No Angel

Płyta wybitna (2007-08-23)

kuba novak  Więcej o recenzencie

Słucham tej płyty zawsze, kiedy jest mi źle. Głos Dido, świetne i prawdziwe teksty oraz muzyka, która jest połączeniem popu, elektroniki, akustycznego rocka - wszystko OK. Największe hity to oczywiście "Thank you" i "Here with me", ale ja polecam szczególnie "All you want" i "My lover's gone". Płyta dziwnie mroczna, ciepła, dla wszystkich, szczególnie dla nieszczęśliwych.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

A jednak anioł (2007-01-14)

Art Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Dido swoim debiutanckim singlem "Thank You", w 2000 roku, namieszała ostro we współczesnej muzyce popularnej i wcale się nie dziwię, że sukces Angielki był aż tak spektakularny. Podobnie jest z albumem "No Angel". To typowy pop, z przewagą ładnych, nastrojowych ballad, nowocześnie zaaranżowanych, spajających z sobą niemalże klubową elektronikę i akustyczną prostotę, ozdobioną niekiedy neofolkowymi elementami. Głos Dido nie jest jednak mocny, ale pasuje do obranej konwencji stylistycznej. To jakby taka mniej drapieżna odmiana śpiewu à la Sinead O'Connor i Beth Orton, lecz nie jest to żaden zarzut. Bronią się same piosenki, bezpretensjonalne, lekkie, subtelnie zaaranżowane o stonowanym nastroju. Na wyróżnienie z całości zasługują "Here With Me", "Don't Think Of Me", "Isobell" a także bonusowy "Take My Hand".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Dzięki Dido.

Niebieska Dziewczynka

Płyta Dido jest jak gorąca kąpiel z pianką po ciężkim i męczącym dniu. Słuchając jej przestaję egzystować w realnym świecie. Zabiera mnie w cudowna podróż po krainie ludzkich uczuć.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Na każdą pogodę i każdy nastrój (2001-12-21)

Agnieszka Fiszer  Więcej o recenzencie

Ze mną i z Dido jest tak, jak ze mną i ostatnią płytą L.Cohena: oswajamy się powoli, ważąc każdy dźwięk, każdy utwór. Najpierw szaleństwo: "Hunter", którego mogłam słuchać na okrągło cały dzień w pracy. Ale w miarę słuchania całości, wyłonił się z niej utwór tytułowy i wspaniałe "Take my hand". Obok muzyki zwracają uwagę teksty, niebanalne, choć proste, uderzające trafnością, bardzo kobiece - bo przecież o kobiecie (kobietach ?) jest ta płyta. Naprawdę warto posłuchać Dido.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Przebojowy pop (2001-09-24)

Ulka Buszka  Więcej o recenzencie

Dido Armstrong współpracowała już z Faithless, tanecznym zespołem swego brata Rollo, oraz zasłynęła jako żeński głos z singlowego „Stan” białego rapera Eminema. Debiutancki album Dido ukazał się już w 1999 r. w Stanach Zjednoczonych, jednak dopiero teraz podbija rynek europejski. Na „No Angel” tanecznych rytmów jest niewiele (jednym z producentów jest wspomniany Rollo, a także jego koleżanka z Faithless - Sister Bliss), fani hip hopu również nie mają tu czego szukać. Bo muzyka Dido to po prostu przebojowy, acz zamyślony pop, drążony folkową nutą i delikatnymi, triphopowymi rytmami. W bardziej akustycznych momentach twórczość pani Armstrong przypomina dokonania Beth Orton, w przebojowym „Thank You” Sade, a momentami (szczególnie wokalnie) Dolores O’Riordan z The Cranberries. Zgodnie z tytułem płyty Dido nie jest cukierkowatym, sztucznym aniołem będącym produktem wytwórni płytowej. Artystka ma własną tożsamość i styl, ale rozpoznawalny jedynie na scenie muzyki popularnej – wśród komercyjnych sztampowych gniotów i cycatych, długowłosych i seksownych blondych napakowanych silikonem i wspartych studyjną produkcją. „No Angel” nie jest sensacyjnym wydarzeniem, a sama Dido wielką wokalistką, jednak słucha się jej przyjemnie i bez zgrzytów. Ani Beth Orton, ani Sade nie dorównuje, ale jest sympatyczną odskocznią od takich samych twarzy i tych samych, atakujących zewsząd dźwięków.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji