O.K. Computer

Piękny album (2010-11-25)

Piotr Trypus  Więcej o recenzencie

Ponadczasowa, nietknięta zębem czasu muzyka...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Dobra, ale nie genialna. (2009-06-22)

Mateusz Mnich  Więcej o recenzencie

"Airbag" to niezły wstęp do tej płyty. Melodyjny, wpadający w ucho kawałek o nieskomplikowanej, acz niecodziennej rytmice. I po takim otwarciu spodziewałbym się wielkiego bumu,c zegoś genialnego. A tu co? - A tu dobrze, lecz nie genialnie. "Paranoid android" - najlepsza na tej płycie tylko nastawia na coś świetnego. "Subterreanean homesick alien" jest naprawdę niezłym kawałkiem, czymś, czym teraz z leksza zalatuje (pozytywnie zalatuje) Coldplay. A więc OK. Ale znów mogłoby być lepiej! "Exit music" nastrtaja, kreuje boską atmosferę, aczkolwiek tło instrumentalne jest zdecydowanie za ciche w stosunku do wokalu. Albo to wokal jest za głośny? Niby delikatny, a jednak zagłusza gitarkę w tle. "Let down" to już taki MTV-pop, tak bym to nazwał, banalny kawałek z niesłychanie prostą melodią i pozostawiającym wiele do życzenia tekstem. Dopiero "Karma police" nadrabia niedociągnięcia poprzedniej piosenki. To dopiero drugie naprawdę dobre dzieło. "Fittrt happier" pozostawię bez komentarza :), "Electioneering" to znów rockowo-popowa piosenka dla krejzi-tin-fanów, jak na Radiohead słabizna. "Climbing up the walls" wyraźnie pobrzmiewa Mansonem, przy czym taki styl zdecydowanie lepiej opanował właśnie ten pan, Radioheadowi po prost unie pasuje. "No surprises" brzmi prawie identycznie jak zmieszanie "Airbag"-u z "Let down". Dwie ostatnie piosenki znośne, ale zamiast zamykać płytę z pazuerm, zamiast wywierać wrażenie na słuchaczu, raczej... usypiają. Moja rada? Lepiej wydać kasę na Hail to the Thief. Ta jest o niebo lepszą płytą.

(1 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Idealna, uzależniająca, piękna... (2008-06-15)

Olka  Więcej o recenzencie

Coś więcej wypadałoby napisać, ale brakuje słów. Tej płyty nie da się opisać - trzeba jej posłuchać. A potem już nie będzie się miało spokoju...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czyste amatorstwo... (2008-04-26)

Wojtek i Monika  Więcej o recenzencie

Nie rozumiem i chyba nigdy nie zrozumiem dlaczego ta płyta i ta grupa są tak ważne dla tak wielu ludzi, dlaczego są tak wysoko oceniane przez tak wielu słuchaczy... Słuchałem tego "dzieła" wielokrotnie i za każdym razem potwierdza się że: wokalista nie potrafi śpiewać! Te zawodzenia nie wiem czy są bardziej żałosne, czy komiczne; instrumentaliści ledwo ledwo opanowali podstawy gry na swoich instrumentach - cóż to za zespół rockowy, gdzie nikt nie potrafi grać na gitarze! Te nędzniutkie cykania perkusji, to cienkie plumkanie basu... gdzież to "nowatorstwo", może chodzi o to, że - hurra - gitarzysta z mozołem opanował nowy akord i zna już cztery, a nawet prawie pięć, ale ten piąty jeszcze na za bardzo. Reasumując: amatorska kapelka z domu kultury, mają nawet parę ciekawych pomysłów na piosenki ale mimo gigantycznych wysiłków producentów i techników nagraniowych w każdym takcie wychodzi brak elementarnych umiejętności. P.S. Jeszcze raz usiłowałem tego posłuchać i... tak jak powyżej, inaczej być nie chce.

(5 z 28 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zdecydowanie lepiej niż tylko o.k (2008-04-07)

01234  Więcej o recenzencie

Moim zdaniem najlepsza, jak dotąd, płyta Radiohead. Panowie wykazali się niezaprzeczalnym geniuszem. Wystarczy choć raz wsłuchać się w "Karma Police", "Paranoid Android" czy "Let Down", aby zakochać się w tych dźwiękach, miejscami dziwnych i przerażających! Płyta warta jest swojej ceny

(2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Cudo (2007-12-27)

Marta Wrona  Więcej o recenzencie

Trzecia i podobno najlepsza płyta zespołu Radiohead. Chociaż sami muzycy tak do końca z tą opinią się nie zgadzają, jednak ogłoszenie to podane przez dziennikarzy jest słuszne. W zasadzie w tym roku jest dziesięciolecie tej płyty (data wydania 1997), więc z tej okazji warto się nią zająć. Co my na niej mamy? Oczywiście nieśmiertelne single: "Paranoid Android" i "Karma Police". Ta pierwsza to niemalże suita opatrzona animowanym teledyskiem (bardzo rozpoznawalnym zresztą). Natomiast ten drugi z niezapomnianą partią fortepianu i równie charakterystycznym klipem (limuzyna przed którą ucieka dosyć tłusty facet), są już prawie klasyką tej płyty. A co oprócz tego? Smutek, żal, łzy ("No Surprises", które kiedyś omalże doprowadziło mnie właśnie do potoku łez), rozgoryczenie, przepaść, którą nie można przeskoczyć. Zdążyliśmy się już przyzwyczaić do humoru pana Yorka, ale nie było dla nas aż tak oczywiste, że uformują oni tak niepowtarzalny styl, który możemy nazywać wręcz Radiohedowy. Raczej nie spotkałam się z kimś, kto tak świetnie łączy delikatne smaczki elektroniczne z żywą muzyką. Do tego neurotyczny głos Thoma, trochę wyobraźni i można odlecieć. Np. przy takim rozrzewnionym "Let Down"... Tak w ogóle to mówi się, że Radiohead to bardzo niekomercyjny zespół. Zgadzam się, ale wielu też mówi, że skoro niekomercyjny, to w ich piosenkach nie ma melodii. Przepraszam, ale tutaj już się nie zgodzę. Gdy słucham choćby i tej płyty, to słyszę, że każdy instrument gra swoją melodyjną część, która połączona z całą resztą daje niesamowity klimat. Nie wiem ile musieli mieć muzycy Radiohead pokładów twórczej wyobraźni, żeby nagrać taki album. Z pozoru te kakofoniczne dźwięki ("Electioneering") składają się na przemyślaną całość. Rozumiem, ze kogoś może irytować nieco pojękujący głos wokalisty, czasami graniczący z falsetem, ale to cały urok tej muzyki. Z kolei, gdy ktoś lubi coś mroczniejszego, to myślę, że znajdzie to w utworze "Climbing Up The Walls". Nieco twarda perkusja, dwugłos, delikatne wejścia gitary elektrycznej i piosenka gotowa. Prostota łączy się z dziwnościami, nieład z harmonią. To chyba już rozpoznawalny styl Radiohead, który na płycie Ok Komputer pokazał to w całej okazałości. Jak sami muzycy wspominali nieraz w wywiadach, sam tytuł sugeruje odbiorcy, że są w bardzo przyjaznych kontaktach z komputerem. Nie wątpię, że opisałam właśnie jedną z najlepszych płyt lat 90. i jednego z najbardziej wpływowym zespołów końca wieku XX. Czy i XXI? Czas pokaże.

(2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ponadczasowe dzieło (2007-12-13)

Dariusz Rychter  Więcej o recenzencie

O płycie O.K. Computer napisano już chyba wszystko. Nie będę więc wysilał się na jakieś wielkie zapędy edytorskie zachwalające ten album . Bowiem pisać o takich płytach jest naprawdę ciężko. Powiem jedno , każdy szanujący się fan muzyki rockowej musi mieć ją na półce. Tym albumem Radiohead weszli na rockowy olimp. Grupa osiągnęła tutaj absolutne mistrzostwo w swej kompozytorskiej twórczości. Już od zaczynającego album utworu "Airbag" wczuwamy się w niesamowity nastrój płyty. Następnie mamy utwór "Paranoid android" , który absolutnie kładzie na łopatki. Charakterystyczne dla tego kawałka są gitary , które niesamowicie współgrają z wokalem Thoma Yorka. W końcówce dochodzi jeszcze przepiękny motyw chóru wraz z zawodzącym wokalistą oraz ostre przyłożenie gitar w końcówce. Dalej na płycie jest nieco spokojniej i jeszcze piękniej . Szczególnie utwory Lucky , No surprises , Karma police , Exit music , Let down głęboko zapadają w pamięć. Płyta ma absolutnie cudowną , baśniową aurę , której warto dać się ponieść podczas słuchania albumu. O.K. Computer to dzieło genialne , wielkie i ponadczasowe , które oparło się próbie czasu. Kamień milowy w historii rocka.

(3 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wybitne (2007-05-26)

Izabela Skórska  Więcej o recenzencie

Niewątpliwie piękne - tak określiłam ten album polecając go mojemu koledze. Radiohead jest jednym z wielu zespołów brytyjskich, ale tak naprawdę wybijającym pod względem muzycznym od innych wyspiarskich zespołów. Dla każdego interesującego się losami grupy nie jest tajemnicą, że zawsze tu i tam lubią sobie pokombinować, zagrać coś inaczej... Ale dopiero na O.K. Computer poszli na całość. Na "Bends" jeszcze nie słychać aż takiej rewolucji... Pierwszy utwór na OK Computer "Airbag" nie zapowiada jakiejś wielkiej przemiany, ale już "Paranoid Android", naprawdę bardzo psychodeliczny, przejmujący utwór wróży obiecującą zmianę. Wymowa utworu niejasna, ale właśnie o to w Radiohead biega: nic nie powinno być w 100% pewne, przejżyste. Mętność jest dużo bardziej ciekawsza od oczywistej jasności. Album ma wolne utwory jak "The Tourist" czy "No Surprises"(kołysanka?). Prawdziwe cudo to "Karma Police"- niby nic odkrywczego, ale ten głos Thoma Yorke'a, taki żałosno-przejmująco-zachwycający, osiągną tu apogemum swojej świetności. Wymowa utworu trochę zabawna w dziwny sposób (jak to u Radiohead proszę państwa - czarny humor) "Jej fryzura w stylu Hitlera sprawia, że mi się zbiera na rzyganie"... Nie mogę nie wpomnieć o wyjatkowo pięknej piosence, jaką jest "Lucky", gdzie poruszony jest problem "kolejnego superbohatera" czy "Subterranean Homesick Alien". "Electioneering" to rzecz nietypowa dla Radiohead, na Ok Computer, grają w niej szybko i energicznie. Nie stwierdzę, że to najlepszy album 1997 roku, nie mogę powiedzieć, że to najlepszy krążek Thoma Yorke'go i s-ki. Po prostu nie mogę. Niedorzecznością byłoby polecanie go fanom innych artystów, bo innych artystów można polecać fanom Radiohead. Wniosek: nie możesz się określić mianem melomana i znawcy, jeśli nie posłuchasz tego oto dzieła muzycznego. Gorąco polecam wszystkim.

(2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

No comment... (2007-05-16)

Sven Svensson  Więcej o recenzencie

Ta płyta to jak upadek muru berlińskiego, po niej już nic nie jest takie, jakim było. Bezapelacyjnie 5. PS Dla mnie ona wcale nie jest smutna.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Genialna, najlepsza, wspaniała, kompromitująca wszystko, co było przed nią i po niej (2007-04-24)

Maciej Zuk  Więcej o recenzencie

Aż wstyd się przyznać, ale muzyką Radiohead zaintersowałem się dopiero kilka miesięcy temu. Wcześniej znałem tylko single "Creep" i "Street Spirit", które gdzieś usłyszałem kilka razy. Obiły mi się o uszy jakieś wieści o Radiohead o tym, że wydali jakiś najlepszy album w historii itp., ale chyba byłem za młody by się o tym przekonać i nie wykazywałem żadnej inicjatywy, by chociaż powierzchownie poznać twórczość Brytyjczyków. I pewnie dalej bym żył w nieświadomości istnienia ich muzyki, gdybym nie usłyszał piosenki "Karma Police", która po prostu mnie poraziła! Nagranie wzbudziło we mnie takie emocje, że cała moja uwaga momentalnie skupiła się na Radiohead. Po przeczytaniu kilku recenzji zaufałem ich autorom bez reszty i zacząłem po kolei kupować wszystkie płyty w ciemno. Intuicja podpowiadała mi, że zadna złotówka nie będzie zmarnowana, a ja byłem tak podekstytowany, że mógłbym zapłacić nawet drugie tyle za każdą płytę. Jako pierwszą poznałem właśnie "O.K. Computer". Teraz nie mam pojeęcia co dalej napisać, ale coś muszę. Opisywanie tej płytki, zastanawianie się, jaka ona jest uważam za niepotrzebne, gdyż prawdziwego piękna nie da się opisać a emocje towarzyszące słuchaniu "O.K. Computer" są nie do opisania. Przy tych piosenkach potrafię płakać od tak po prostu i wcale się tego nie wstydzę. Ta płyta sprawia, że zapominam o wszystkim dokoła, tracę kontakt z rzeczywistością. Najwspanialsza płyta, jakiej miałem okazję słuchać w moim życiu. Pierwszy raz zdarzyło mi sie, że po wysłuchaniu jakiegoś albumu stwierdziłem, iż wszystkie inne płyty, jakie mam są mi absolutnie niepotrzebne i nie mają żadnego znaczenia. Tak sobie myślę, że członkowie Radiohead są kosmitami, bo mają niezwykły dar czarowania swą muzyką. Mnie oczarowali i teraz nie potrafię sobie wyobrazić funkcjonowania bez tej genialnej sztuki, jaką jest muzyka Radiohead.

(6 z 11 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji