Olimpijscy Herosi, tom 2. Syn Neptuna

Fantastyczna. (2012-04-02)

Justyna Wiejak  Więcej o recenzencie

Druga część "Olimpijskich herosów" jest równie fantastyczna, jak inne książki Riordana. Zgadzam się w zupełnościi z moimi porzednikami, ale chciałam dodać jeszcze jedno. Autor ma niezykłe poczucie humoru, śwetnie łącząc ze soba starożytnosć i współczsność. Jak wtedy, gdy Tanatos szuka na swoim iPodzie adresu internetowego Hadesa (sic!) Równie zabawn są fragmnety gdy Terminus stwierdza w pokorze:"Jestem tylko bogiem" albo gdy Tyson miażdży Franka w uścisku, mówiąc do niego "Bracie!" bo jest potomkiem Posejdona, czy wtedy gdy uwodzi Ellę.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Olimpijscy Herosi: Syn Neptuna (2012-03-23)

Natalia Tymińska  Więcej o recenzencie

W kontynuacji "Olimpijskich herosów" spotkamy się z wcześniej już wykorzystaną przez Ricka Riordana fabułą. Główny schemat jest praktycznie taki sam. Ziemi znowu zagraża przebudzenie się Gai. Jej dwaj synowie zostali wskrzeszeni, z czego jeden więzi Śmierć, a drugi zwołuje armię przeciw bogom i ich dzieciom. Trójka herosów, podobnych do Jasona, Piper i Leo rusza, aby przeciwstawić się złu. To już było. Patrząc jednak, na poprzednią pomysłowość autora, trudno jest pogodzić się z faktem, że popełnił on taką gafę i stworzył specjalnie podobne do siebie sytuacje oraz postacie. Po zakończeniu lektury i zastanowieniu się nad nią nieco dłużej, można dojść do wniosku, że pisarz zrobił to specjalnie. Poza tym, mitologia Grecka i Rzymska są do siebie bardzo podobne, stąd mogą pochodzić te niewielkie różnice. Mimo to, że książka posiada podobieństwa do swojej poprzedniczki, trudno jest się przy niej źle bawić. Styl Ricka Riordana nie uległ zmianie. Twórca po raz kolejny pokazał, że dysponuje nie zmniejszającymi się wcale zapasami poczucia humoru. Jego styl pisania również nie zawodzi. Powieść jest tak lekka i ciekawa, że w zasadzie sama się czyta. Jednocześnie pisarz tym razem nie ukazuje nam wszystkich sekretów. Podczas lektury "Zagubionego Herosa" można było przewidzieć niektóre zdarzenia oraz tajemnice bohaterów, teraz nie wszystkie rzeczy są wyjaśniane i do odkrycia zostaje jeszcze sporo z nich.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

RZECZ O ODWADZE, PRZYJAŹNI I OBOWIĄZKU (2012-01-31)

Zbigniew Cieloch  Więcej o recenzencie

Percy Jackson, cierpiący z winy bogini Hery na zanik pamięci, trafia wreszcie do obozu, lecz nie greckiego, tylko rzymskiego. Musi zdobyć zaufanie odwiecznych wrogów – Rzymian. Nie przychodzi mu to łatwo, gdyż niektórzy uważają, iż jest... greckim szpiegiem. Mimo to postanawia ocalić ten rzymski obóz i z pomocą nowych znajomych wyrusza na drugą misję. Światu zagraża bowiem nie kto inny jak Matka Ziemia, uśpiona Gaja, bogini zła i mściwa, chcąca pokonać bogów olimpijskich za pomocą gigantów i innych potwornych istot. Gaja nienawidzi zarówno herosów, jak i samych bogów i chce unicestwić świat, jaki znamy. Potrzebny jest jej Percy, bo jego krew pozwoli całkiem jej się przebudzić. Dlatego ściąga go na północ ( na Alaskę ), tam, gdzie kończy się władza bogów Olimpu, a gdzie przebywa jej syn, najstarszy i potężny gigant Alkyoneus, któremu pozwoliła się odrodzić Hazel – córka Plutona i „ofiara” Gai. Hazel 70 lat wcześniej doprowadziła do odrodzenia tego giganta, umarła, ale powróciła z Podziemia i teraz, z pomocą Percy’ego i obozowego niezdary, Franka, stara się pokrzyżować plany przebiegłej Gai. Obóz rzymski za kilka dni zaatakują potwory, prowadzone przez innego giganta. A nasi bohaterowie muszą stawić czoła Alkyonesowi, którego nie można pokonać na jego terytorium... Od tego, czy trójce przyjaciół – Percy’emu, Hazel i Frankowi - uda się trudna misja, zależy los świata. Młodzi herosi muszą liczyć w zasadzie na siebie. Frank okazuje się odważnym i mającym rzadki dar synem boga wojny – Aresa ( Marsa) oraz krewniakiem Percy’ego i decyduje się umrzeć, bo tylko składając dobrowolną ofiarę z własnego życia może uwolnić Śmierć – boga Tanatosa, więzionego przez giganta z północy. A Tanatos, skrępowany i pozbawiony swojej mocy, gwarantował Gai sukces – każdy potwór, zabity przez herosa, odradzał się na nowo. A zatem armia bogini Gai była wówczas niezwyciężona. Jak wygląda wyprawa herosów na północ, jak przebiegała walka z synem Gai i droga powrotna do obozu rzymskiego oraz w jaki sposób pokonano armię potworów, dowie się czytelnik z drugiego tomu serii Ricka Riordana. Polecam „Syna Neptuna”, bo jest to książka dobrze napisana, ciekawa i ucząca tego, czym jest przyjaźń, solidarność, jaką wartość mają nasze wybory ( zwłaszcza te, którym towarzyszy cierpienie i utrata kogoś bliskiego), do czego może prowadzić nadmierna ambicja i chęć panowania nad światem. O tym są przecież książki Riordana, w których jakże interesująco wykorzystano wątki mitologiczne ( greckie i rzymskie), by po raz kolejny opowiedzieć o odwiecznej walce dobra ze złem.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji