Moskwa 1941. Największa bitwa II wojny światowej

Polecam! (2010-12-25)

Bartłomiej Sitz  Więcej o recenzencie

Polecam gorąco tę książkę, bardzo dobrze się ją czyta, porywająca narracja, która przenosi nas do Moskwy czasu wojny.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Pasjonująca panorama losów (przede wszystkm) zwykłych ludzi (2009-12-12)

FabrykaRecenzji  Więcej o recenzencie

Z nieznanych powodów polska wersja podtytułu książki wprowadza czytelnika w błąd. Braithwaite wcale nie napisał książki o "największej bitwie II wojny światowej", lecz o "A City and its People At War". ZNAK może chciał być marketingowo sprytny, lecz to oryginalna wersja jest tu adekwatna, gdyż wojskowy aspekt batalii jest u Braithwaite’a ledwie stelażem, na którym rozpiął narrację. Autor dokonał słusznego wyboru, gdyby zdecydował inaczej, czytelnik być może napotkałby więcej takich zwiędłych kwiatków, jak nazwanie I-15 oraz I-16 "małymi, pękatymi iłami", a przecież każdy średnio zaawansowany sklejacz modeli wie, iż twórcą tych maszyn był Polikarpow a nie Iliuszyn. Na szczęście, to jedyna chyba wpadka. Erudycja autorska (ta „mniej militarna”) godna jest podziwu, co do lektury powinno zachęcać tropicieli "smaczków" i nieznanych faktów. Wielbicieli dobrej literatury historycznej zachęcić natomiast musi lekkość pióra Braithwaite’a, nie obniżająca jednak w niczym wysokiego poziomu merytorycznego książki. Bohaterem jest tu miasto pulsujące życiem nawet wówczas, gdy przymiera głodem. Autor traktuje je z sympatią, przechodzącą momentami w podziw. Zupełnie inną miarkę przykłada do szczytu stalinowskiej piramidy ukrytego w metrze. Nie brak tu uzasadnionych oskarżeń o niebywałą brutalność, brak kompetencji czy zwykłe tchórzostwo. Braithwaite słowa waży jednak solidnie i wielekroć też podkreśla organizacyjne sukcesy władz. Brytyjczyk opowiada głównie o losach zwykłych ludzi, tych ze świecznika spychając na plan dalszy. Mamy wprawdzie do czynienia z nadreprezentacją inteligencji, ludzi świata kultury (często najwyższej), ale przecież ten właśnie odłam społeczeństwa pisuje listy i para się pamiętnikarstwem o wiele częściej, niż społeczne "doły". Jak zresztą wymagać od autora rezygnacji z opisu ewakuacji domu Tołstoja? Jak żądać, by nie przytaczał wspomnień ewakuowanej moskwianki, której sąsiad miesiącami grał na pianinie wciąż te same dwie nuty, przez co ledwo uniknął ciosu patelnią (a był to Prokofiew)? Na kartach książki pojawia się i moskiewski świat przestępczy, i rzeźnicy z NKWD, i żerujący na współobywatelach spekulanci żywnością, z których niejeden walczył jednak nie o zysk, lecz życie najbliższych. Relacjonuje też autor przebieg oraz skutki ewakuacji przemysłu, nie zapominając o panicznej rejteradzie władz. Zwraca przy tym szczególną uwagę na chwilowy wówczas brak pewności siebie aparatu, pokazuje, jak bardzo stalinizm chwiał się wtedy na nogach. Tragicznej wymowy nabierają wspomnienia tych, którzy naiwnie zapomnieli, że nawet pochowane w mysie dziury NKWD czujności nie traci. Autorowi znakomicie udało się pokazać mozaikę losów, zachowań i nastrojów mieszkańców Moskwy. Namalowany przez autora obraz niezwykle jest plastyczny. „Moskwa 1941” to pasjonująca książka o tych, którym miesiącami żywności brakowało i mydła, pod dostatkiem mieli „za to” szczurów, pogrzebów, enkawudowskich siepaczy i zarazków tyfusu.

(9 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji