Mózg emocjonalny

Recenzja-www.latarnik.pl - Śliski i pofałdowany

Piotr Szarota  Więcej o recenzencie

"Mózg - szerszy jest niż niebo" - pisała Emily Dickinson. Jej fascynację podziela profesor Joseph LeDoux, autor wydanej niedawno książki Mózg emocjonalny. "Mój ojciec był rzeźnikiem - wspomina profesor - już w bardzo młodym wieku dowiedziałem się jak wygląda wnętrze krowy, a częścią, która zaciekawiła mnie najbardziej, był śliski, pofałdowany mózg". I tak to się zaczęło. Pierwszym mózgiem, nad którym przyszło mu eksperymentować był jednak mózg szczura.

Nazwisko autora powinno być dobrze znane czytelnikom bestselleru Inteligencja emocjonalna Daniela Golemana. "Badania LeDoux - pisał Goleman - stanowią jedno z najbardziej doniosłych odkryć ostatniej dekady. Mają przełomowe znaczenie dla zrozumienia życia emocjonalnego, ponieważ jako pierwsze ukazują drogi nerwowe uczuć omijające nową korę [...] Odkrycie tego połączenia w dużym stopniu wyjaśnia, dlaczego emocje biorą często górę nad rozsądkiem". Rzeczywiście, gdyby nie LeDoux, książka Golemana nie mogłaby powstać.

Trzeba jednak lojalnie uprzedzić, że Mózg emocjonalny to lektura trudniejsza niż Inteligencja emocjonalna. Już tytuł wywoływać może pewne onieśmielenie. Zdawał sobie z tego sprawę wydawca, który przezornie opatrzył pracę LeDoux chwytliwym podtytułem: Tajemnicze podstawy życia emocjonalnego. "Tajemniczość" jest kategorią względną, przyznać jednak muszę, że moim zdaniem jest to książka bardziej fascynująca niż bestseller Golemana. I to co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, jest to wiedza z pierwszej ręki. Widać w niej pochłoniętego problemem badacza, a nie tylko sprawnego popularyzatora. Po drugie, LeDoux przyjmuje szerszą perspektywę. Goleman pozostaje psychologiem czerpiącym nieśmiało z odkryć neurologii, LeDoux jest zarówno znakomitym neurologiem i neurofizjologiem, jak i doskonałym znawcą psychologii. Jego erudycja jest niekiedy zdumiewająca.

Fakt, że Mózg emocjonalny wymaga ze strony czytelnika odrobiny merytorycznego przygotowania i pewnej dozy wytrwałości nie oznacza, że jest to profesorska piła. LeDoux nie przytłacza swoją erudycją, opowiada znakomicie: prosto, dowcipnie i obrazowo. "Szczury z uszkodzeniami kory - pisze - zachowywały się jak gdyby były bateriami Energizer - ich reakcje ani trochę nie słabły, nie mówiąc już o zaniknięciu..." Lubi też od czasu do czasu pochwalić się znajomością historii muzyki rockowej i filmu, co nie zdarza się zbyt często u polskich uczonych. Jeden z rozdziałów zatytułował What's love got to do with it? na pamiątkę przeboju Tiny Turner, mottem do kolejnego jest cytat z filmu Woody Allena.

Wśród kilku rozwijanych w książce wątków na wyróżnienie zasługuje kwestia przechowywania w mózgu, a konkretnie w ciele migdałowatym, wspomnień o intensywnych przeżyciach emocjonalnych. LeDoux potwierdza tutaj genialne intuicje Freuda. Pierwsze lata życia to dla dziecka okres najbardziej istotnej nauki emocjonalnej, który ma potężny wpływ na całe późniejsze życie człowieka. Problem w tym, że dostęp do tych dziecięcych nauk jest ogromnie utrudniony, są to bowiem nie ujęte w słowa, "z grubsza naszkicowane" schematy reakcji emocjonalnych. Jak pisze LeDoux - "Emocje trudno jest opisać słowami . Rozgrywają się one w jakiejś przestrzeni psychicznej i neuronalnej, do której niełatwo dostać się ze świadomości. Dlatego właśnie gabinety psychiatrów i psychologów są stale pełne." Święte słowa.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji