Mięczak

Ciernie, zabójcy i... paczka Chio (2009-07-26)

Fuine Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Pewne książki z dietą nie idą w parze. Ledwie się człowiek usiądzie i w lekturze zagłębi, gdy tajemniczo sprzężony z kryminałem żołądek (czy ktoś kiedyś spróbował racjonalnie wytłumaczyć to zjawisko?) zaczyna domagać się również czegoś dla siebie. Czasem wystarczy kilka orzechów, czasem... no właśnie... nic nie wystarcza i Markowi Billinghamowi zawdzięczam to, że sama nie wiedząc kiedy zamordowałam potężną paczkę czipsów absolutnie bez udziału świadomości. Zagłębiona w "Mięczaka" do tego stopnia, że chyba tylko chrupanie ziemniaczanych skrawków o smaku paprykowym powstrzymywało mnie przed szczękaniem zębami. Znacie takie książki? Jestem pewna, że tak. Kryminały tak mocne, że każdy zwrot akcji uderza jak cios pięścią, a z najbardziej wydawałoby się oczywistych konkluzji pochodzą najzdradliwsze lewe sierpowe. W "Mięczaku" widać przy tym również wyraźną różnicę pomiędzy stylem kryminału amerykańskiego i brytyjskiego. Podczas gdy Thorne – cóż za doskonale dobrane nazwisko! - jest przysłowiowym cierniem, bolesnym wrzodem na... ciele zarówno swoich policyjnych kolegów jak i przestępczego półświatka, żaden z niego Brudny Harry. No, chyba że Brudny Harry również borykał się z odpływającym w otchłań Alzheimera ojcem, ćpającym członkiem własnego zespołu, imponującą zdolnością zawodowej autodestrukcji i rosnącą skłonnością do alkoholizmu. Thorne i cały "Mięczak" przypomina więc nie hollywoodzkie produkcje a niedopowiedziany i wyjątkowo realny brytyjski serial "The Bill" (Gliny) i w tym właśnie tkwi sukces Billinghama. W realności i brutalności przekazu, w której zamordowanie kobiety jest zwyczajowym wydarzeniem w skali tygodnia (nieco tylko podkreślonym obecnością w miejscu zbrodni trzyletniego synka), zabójstwo innej kobiety tego samego dnia bez szczególnej sensacji wprowadza ideę seryjnego zabójcy, ale dopiero sugestia, że dwóch współdziałających morderców igra sobie ze światem żywych rodzi grozę w bohaterach i czytelnikach po równi. Gdzie morderca do końca gra w kotka i myszkę z Thornem, a tożsamość, której jesteśmy tak pewni okazuje się kolejnym triumfem genialnego umysłu Stuarta Nicklina. Jak kolejne uderzenie znienacka w twarz po wyczerpującym pojedynku z wcielonym złem. Ktoś na okładce "Mięczaka" nazwał go "najlepszym kryminałem, jaki przeczytałem w ciągu ostatnich kilku lat". Jeśli mogę podpisać się pod tą opinią, z chęcią zrobię to nie tylko w swoim, ale także w imieniu producentów Chio - Billingham i Thorne to para, której nie spotyka się często!

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ciernie, zabójcy i... paczka Chio (2009-07-14)

Fuine Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Pewne książki z dietą nie idą w parze. Ledwie się człowiek usiądzie i w lekturze zagłębi, gdy tajemniczo sprzężony z kryminałem żołądek (czy ktoś kiedyś spróbował racjonalnie wytłumaczyć to zjawisko?) zaczyna domagać się również czegoś dla siebie. Czasem wystarczy kilka orzechów, czasem... no właśnie... nic nie wystarcza i Markowi Billinghamowi zawdzięczam to, że sama nie wiedząc kiedy zamordowałam potężną paczkę czipsów absolutnie bez udziału świadomości. Zagłębiona w "Mięczaka" do tego stopnia, że chyba tylko chrupanie ziemniaczanych skrawków o smaku paprykowym powstrzymywało mnie przed szczękaniem zębami. Znacie takie książki? Jestem pewna, że tak. Kryminały tak mocne, że każdy zwrot akcji uderza jak cios pięścią, a z najbardziej wydawałoby się oczywistych konkluzji pochodzą najzdradliwsze lewe sierpowe. W "Mięczaku" widać przy tym również wyraźną różnicę pomiędzy stylem kryminału amerykańskiego i brytyjskiego. Podczas gdy Thorne – cóż za doskonale dobrane nazwisko! - jest przysłowiowym cierniem, bolesnym wrzodem na... ciele zarówno swoich policyjnych kolegów jak i przestępczego półświatka, żaden z niego Brudny Harry. No, chyba że Brudny Harry również borykał się z odpływającym w otchłań Alzheimera ojcem, ćpającym członkiem własnego zespołu, imponującą zdolnością zawodowej autodestrukcji i rosnącą skłonnością do alkoholizmu. Thorne i cały "Mięczak" przypomina więc nie hollywoodzkie produkcje a niedopowiedziany i wyjątkowo realny brytyjski serial "The Bill" (Gliny) i w tym właśnie tkwi sukces Billinghama. W realności i brutalności przekazu, w której zamordowanie kobiety jest zwyczajowym wydarzeniem w skali tygodnia (nieco tylko podkreślonym obecnością w miejscu zbrodni trzyletniego synka), zabójstwo innej kobiety tego samego dnia bez szczególnej sensacji wprowadza ideę seryjnego zabójcy, ale dopiero sugestia, że dwóch współdziałających morderców igra sobie ze światem żywych rodzi grozę w bohaterach i czytelnikach po równi. Gdzie morderca do końca gra w kotka i myszkę z Thornem, a tożsamość, której jesteśmy tak pewni okazuje się kolejnym triumfem genialnego umysłu Stuarta Nicklina. Jak kolejne uderzenie znienacka w twarz po wyczerpującym pojedynku z wcielonym złem. Ktoś na okładce "Mięczaka" nazwał go "najlepszym kryminałem, jaki przeczytałem w ciągu ostatnich kilku lat". Jeśli mogę podpisać się pod tą opinią, z chęcią zrobię to nie tylko w swoim, ale także w imieniu producentów Chio - Billingham i Thorne to para, której nie spotyka się często!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji