Octavarium

Można posłuchać (2007-09-09)

Sebastian Rosa Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Pomimo, że album udany, to każdy utwór zdaje się z pozoru niczym nie różnić od poprzedniego. Brakuje w nich czegoś, co zapewniło grupie sukces. Nic jednak nie trwa wiecznie, ludzie się zmieniają, a ich muzyka ewoluuje. Tak czy owak, i tak polecam Octavarium.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jeszcze jedna taka płyta i przestanę ich słuchać (2007-05-29)

Mateusz Wądołkowski  Więcej o recenzencie

Myśle sobie tak. Jeśli ktoś zaczął słuchać DT niedawno, to prawdopodobnie nie nasycił się jeszcze ich mistrzowskimi popisami. Ja natomiast słuchałem ich od początku i już mnie ta formuła zaczęła męczyć. Apogeum to "Scenes For a Memory", "Six Degrees..." to już powolny spadek, a pozostałe płyty to męczenie w kółko tego samego kota. Oczywiście, że płyta nieco różni się od innych, ale nadal słychać, że to jest DT i grają ciągle to samo. Ile można? Weźcie przykład z King Cimson i nagrajcie coś porządnego. Poprowadzcie fanów na nowe tory, bo te już się kończą.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Serce bije dwa razy szybciej!

Darek Nieścior

Przy słuchaniu tej płyty serce bije dwa razy szybciej. Bo poza nienaganną techniką chłopaki z Dream Theater na tej płycie pokazali, że ważne jest też uczucie. Wielka dawka emocji i oczywiście niesamowitych nieosiągalnych dla innych umiejętności znajduje finał w dwóch ostatnich kawałkach, jak dla mnie najlepszych w całej ich dyskografii. Co do pozostałych utworów też nie można im nic zarzucić. Ta płyta wciąga i ( uwaga!) uzależnia!

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Znakomita i piękna płyta

Mirosław Renn

Nowa znakomita płyta Dream Theater, zawierająca pięknę kompozycję i aranżacje muzyczne na najwyższym poziomie. Płyty słucha się miło od początku do końca i jak dla mnie nie ma na niej słabych punktów. Zresztą DT do tego nas przyzwyczaił. Już szykuję się na koncert do Poznania i wam radzę zrobić to samo. Muzyka inteligentna, dostarczająca pozytywnych wibracji.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Na pewno lepsze niż Kontrola W.

Dariusz Owczarek

No cóż?! Jak tak dalej pójdzie, to nie wróżę złotej przyszłości Dream Theater. Po prostu kolejna, świetna płytka i nic ponadto. Trochę trącąca myszką.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Z nutką wątpliwości, ale genialnie

frog

No cóż, jak czytam 2 pierwsze wypowiedzi to mnie skręca...trzecia jest do rzeczy, no i moja;). Dream wypadł genialnie, choć dwa pierwsze przesłuchania płyty wzbudziły we mnie dziwne odczucia. Zacząłem porównywać i w rezultacie wyszukałem tam wiele brzmień a la "Muse" i mullmuzlerowych, ale przecież płyta jest ewidentnie pod wokal robiona. Ponadto jest kilka celowych nawiązań do Floydów, Yesów, Rushów -coś tam się jeszcze znajdzie. Kolejne moje przesłuchania to już tylko zachwyt, że za każdym razem udaje im się stworzyć coś nowego. Tym razem zupełnie inne podejście do rozwiązań, rzeczywiście mniej kombinowania, a brzmienia symfoniczne - oszałamiające. Własciwie mógłbym napisać, że genialna płyta, bo Dream na pewno nie tworzy muzyki dla jakiś nadętych bubków, którzy zawsze jakiś element techniczny czy inny znajdą. Dobra, nie piszę już o czymś, co jest oczywiste...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo dobra płyta DT

Łukasz Jesionowski

No i powrócili. Nie jest to na pewno najlepsza płyta (a taką IMO jest Images And Words). Ale zjada na śniadanie zarówno Train Of Tought, jak i Six Degrees Of Inner Turbulence. Tam momentami popadali w zupełny brak pomysłów, czego efektem była niezbyt efektywna improwizacja w kliku utworach. Tutaj jest większe zróżnicowanie. Kolejny utwór oparty na fortepianie - The Answer Lies Within przypomina trochę kawałek Anna Lee z Falling Into Infinity, ale krótkiego nomen omen Wait For Sleep nie przebija. Wspaniały jest za to song tytułowy. Zaoewne obawiano się, że to nie będzie to samo, tak wspaniałe jak A Change Of Seasons. Jest inne, jakby bardziej poukładane. Są emocje i o to chodzi. Do tego singlowe (jak mniemam) These Walls ze świetnymi klawiszami (!) oraz jak widać wszystkim, w tym mnie, kojarzące się z U2 piosenkowe, lecz dobre - I Walk Beside You (takiemu Pull Me Under też możnaby zarzucić piosenkowość). Te kawałki są najbardziej charakterystyczne - reszta też dobra - wplecione motywy przewijające się w poprzednich płytach dodają smaczku. Można mieć kilka uwag do produkcji, jak już ktoś wcześniej wspomniał - mnie też wręcz zdziwiła. Nie mogę przeboleć tej stopy Portnoya (żeby usłyszeć świetnie nagrane bębny wystarczy sięgnąć po SFAM). Czasem ogół instrumentów jest niewyraźny, zdarza się, że gitara niknie gdzieś w tle. Ale nie jest to na tyle przeszkadzające żeby nie docenić najnowszej płyty Amerykanów.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Płyta jest naprawdę dobra, momentami nawet bardzo!

JAro

Co tu dużo gadać, po najostrzejszym w swej karierze moim zdaniem naprawdę bardzo dobrym "Train of thought" Dream Theater uraczył nas płytą dużo ciekawszą stylistycznie, bardziej urozmaiconą, ale też... spójniejszą. Nie ma tu przekombinowania, indywidualnych popisów technicznych każdego z członków bandu. Widać, że przy tworzeniu tego albumu czuli się prawdziwym zespołem i to słychać. Taki Dream Theater biorę w ciemno!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nie można się zawieść (2005-06-20)

Marcin Kubicki  Więcej o recenzencie

Fani - możecie się uspokoić. Choć "Octavarium" nie brzmi jak cokolwiek, co Dream Theater nagrało wcześniej, to jednak nadal są to oni. LaBrie brzmi tak dobrze, jak zwykle, choć zapewne był pod presją swoich dwóch solowych projektów, które prawdopodobnie były nagrywane w tym samym czasie, co nowe wydawnictwo DT. Reszta zespołu również odwala dobrą robotę, nawet jeśli momentami słychać dźwięki, które zdają się być zwykłym popisywaniem się (np. utwór tytułowy). W kwestii produkcji, parę rzeczy możnaby zmienić, dźwięk wydaje się być nieco zbyt brudny, a instrumenty momentami nakładają się na siebie w niezbyt fortunny sposób. Przechodząc do konkretnych kompozycji, "Octavarium" to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Nic tu nie brzmi tak samo, a jednak identycznie dobrze. Album rozpoczyna się od "The Roots Of All Evil", które brzmieniowo sugerować mogłoby odrzut z sesji nagraniowej poprzedniego albumu "Train Of Thought". Utwór jest budowany umiejętnie, a jego rockowe brzmienie zachęca do dalszej eksploracji krążka. "The Answer Lies Within" to kolejny dobry kawałek. Ballada ma nieco popowy posmak, ale po paru przesłuchaniach można się do tego przyzwyczaić i to polubić. Doskonałe są elementy elektroniczne wbudowane w "These Walls", w którym to wokal LaBriego bardzo podobny jest do tego, który prezentował na płycie Ayreona "The Human Equation", co oczywiście w moim mniemaniu jest sporym plusem. Dużym zaskoczeniem dla mnie był utwór "I Walk Beside You". Gdybym nie wiedział, że to Dream Theater to byłbym przekonany, że to U2 z Bono na wokalu (zwróćcie uwagę na refren, tam jest to aż nadto wyraźne). Jednocześnie jest to najbardziej przyjazny radiu utwór, za co pewnie zostanie znienawidzony przez zagorzałych fanów zespołu, dla mnie bardzo fajny track. "Panic Attack" aż kipi od gniewu i furii, jest szybki i charakteryzuje się bardzo dużymi pokładami mocy. Utwór tytułowy natomiast, to 24 minutowe szaleństwo w czasie którego usłyszeć można prawie wszystko za co kochane jest Dream Theater. Nie zachwyca mnie natomiast "Never Enough", które za bardzo zalatuje dźwiękami prezentowanymi przez grupę Muse, za którą nie przepadam. "Sacrificed Sons" drażni nieco oklepaną tematyką (11 września 2001r.), ale pod względem muzycznym jest absolutnie poprawne. To typowa płyta, którą się albo kocha, albo się jej nienawidzi. Warto zaznaczyć, że urzeka z czasem, więc warto posłuchać jej więcej niż raz, zanim wystawi się jej końcową ocenę.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Super

Szoker ....

Plytka jest wysmienita! (...) Jedyne, czego mi tu odrobinkę brakuje, to te długie, wzruszające sola. Ogólnie nie ma słabych piosenek, choć trochę odpycha mnie utwór Panic Attack, troche za ostry jak na DT. Bez wątpienia najlepsza piosenka to Octavarium, która przypomina trochę kompozycję A Change of Seasons. Jednym słowem płytka jest ekstra. Gorąco polecam!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji