Nosferatu wampir

Nosferatu według Wernera Herzoga. (2011-04-15)

aleksander kowalski  Więcej o recenzencie

Film jest całkiem przyzwoity,ale podobnie jak "Dracula" w reżyserii Toda Browninga z 1931 roku nijak nie dorównuje oryginalnej i pierwszej zarazem adaptacji powieści Brama Stokera tzn."Nosferatu-symfonia grozy" z 1922 roku w reżyserii Friedricha Wilhelma Murnaua.Te pierwsze dzieło z lat dwudziestych jest o wiele lepsze od tego co pokazali panowie Browning i Herzog.Oczywiście w waszym sklepie jak zwykle go nie ma.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nosferatu - pragnienie miłości (2006-08-19)

Sylwester Orzechowski  Więcej o recenzencie

Przejmujące studium samotności obnażające motywy, jakie z powodu samotności i braku miłości, opanowują ludzi. Stają się "źli". Tym razem jednak mamy wampira, który jest odrażający i jednocześnie wzbudza współczucie. Zamyślony, smutny, oszczędny w gestach i słowach, czasami tylko porywany gwałtownością, której źródło tkwi w desperackim poszukiwaniu uwolnienia od cierpienia. Legendarna kreacja Kinskiego, znakomita muzyka Popol Vuh, zdjęcia wzorowane na malarstwie romantycznym, wszystko to tworzy bardzo sugestywną atmosferę silnego niepokoju, który w miarę oglądania filmu działa jak hipnoza. Historia jednak się nie kończy, co pokazuje ostatnia scena, będąca swego rodzaju filozoficznym komentarzem na temat kondycji ludzkiej.

(2 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Afirmacja życia w obliczu śmierci (2006-08-10)

Hanna Korycińska  Więcej o recenzencie

Niemiecki reżyser Werner Herzog urodził się w 1942 roku. Dorastał w małej, bawarskiej wiosce, którą tak sugestywnie przedstawił w "Szklanym Sercu". Kiedy zdecydował się kręcić filmy, nie chciał odwoływać się do kinematografii rozwijającej się bezpośrednio przed wojną, lecz trochę wcześniej - w latach dwudziestych. A jednym z najważniejszych filmów tego okresu jest "Nosferatu-symfonia grozy" F.W. Murnaua z 1922 r. I to właśnie ten film posłużył Herzogowi za wzór, kiedy przystąpił do realizacji (w 1979 r.) swojej wersji opowieści o wampirach. Stworzył dzieło inspirowane malarstwem niemieckich romantyków, przesiąknięte metafizycznym niepokojem, lękiem. Zdjęcia statyczne kontrastują z tymi "z ręki" - potęgując wrażenie współuczestnictwa widza. Kreacja Klausa Kinskiego w roli Drakuli potwierdza jego geniusz (twarz aktora jest spokojna, pełna smutku, ale i determinacji). I do tego jeszcze ta muzyka Popol Vuh - zestawiona z biciem serca i widokiem szeregu ubranych mumii w scenie otwierającej film - robi piorunujące wrażenie. Kiedy będziecie Państwo oglądać film, proszę zwrócić uwagę na symbolikę: drzwi, przez które przechodzą bobaterowie, i to, jak są względem nich ustawieni; zwierząt(nietoperze, szczury, koty, kogut); zachowanie Johnatana po ukąszeniu przez wampira; wygląd zamku Drakuli wewnątrz i na zewnątrz; postać tajemniczej kobiety, którą można dostrzec na początku, w środku i na końcu filmu. Jeżeli kupicie arcydzieło, jakim jest "Nosferatu-wampir" Wernera Herzoga, staniecie przed fascynującą, pełną alegorii łamigłówką, ale także filmem, będącym opowieścią o złu, które nie czai się gdzieś obok, ale jest w nas samych. A co zrobić, aby się przed nim ochronić? Odpowiedź daje nam film Herzoga.

(7 z 8 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji