Opowiadania z tego tomu stanowią kwintesencję twórczości Bukowskiego, z bezwzględną szczerością, bez upiększania opisuje w nich jedyny świat, w którym czuł się swojsko - i on, i wytwory jego literackiej wyobraźni - świat pijaków, dziwek, rozmaitych wykolejeńców i outsiderów.
Najpiękniejsza dziewczyna w mieście
(2012-01-13)
Kamikaze
Więcej o recenzencie
Z twórczością Bukowskiego miałem okazję zetknąć się po raz pierwszy około roku temu i mogę bez cienia przesady powiedzieć, że jest to mocne przeżycie. Spośród przeczytanych przeze mnie pozycji to właśnie recenzowany zbiór opowiadań uważam za najbardziej reprezentatywny dla twórczości tego pisarza.
Jest kilka powodów, dla których warto sięgnąć po książki Charlesa Bukowskiego.
Pierwszym z nich jest osobowość i życie samego pisarza – nie stroniącego od hazardu, alkoholu, innych używek, towarzystwa ludzi z tzw. marginesu, co sprawia, że jego twórczość (w znacznej mierze autobiograficzna) pozwala „porządnemu obywatelowi” odbyć podróż „na drugą stronę” – w świat różnego rodzaju outsiderów i wykolejeńców życiowych. Zawiedzie się jednak Czytelnik, który spodziewa się tu lamentu i utyskiwania nad własnym losem – swoją filozofię człowieka przegranego wykłada bowiem Bukowski z bezczelnością, autoironią, głosząc, że to najlepsze, co go mogło spotkać i tłumacząc, jakby to było coś najbardziej oczywistego, że najstraszniejszą pod słońcem rzeczą jest prowadzenie ustabilizowanego trybu życia, posiadanie stałej pracy i wszystkich innych atrybutów powodzenia życiowego. Już samo to przeciwstawienie się przez pisarza tradycyjnie wyznawanym normom społecznym, odrzucenie tak popularnej za oceanem „filozofii sukcesu”, może być ciekawym doświadczeniem i szansą na zrozumienie filozofii wyznawanej przez bohaterów książek Bukowskiego.
Szok poznawczy wywołany podjęciem takiej a nie innej tematyki oraz przyjęciem wskazanej wyżej optyki wzmacnia jeszcze niezwykła szczerość autora. Dla Bukowskiego nie istnieją bowiem tematy tabu, rzeczywistość opisuje on bez najmniejszej pruderii, często używając wulgarnego, rynsztokowego stylu. Przyjęcie tej maniery potrafi niejednokrotnie odrzucać, jednak przynajmniej równie często stanowi o największym atucie prozy Charlesa Bukowskiego – rzadko spotykanym realizmie opisywanych historii oraz kreślonych postaci.
Trzeba jeszcze zwrócić uwagę na warsztat literacki autora. Niezwykle lapidarny, pozbawiony jakichkolwiek ozdobników, syntetyczny a mimo to bardzo plastyczny styl, duże poczucie humoru, dystans i autoironia sprawiają, że pomimo podjętej ciężkiej tematyki całość czyta się stosunkowo lekko, a krótkie, najczęściej kilkuzdaniowe, uniwersalne i wieloznaczne pointy wieńczące każde z opowiadań zamieszczonych w omawianym zbiorze czynią z „Najpiękniejszej dziewczyny mieście” swoiste wyznanie wiary autora, alibi dla obranej drogi życiowej i sprawiają, że każdą z tych historii można rozumieć nie tylko dosłownie, ale również aluzyjnie.
(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji