Misplaced Childhood

Dobry stary Marillion! (2008-01-11)

Wojtek i Monika  Więcej o recenzencie

Kiedy ukazał się ten album nie byłem doń w pełni przekonany, wydawało mi się, że jest trochę zbyt wydumany, że Fish z kolegami pakują się w ślepy zaułek nadętej gigantomanii jak wcześniej np. Yes z "Topografic Oceans", że za dużo tu lukru. Teraz z perspektywy lat "Misplaced Childchood" podoba mi się coraz bardziej, może muzyka "dojrzała", może ja mam dziś inne spojrzenie? Tak, czy inaczej mogę polecić tę płytę z czystym sumieniem jako dziełko, które wspaniale przeszło próbę czasu, a właśnie czas najlepiej weryfikuje wartość nagrań.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Apogeum Marillion "ery Fisha" (2007-06-19)

Kuba Jasiński  Więcej o recenzencie

Pomyślałby kto, że w połowie lat 80-tych powstanie płyta, która odmieni oblicze art-rocka. I to w czasach absolutnie niesprzyjających takiej muzyce. W czasach, w których niepodzielnie panuje moda na new romantic, kiedy królują takie zespoły jak Simple Minds, Tears For Fears, Duran Duran. Kiedy wielu wykonawców heavyrockowych jest zmuszonych złagodzić swoje brzmienie. I właściwie niewiele zespołów odważyło się pójść pod prąd. Marillion właśnie to uczynił. Nagrał płytę najbardziej progresywną w ich dorobku, aczkolwiek brzmieniowo dostosowaną do lat 80-tych. Jednak w przypadku tej grupy nic nie jest tak oczywiste, jak się na pierwszy rzut oka wydaje. "Misplaced Childhood" przyniósł grupie największy sukces komercyjny, któego nigdy później nie dane było jej powtórzyć. Co prawda, głównie dzięki przebojowemu "Kayleigh". Niemniej jednak to ta piosenka być może zachęciła niektórych do kupna całej płyty. Wspaniałej płyty, na której nie ma ani jednego chybionego utworu. "Misplaced Childhood" to w pewnym sensie concept-album, traktujący o wspomnieniach z dzieciństwa. Ale kwestia tematu jest tu drugorzędna, bo oczywiście najważniejsza jest muzyka. Na pewno nie można zarzucić tej płycie monotonii i nudy, która przecież tak często wkrada się do tego typu płyt. Nic z tych rzeczy. Krążek urzeka i zachwyca od początku do końca. Od pierwszych taktów sentymentalnego "Pseudo Silk Kimono", poprzez przebojowe "Kayleigh", podniosłe "Heart Of Lothian", zdecydowanie rockowe "Waterhole" (Expresso Bongo) i "Lords Of The Backstage" aż po cudownie rozwlekłą suitę "Blind Curve" i długo zostające w pamięci zakończenie w postaci "White Feather". Ale to nie wszystko. Mamy tu przecież romantyczne, naprawdę ściskające za serce "Lavender", "Bitter Suite" (kolejny zdecydowanie bardziej rozbudowany utwór, z nieco "szkockim" preludium) oraz "Childhood's End", jedyny kawałek, który brzmieniowo troszkę się zestarzał. Zaskakuje wspaniała forma wszystkich muzyków. Czuć u nich jeszcze świeżość i młodzieńczą werwę. Szczególnie dobrze wypadł Mark Kelly, ze swoimi natchnionymi klawiszowymi pasażami ("Heart Of Lothian", "Waterhole", "Lords Of The Backstage", "White Feather"). Niewiele ustępuje mu Steve Rothery, który co prawda nie ma na tej płycie zbyt wiele do zagrania, ale takie solo jak to z połowy "Blind Curve" to jest naprawdę coś. Poza tym znakomicie napędzająca wszystko sekcja Trewavas - Mosley. Nie ma wątpliwości, że to wybitni muzycy. No i główny bohater, czyli Fish. Jego śpiew jak zwykle jest nieco teatralny, manieryczny. Ale czyż nie za to przecież go kochamy. Słychać, że w przeciwieństwie do obecnego wokalisty (skądinąd lepszego pod względem warsztatu), ma to "coś", jakąś niespotykaną charyzmę. Dzięki czemu Marillion w latach 80-tych to była naprawdę instytucja...

(6 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Doskonałe na nocne słuchanie (2006-12-14)

Grzegorz Gołębiowski  Więcej o recenzencie

Klimat starego Marillion, jeszcze z Fischem jako wokalistą. Jest to, moim zdaniem, druga płyta Marillion po "Script For A Jester's Tear", ale przed "Fugazi". Polecam każdemu. Rock progresywny ma to do siebie, że słuchając płyty dziesiąty raz odkrywamy jeszcze coś nowego. Jeśli spodoba się - polecam zakup np. Camela lub Petera Gabriela.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Uwaga! Silnie uzależnia... (2006-12-02)

Maria Deszcz  Więcej o recenzencie

Doskonała płyta doskonałego zespołu i nie da się jej słuchać inaczej niż jako całości. Fantastyczne zmiany nastroju, malowane głosem Fisha i gitarą Rothery'ego, przejścia, nawroty i muzyczne perełki ukryte w różnych miejscach utworów, a do tego przepiękne teksty, poruszające, porywające, rozdzierające. Pozycja obowiązkowa! Nie tylko dla fanów prog-rocka.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Najlepsza płyta wszech czasów (2006-09-08)

Janusz Houda  Więcej o recenzencie

W moim rankingu płytka ta ma pozycję najlepszej płyty wszech czasów - zaraz przed "Division Bell" Pink Floyd - wspaniała uczta dla ucha i duszy - tej płyty nie słucha się przy sprzątaniu, ot tak sobie - majstersztyk.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jedna z nielicznych płyt, która nie znudziła mi się po kulkudziesięciu odsłuchaniach

Marcin Lewi?ski

Czy jest jeszcze ktoś na tym świecie, kto nie słyszał przynajmniej jednej piosenki Marillion? Jeśli tak, niech posłucha tego albumu. Ale uwaga!!! Nie ręczę czy nie ustrzeże się przed nałogiem... słuchania co drugi dzień tej wspaniałej grupy.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Płyta o mnie (2006-05-16)

Michał Korda  Więcej o recenzencie

Bardzo dobra płytka. Wsłuchując się w słowa Fisha wydaje mi się, że śpiewa o mnie. Naprawdę magicznay album!

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo pyszne (2005-12-22)

Paweł Balcerski  Więcej o recenzencie

Muzyka bardzo dobra, bo jak inaczej można powiedzieć o Marillion. Tym, co nigdy nie słuchali, polecam szczególnie utwory od 1 do 10.

(3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji