Naznaczeni błękitem. Kroniki Drugiego Kręgu. Księga I, cz. 1

Ze smokami i magią jest jak z Rock & Roll'em - niby wszystko zostało już powiedziane a wciąż znajdzie się ktoś, kto swoją interpretacją potrafi zaskoczyć. (2010-09-16)

Bartłomiej Kozera  Więcej o recenzencie

Nie wiem skąd u niektórych ten zawód z powodu ponownego wydania "Tkacza Iluzji" w postaci "Naznaczonych Błękitem"? Nakładem Runy najpierw ukazał się "Kamień na szczycie" w momencie, gdy pierwszy tom był już trudno osiągalny w księgarniach i sklepach. Pokuszę się też o przypuszczenie, że autorka kończąc pierwszą książkę zapewne nie myślała o jej kontynuacji. W świetle tych domniemań wydaje się, że nie bez znaczenie dla dalszych części będą tu dopisane fragmenty (w tym prolog). W ten sposób mamy wszystko zaserwowane pod jednym szyldem w bardzo ładnej formie. Podział na dwie części wydaję się dobry ze względów czysto estetycznych i praktycznych - książka byłaby zbyt gruba w tym formacie i łatwo niszczyłaby się. Jeśli chodzi o treść momentami nasuwały mi się skojarzenia z "Czarnoksiężnikiem z Archipelagu" - sama nazwa krainy "Smoczy Archipelag" może być ukłonem autorki w stronę Ursuli K. Le Guin. Nie mam bynajmniej zamiaru porównywać tych pozycji, bo inną, jakże odmienną rolę pełnią w nich magia i smoki. Obie jednak traktują o dorastaniu i dojrzewaniu ludzi obdarzonych ponadprzeciętnymi umiejętnościami. Białołęcka jednak bardziej skupia się na tym co ma do zaoferowania młodość, gdy mnoży się ją razy ilość przyjaciół. Przyjaciół, którzy tak jak główny bohater obdarzeni zostali przez los talentem. Talentem, którego nie wybrali i za który zapłacili stosowną cenę. A należą oni do drugiego kręgu, gdzie każdy z nich jest wyjątkowy i równie barwnie opisany - z własną historią i przeszłością. Ale to przeżycia głuchego chłopca, który musi odnaleźć się w tym świecie są motywem przewodnim "Naznaczonych Błękitem". Więcej nie będę się rozpisywał o fabule, uniwersalności i ponadczasowych przesłań książki. Chciałem tylko nakreślić ogólny zarys. Przyznam szczerzę, słabo śledzę opinie na temat twórczości pani Ewy, ale czy nie zasługiwałaby ona na miano polskiej Le Guin (a może już została tak okrzyknięta)? Dziwnym trafem cykle obu pań stoją u mnie na półce obok siebie, a jak to się mówi "w życiu czarnoksiężnika nie ma przypadków". Cenie je sobie na równi, a pani Białołęcka udowodniła, że ze smokami i magią jest jak z Rock & Roll'em - niby wszystko zostało już powiedziane a wciąż znajdzie się ktoś, kto swoją interpretacją potrafi zaskoczyć.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Opowieść o magii, która jest w nas samych (2010-07-16)

Dorota Dobrzyńska  Więcej o recenzencie

Los w Lengorchii od samego początku stawia sprawy uczciwie. Obdarowując ludzi magią nie patrzy na pochodzenie ani majątek. Rachunek też wystawia od razu, a im większy dar tym wyższą cenę trzeba za niego zapłacić. To w jakiś smutny sposób sprawiedliwe. I tak Biały Róg, który dzięki magii potrafi oszukać doświadczonych czarodziejów, nie może chodzić. Nocny Śpiewak ma potężną moc przekształcania materii, ale przez długie włosy porastające jego ciało inni nie zawsze dostrzegają w nim człowieka. Zaś Kamyk, autor iluzji zadziwiających nawet mistrzów Kręgu jest głuchy. To właśnie tacy, obdarzeni i zarazem skrzywdzeni przez los chłopcy są bohaterami pierwszej części "Konik Drugiego Kręgu" Ewy Białołęckiej. Tytułowi naznaczeni błękitem, to właśnie młodzi magowie, których życie od samych narodzin rozgrywa się w cieniu błękitnej szarfy-znaku maga. Dla niektórych jest ona marzeniem, które gotowi są gonić aż na koniec świata. Inni widzą w niej piętno i przyczynę ułomności. Zestawienie czarów i kalectwa nadaje magicznej mocy i bohaterom nowego wymiaru. Dar teoretycznie przenosi ich poza zwyczajną rzeczywistość, ułomność zasypuje tę przepaść, dzięki niej wydają się bardzo ludzcy. Same postacie są wyraziste z charakterem, poprzez swoje rozterki, wątpliwość i błędy niezwykle ludzkie, przez co szybko zyskują sympatię czytelnika. Opowieść jest nie tyle o magii, choć ta pełni w niej niezwykle ważną rolę, ale o dorastaniu. Niezwykli chłopcy, tak jak każdy nastolatek usiłują odnaleźć swoje miejsce w świecie. Buntują się przeciwko ograniczeniom narzucanym im przez otoczenie i przez własne ciała. Uczą się odpowiedzialności, przyjaźni oraz akceptacji zarówno dla innych ludzi (i nie tylko ludzi) jak i siebie samych. Książkę czyta się lekko i szybko, opowieść płynie sama, ciągnąc czytelnika swoim chwilami leniwym, chwilami wartkim nurtem. Język powieści jest bogaty i jednocześnie przyjazny dla odbiorcy. Polecam ją z czystym sumieniem osobom w każdym wieku. Nie brak tu śmiałych przygód, wędrówek, wojny i przede wszystkim magii, nie tylko tej czarnoksięskiej. Miłość, przyjaźń, uparta gonitwa za marzeniami umożliwiają rzeczy znacznie wspanialsze niż nadprzyrodzony dar. Cykl Ewy Białołęckiej to już klasyka. Historia wielokrotnie publikowana dorobiła się wiernych fanów i nagród. Nowe wydanie z okładką oraz ilustracjami wiernymi wizji autorki, jest kolejną bogatą odsłoną porywającego świata, który powinien być znany każdemu miłośnikowi fantastyki. Podsumowując „Naznaczeni błękitem cz. 1” to lekcja radzenia sobie z życiem, która pokazuje, że cała magia, jakiej do tego potrzeba jest tak naprawdę w każdym człowieku. Dobrze jest przeczytać książkę, żeby sobie o tym przypomnieć.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji