Ogrody Kensington

W ogrodach dzieciństwa (2008-08-16)

Łukasz Najder  Więcej o recenzencie

Dzięki wam, o bogowie, za to, że nadal powstają takie powieści! Zresztą, nie jest ważne kto tak naprawdę udzielił Rodrigo Fresanowi łaski wielomiesięcznego natchnienia. Obojętne, czy był to rzeczywiście jakiś wyjątkowo hojny sponsor zawiadujący naszą planetą z oszklonego lokum w Eterze, trio osobistych muz pisarza, czy też może jego wydawca, mefistofeliczny osobnik wywierający nań presję za pomocą tak zmyślnych instrumentów tortur jak poranne telefony i obszerne wieczorne maile, w których przeważają pytajniki i cytacje z parafowanych wcześniej umów. Istotnym - i jakże radosnym! - faktem niech pozostanie dla nas fizyczna obecność "Ogrodów Kensington", materializacja tej niezwykłej książki. Bodźcem do pisania - o czym w posłowiu wspomina sam autor - była bezsenność, skakanie po kanałach TV i nocna emisja filmu dokumentalnego o osobie i dziele Jamesa Matthew Barriego. Po obejrzeniu tego materiału, Fresan zasiadł do pisania. Jak widać, nawet i zapping może stać się pożyteczną inspiracją. W "Ogrodach Kensington" splatają się dwa podstawowe wątki - pierwszym są koleje życia J. M. Barriego, opowiedziane, co prawda chronologicznie, od kołyski aż po kryptę, lecz w sposób niezwykle dygresyjny i wizyjny. Na drugi składa się fikcyjna biografia Petera Hooka, bestsellerowego pisarza, twórcy uwielbianej przez czytelników serii książek dla dzieci, których głównym bohaterem jest Jim Yang. I właśnie ów Peter Hook w trakcie jednej nocy - nieskończonej, możliwej wyłącznie na kartach powieści - opowiada tajemniczemu Keiko Kai o losie swoim i Jamesa Matthew Barriego, wiktoriańskiego literata, ojca "Piotrusia Pana". Peter Hook to świadek i małoletni uczestnik niesamowitych i szalonych lat sześćdziesiątych, dziecko kontrkultury, pupil znanych i uwielbianych. Rodzice Hooka należeli do kosmopolitycznego światka muzyków lat 60, przez ich dom przewijali się Lennon i spółka, Dylan, Bowie i inne tuzy show-biznesu. Osierocony w młodym wieku, wychowywany przez majordomusa, zaczyna pisać by - podobnie jak Barrie - odreagować negatywne przeżycia z dzieciństwa. Podobnie jak Barrie w młodym wieku traci brata. Dzieje Barrieg'ego i Hooka nieustannie się przenikają i uzupełniają, stanowiąc wobec siebie raz wieńczące echo, innym razem dudniące preludium. Narracją zorientowana jest na szukanie asocjacji między Barriem a Hookiem, odnajdywaniem tych samych współrzędnych, tajemnych korespondencji, krzyżujących się tropów, sygnałów wysyłanych przez fatum do obu artystów. "Ogrody Kensington" to literatura w czystej wydestylowanej postaci. Demonstracja pisarskiej mocy Fresana. Fascynująca podróż literacka. Powieść totalna - swoim rozmachem, ilością zastosowanych technik narracyjnych i stylów przywodząca na myśl "Grę w klasy" Julio Cortazara i "Sen nr9" Davida Mitchella. To także - a może i przede wszystkim - wielka księga dzieciństwa, epos o "genialnej epoce". Opowieść o naszym udziale w tej frenetycznej fazie ludzkiej egzystencji - i o bolesnym z nią rozstaniu.

(4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji