Ono

Najgorsza książka, jaką czytałam... (2008-02-07)

Bo?ena Czech  Więcej o recenzencie

Z całym szacunkiem dla autorki i dla wszystkich osób zachwyconych tą książką muszę powiedzieć, że to najnudniejsza książka, jaką przeczytałam w całym moim życiu. Po przeczytaniu pierwszej strony zamknęłam ją i z niechęcią odrzuciłam. Jednak, trzymając się zasady, żeby nie oceniać niczego pochopnie, przeczytałam całą. Dla mnie powieść jest osadzona w zupełnie nierealnym świecie, losy rodziny ignorantów. Dziewczyna bez matury, która nie wie kim jest Stalin (w tym momencie naprawdę się oburzyłam, bo o tym mówili nam w każdej klasie od podstawówki). Jej największym marzeniem jest praca w hipermarkecie i na tym się jej ambicje kończą. Momenty, w których ona gada do swojego brzucha mnie dobijają i jedyne co robiłam czytając tę książkę to patrzyłam z politowaniem na poczynania głównej bohaterki. Może w tej książce jest jakiś "głębszy" sens, ale ja go po prostu nie widzę. Jedyne co wynoszę po przeczytaniu tej książki to, jak urodzisz się w małym miasteczku i nie zdasz matury, to popełnij samobójstwo - już nic dobrego cię nie spotka.

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ona i ono (2005-02-03)

vrediana  Więcej o recenzencie

TERESA I JAN. Małe, senne miasteczko, które nie zdradza nawet pozorów życia. Miasteczko, w którym wszyscy wszystkich znają, wszystko o sobie wiedzą, a czego nie wiedzą, to dopowiedzą, w którym wszyscy wszystkim zaglądają do okien, w portfel i w życie osobiste. W tym miasteczku mieszkają Teresa i Jan, małżeństwo w średnim wieku. Ojciec małej Teresy często się upijał, ale nigdy nie był pijany. Miał ciężką rękę, ale przecież nie po to bił, żeby zrobić krzywdę, a po to, żeby Teresa wyszła na ludzi. Dorosła Teresa jest kobietą stale niespełnioną, biadolącą, postrzegającą świat jak Dulska, liczącą się jedynie ze zdaniem sąsiadów ("Bo co inni powiedzą?"). Zależy jej na zachowaniu pozorów, a co się dzieje wewnątrz murów jej brzydkiego domu, nie ma znaczenia. Jan pochodzi z rodziny inteligentów, został wrzucony w niezrealizowane marzenia i pragnienia swoich rodziców, zatrzaśnięty w nich i uwięziony. Swoich nie zrealizuje nigdy – jego wspaniale się zapowiadająca kariera koncertującego pianisty zostaje przerwana kontuzją, która uniemożliwia mu powrót do muzyki. Jan więc zamyka się w sobie, oddala od rodziny, chociaż jest człowiekiem czułym i kochającym domową atmosferę. Ma nową pasję: teleturnieje. Wygrywa wszystkie po kolei – to główne źródło utrzymania dla jego rodziny, bo posadka na poczcie nie wystarcza. Wie wszystko o Bachu i Beethovenie, jest oczytanym erudytą, ale Teresa tego nie rozumie i nie docenia, wiecznie czyni Janowi wyrzuty, wzbudza jego poczucie winy. EWA. Teresa i Jan mają dwie córki: 8-letnią Złotko i 19-letnią Ewę. Złotko plącze się po domu, pozostawiona sama sobie, próbując poukładać sobie świat ze strzępków oglądanych dzień w dzień w tej dziwnej rodzinie i go zrozumieć. A Ewa? Ewa rzuca naukę przed maturą, żeby zacząć zarabiać jako ekspedientka i jak najszybciej wyrwać się z prowincji do Wielkiego Miasta. Bo wszystkie jej koleżanki marzą tylko o tym. ONO. Było ich trzech, w każdym z nich inna krew, krew nie woda. Wystrojona Ewa, tańcząca zmysłowo na dyskotece, podobała im się. A do tego bez protestu wsiadła z nimi do zielonego renaulta, o którym marzą wszystkie dziewczyny z miasteczka. Ewa zaczęła krzyczeć dopiero później, kiedy już uświadomiła sobie, co się zaraz zdarzy. Ale było już za późno i w jej brzuchu pojawia się i zaczyna kiełkować... Ono. Pieniądze uciułane przez rodziców, pieniądze, które miały spełnić ich marzenia, mają zamiast tego pomóc pozbyć się Onego. Ale Ewa ucieka, a Ono powoli rośnie... Wszyscy coś mają: Złotko ma pokemony i Barbie, ojciec ma muzykę i książki, matka – telewizję, a Ewa nie ma nic. Teraz i ona już będzie miała coś swojego, coś, do czego będzie mogła mówić, czemu pokaże i wyjaśni świat. Postać Ewy wydaje się nieco odrealniona, oderwana od rzeczywistości jak Marysia z "Panny Nikt" Tomka Tryzny. Aż trudno uwierzyć, żeby dorosła dziewczyna nie miała żadnych zainteresowań, żadnych pasji, żadnego pomysłu na życie. Ewa jest niedojrzała i skupiona na sobie, świata nie tyle nie rozumie, co w ogóle nie ma ochoty go poznać i zrozumieć. Wielkie Miasto jawi jej się jak Złota Góra. Wychowała się w rodzinie, która bez telewizji nie wie, co ze sobą zrobić, bo bez telewizji czuje się ze sobą źle – trzeba by wtedy spojrzeć sobie w oczy i ze sobą rozmawiać. Ewa powoli zaczyna to wszystko dostrzegać. To Ono ją uczy świata, uczuć, emocji. To Ono uczy ją z uwagą się rozglądać, uczy ją empatii, miękkości i łagodności. Matka przecież nigdy jej nawet nie przytuliła. Ta piękna i mądra, pełna ciepła powieść napisana jest językiem Ewy, bez zbędnego moralizatorstwa. Chwilami przypomina niekontrolowany strumień myśli, tak chaotyczny, jak lęk i niepewność jutra, z którymi zmaga się Ewa – tak naprawdę sama, odrzucona przez matkę. To historia dojrzewania świadomości młodej dziewczyny, historia rodzącej się odpowiedzialności za drugiego człowieka. Warto sięgnąć.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Piekna, wzbogacająca książka (2004-11-01)

Caramel  Więcej o recenzencie

Mimo pokaźnych rozmiarów, przeczytałam "Ono" w trzy wieczory. Opowieść jest przepiękna, barwna, wielowartswowa, napisana z wyczuciem i dotykająca najwrażliwszych strun - pozwoliła mi wiele dowiedzieć się o sobie. Pokazuje, jak wielka siła tkwi w nas samych, jak wiele złego i dobrego możemy zrobić dla siebie i naszych bliskich. Polecam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Miło banalna

Mama Mia

Książka daje nadzieję. Ewa odnosi zwycięstwo, choć wiele z czytelniczek (to raczej kobieca literatura) zażyczyłoby sobie innego zakończenia, np.ślub z bogatym Andrzejem bądź z opiekuńczym i najbardziej ludzkim Wojtkiem. Nasuwa się gorzka refleksja, że tylko w książce dziewczyna z prowincji, której marzeniem jest zatańczyć na scenie wiejskiej dyskoteki, tak żeby wszystkim chłopcom ślina ciekła na jej widok, staje się wrażliwą, młodą kobietą, która świadoma jest tego, jaki obowiązek i jaką odpowiedzialoność nosi w brzuchu. Mimo wszystko książka daje nadzieję, że można życie zmienić na lepsze, na początek należy wyłączyć telewizor...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

To kolejna niezapomniana książka

Radek Cichocki

Czytając "Ono" można odkryć piękną przemianę brzemiennej kobiety, łączącej się z nowym życiem, które tkwi w niej samej. Zadaje pytania, stara się dociec swych korzeni, przyczyn swojej beznadziejności, a także tajemnic samej Matki i Ojca. Pragnie zmienić dotychczasowe życie, kierując sie nienaruszoną intuicją dziecka. To kolejna niezapomniana książka, która tak samo jak inne książki Terakowskiej urzekła me serce. Polecam także "Poczwarkę", książke dla myślących ludzi, którzy chcą pojąć wrażliwość oraz niepojęte pragnienie miłości darów samego Pana Boga. A także "Tam gdzie spadają Anioły" dla tych, którzy pragną dociec istoty dobra i zła. Książki Terakowskiej to sama nauka pochądząca od Boga...

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Uwaga - porwie Cię

Ania.m

Zaczęłam czytać i od razu się wcięgnęłam. Spodobały mi się te dodatkowe opowieści i opisy z życia postaci... kapeluszowa babcia, itd.!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nauczmy się patrzeć i słyszeć (2004-04-24)

hanna marcinkiewicz  Więcej o recenzencie

Książka jest wspaniała. Nie tylko pokazuje nam nasz świat, ale to my i ONO uczymy się, jak naprawdę on wygląda. Ilu z nas po jej przeczytaniu zacznie naprawdę rozmawiać i słuchać, zależy tylko od nas samych. Oby nam się to udało, bo naprawdę warto. Uważam, że ta powieść jest lepsza od "Poczwarki". Mam synka z zespołem Downa i ta powieść była przygnebiająca. Natomiast "Ono" obudziło we mnie chęć do pełniejszego przeżywania tego, co wokół mnie. Tego też życzę wszystkim czytelnikom.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wspaniała, prawdziwa

Kasia B.

Właśnie skończyłam czytać tę książkę. Nie mogłam się "oderwać". Myślę, że nie będę odosobniona w swojej opini, iż pięć gwiazdek to i tak zbyt mało. Historię Ewy i jej rodziny czytałam z zapartym tchem, wielokrotnie zastanawiając się nad tym, jak wiele jest dziewczyn, takich jak Ewa, które zdecydowałyby się na taki krok - urodzić dziecko mimo wszystko. Jak wiele jest też matek takich jak Teresa, która w swoim zachowaniu jest jeszcze gorsza niż Dulska? Książka ta na długo pozostaje w pamięci i tylko szkoda, że nie będzie kolejnych...

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

To więcej niż słowa..

Elka S.

Ta książka pozwoliła mi zatrzymać się na chwilę i lepiej przyjrzeć się światu. Prawdziwemu światu, z którym spotykam się w domu i wychodząc z niego, w którym żyje. Wydaje się nam, że go już dobrze znamy, że żyjąc już w nim te dobre "kilka" lat poznaliśmy go na wylot. Ale nie zawsze tak jest... ta ksiażka pozwoliła mi zrozumieć, że są rzeczy, w których żyjemy, o których co dzień słyszymy w wiadomościach, w radiu, ale do czasu, póki zło nas nie dotknie, nie zauważamy go, przechodzimy obojętnie, myśląc, że w ten sposób pozbędziemy się go. To tylko pozór. Książka ta nawołuje do tego, by umieć dostrzegać to, co jest złe i nie pozostawiać świata takim, jaki jest...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Warto

Tania Morrow

Czytając "Ono", ma się ochotę, podobnie jak chyba zresztą Ewa, uciec z tego drewnianego, szarego świata, jaki stworzyla swojej rodzinie Teresa (kolejne wcielenie Dulskiej). Matki takie, jak ona istnieją i to nie żart... Warto przeczytać chociażby z powodu dobrze zarysowanych, ocierających się o siebie dwóch światow- obłudy, zachłanności, nienawiści, prostactwa i szeroko rozumianej niewinności, ciepła, nienaruszonej hierarchii wartości...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji