

Meszuge  Więcej o recenzencie

Alex Kurzem opowiadał żonie i synom o swojej przeszłości wielokrotnie, jednak po latach okazało się, że z maestrią iluzjonisty pokazywał bliskim tylko to, co chciał pokazać: półprawdy, wyuczone wersje oficjalne, wydarzenia wyrwane z kontekstu. W maju 1997 Alex Kurzem zupełnie niespodziewanie pojawił się w Oxfordzie u studiującego tam syna Marka (autora książki), postanawiając przerwać milczenie i opowiedzieć całą znaną sobie prawdę o swoim dzieciństwie, już bez skrótów i uników, i poprosić o pomoc w rozwikłaniu tajemnic z nim związanych. Okazało się wówczas, że Alex Kurzem jest cudem ocalałym z pogromu, w którym zamordowano jego matkę i rodzeństwo, synem rosyjskiego Żyda. Błąkającego się po lesie, tygodnie lub miesiące później, złapano i tylko kaprysowi sierżanta Kulisa, dowodzącego oddziałem, zawdzięcza, że nie został wtedy zastrzelony wraz z innymi schwytanymi w okolicy Żydami. Chłopiec, który miał wówczas pięć albo sześć lat, stał się maskotką oddziału, a nieco później całego batalionu. Ubierano go w specjalnie szyte dla niego miniatury mundurów: łotewskiej policji (nacjonalistycznej i proniemieckiej organizacji wsławionej eksterminacją Żydów), łotewskiego, dowodzonego przez Niemców, wojska i wreszcie niemieckiego SS. Wraz ze swoimi przyjaciółmi żołnierzami brał udział (oczywiście tylko bierny) w żydowskich pogromach, bestialskich mordach, gwałtach. Z jego udziałem nakręcono film na potrzeby propagandy hitlerowskiej. Wykorzystywano go do uspokajania więźniów, wywożonych z rampy fabryki czekolady do obozów zagłady. Zdecydowanie warta polecenia…

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nie zaśniesz po niej spokojnie (2008-09-11)

Joanna Gołaszewska  Więcej o recenzencie

Niesamowita książka, która na długo zostanie w pamięci czytelnika. Skończyłam ją czytać wieczorem i potem nie mogłam zasnąć - biłam sie z myślami. Wciąż zadawałam sobie pytanie - jak dorosły człowiek może zrobić coś takiego małemu dziecku? Dorośli mężczyźni, faszystowscy policjanci z Łotwy, znaleźli w lesie małego chłopca i go przygarnęli. Taka jest oficjalna wersja. Uratowali mu życie. Tylko pytanie: co zrobili z tym życiem, za które teraz byli odpowiedzialni? Co zrobili z tym małym chłopcem? Wyobraźcie sobie sześciolatka. To takie małe dziecko, które dopiero zaczyna zerówkę. I to dziecko zostaje ubrane w mundur i od świtu do nocy słyszy, że Żydzi to śmiecie i inne takie faszystowskie propagandowe rzeczy. Zaczyna w to wierzyć. Gdzieś w podświadomości zostaje mu, że on chyba też jest Żydem, co zresztą potwierdza jeden z jego "wybawców" w czasie kąpieli i radzi mu, żeby nigdy nie pokazywał nikomu "tego". Dziecko ogląda na własne oczy masakry i zabójstwa. Śmierć jest jego dniem powszednim. Jak człowiek ma żyć potem z takim bagażem doświadczeń? Książka napisana wartką prozą, nie ma dłużyzn ani rozwlekłości. Mnie najbardziej urzekła scena, gdy Alex rozpoznaje swój rodzinny dom i wzgórze, z którego patrzył, jak ginie jego rodzina. Mama, braciszek i malutka siostrzyczka. On ma 6 lat i jest najstarszy z rodzeństwa. I od tej chwili zaczyna się jego życie w wiecznym poczuciu winy, że ich nie uratował. Książka przejmująca do głębi.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji