Nothing Like The Sun

Świetne połaczenia rocka i jazzu (2008-10-18)

Przemysław Czapski  Więcej o recenzencie

Połączenie jazzu, rocka folku i wyjątkowej barwy głosu Stinga zaowocowało najlepszą płytą w solowym dorobku wokalisty. Znakomici goście w osobach: Manu Katche, Kennyego Kirklanda, Mino Cinelu, Brandforda Marsalisa sprawili, że dzieło to mimo upływu lat, brzmi ponadczasowo i nie daję się porównać z niczym innym. "Lazarus Heart" podobnie jak "Be Still My Beating Heart" to mocno jazzowe kawałki. Oparte na klawiszach i saksofonie sopranowym, bardzo melodyjne. "Englishman In New York" to lekko reggae'owy numer z fajną wstawką jazzowo- rockową w części środkowej. Łatwo wpadający w ucho refren i przebój gotowy. Podobnie reggae'owo rozpoczyna się "History will Teach Us Nothing". Oparta na tym rytmie kompozycja zatrąca troszkę The Police. Ale ogólnie jest dobrze, częste zmiany rytmu w tej stylistyce napędzają pozytywną energią utwór. Smutno i refleksyjnie robi się przy kolejnej kompozycji "They Dance Alone" opowiada o reżimie Pinocheta w Chile. O samotnie tańczących kobietach, czekających na swoich mężczyzn. Pod koniec utworu robi się szybciej i bardzie jazzowo. "Fragile" jedna z piękniejszych ballad, w rytmie bossanowy kołysze nas, sprawia, że mimo iż jesteśmy tak delikatni, przetrwamy każdą burzę. Ile tu emocji, tęsknoty, bólu i rezygnacji. Piękne solo gitary akustycznej. Kolejny wielki przebój Stinga " We'll Be Together" z chórkami, fajnie buja i sprawia, że szukamy kawałka parkietu do tańca. "Straight To My Heart" to kolejny utwór w rytmie reggae. Połamane podziały rytmiczne i lekko jazzową jazda da się zauważyć także w "Rock Steady". W tle dzieje się tyle, że spokojnie można by obdzielić kilka kompozycji (fajny jazzowy fortepian). Cudownie marzycielsko robi się za sprawą "Sister Moon". Piękna bujająca ballada. Pięknie snujący się saksofon. I ten głos pełen emocji... Covery maja rację bytu, kiedy artysta, który podejmuje się go wykonać, ma coś własnego do powiedzenia. Tak właśnie jest z Hendrixowskim "Little Wing". W aranżacji i wraz z Jego orkiestrą Gilla Evansa. Od razu czuć rękę Mistrza. Jest inaczej a jednak w klimacie. I to solo gitary. Na zakończenie lekko barokowa pieśń "The Secret Marriage". Oszczędna aranżacja, delikatność i moc. Bogata to płyta, pełna wrażeń ale jakby trochę beznamiętna. Znakomite wykonawstwo, dopracowane do perfekcji aranże, ale czegoś brakuje. Emocji? Mimo wszystko piękna to płyta, wracam do niej bardzo często z wielką przyjemnością.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zbyt dużo techniki, zbyt mało emocji (2008-07-06)

Kuba Jasiński  Więcej o recenzencie

Tym krótkim zdaniem można by podsumować drugie solowe dzieło Stinga. Czy to zbyt krzywdząca i niesprawiedliwa ocena? Cóż, najlepiej przyjrzeć się samym kompozycjom. Płytę otwiera "The Lazarus Heart", kompozycja oparta na melodyjnym temacie saksofonu sopranowego i charakterystycznym brzmieniu gitary (gra tutaj nikt inny jak kolega Stinga z The Police Andy Summers). Bardzo miło się tego słucha, ponadto ucho raduje jazzowa rytmika i swobodny, wysoki śpiew Stinga. Drugi na płycie "Be Still My Beating Heart" rozpoczyna się charakterystycznym mrocznym tematem klawiszy. Jest to kompozycja nieco spokojniejsza, również bardzo "podjazzowiona", głównie za sprawą Kennyego Kirklanda i jego charakterystycznej gry na klawiszach. "Englishman In new York" to nieco reggae'owa balladka, ożywiona w środkowej części wstawkami jazzową i rockową. Rzecz absolutnie genialna pod każdym względem, głównie jednak za sprawą bogatej, ale co ważne nieprzeładowanej aranżacji i charakterystycznym śpiewnym refrenem. "History Will Teach us Nothing" to powrót do oszczędności "Be Still My Beating Heart". Mamy tutaj nieco folkowy podkład i takież wokalizy. Ogólnie pozytywnego wrażenia nie zaciera dość przydługi "The Dance Alone". To bardzo smutna kompozycja traktująca o ofiarach chilijskiego reżimu Pinocheta. Zgodnie z treścią Sting przemycił do tej pieśni nieco brzmień latynoskich, pod koniec utwór ożywia się i kończy w bardzo już stingowo-jazzowym duchu. "Fragile" to tęskna, również bardzo smutna piosenka, w rytmie bossanowy, jako chyba jedyna kompozycja naładowana potężną dawką emocji. Beztroski "Will Be Together", to już typowy stingowy przebój pokroju "If You Love" ("Somebody Set Them Free"), zresztą pod koniec słyszymy nawet cytat z tejże piosenki. "Straitght To My Heart" to znów folk plus nieregularne podziały rytmiczne. Zabawy rytmiką obecne są także w kolejnej kompozycji, "Rock Steady" (może trochę bardziej jazzowej). "Sister Moon" to powrót do spokojnego, nastrojowego "balladowania". Dla mnie to najpiękniejszy utwór na płycie, właściwie zapowiada kolejne dzieła Stinga. "Little Wing", dla mnie bardzo udana przeróbka hendrixowskiego hitu, a po niej nawiązujące do muzyki barokowej "The Secret Marriage". No właśnie, niektóre utwory na tej płycie ("Fragile", "Sister Moon", "The Secret Marriage") pokazują ile jeszcze niewykorzystanych możliwości drzemie w artyście (co pokaże dopiero na przyszłych płytach). Stylistycznie płyta kontynuuje kierunek wytyczony przez pierwszą płytę, czyli jest miejscami dość mocno jazzowo, folkowo i rockowo. Muzyka Stinga mieni się tutaj różnymi odcieniami, ale jakby zabrakło na tej płycie pewnej równowagi (ten eklektyzm choć niezaprzeczalnie obecny nie jest jeszcze odpowiednio wyważony). Muzycy towarzyszący Stingowi dysponują świetnym warsztatem wykonawczym, każdy dźwięk jest tutaj dopracowany i dopieszczony. Tylko, że jest jeden problem, o czym pisałem na początku, techniczna biegłość muzyków nie powinna brać góry nad emocjami które niesie muzyka, a to przecież one są najważniejsze. W tym kontekście... "Nothing Like The Sun" jawi się jako dzieło zbyt chłodne...

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

tralala...

ggg

... englischman najlepszy i teledysk tez świetny bo czarno-biały!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Najlepsza płyta Stinga! (2002-02-04)

aleksander drwiega  Więcej o recenzencie

Nic jeszcze nie pobiło tej płyty. Moja ocena jest może dyktowana tym, że była moją pierwszą jego płytą, ale takie utwory jak "Englishman in New York", "Sister Moon", "They Dance Alone" czy henrixowski "Little Wing" po prostu rzucają na kolana. Uzależniające i godne polecenia każdemu początkującemu stingologowi.

(5 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji