Pan Potwór

Opowieść o wewnętrznych demonach, walce dobra i zła, trudnych decyzjach czy zawiłościach ludzkiej psychiki. Polecam! (2012-03-20)

kasandra85 Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Kiedy przeczytałam „Nie jestem seryjnym mordercą” Dana Wellsa, czyli pierwszy tom przygód nietuzinkowego, osobliwego bohatera Johna Cleavera, od razu wiedziałam, że szybko muszę sięgnąć po kontynuację. „Pan Potwór”, czyli druga część trylogii, trafiła w moje ręce zaledwie kilka dni temu, ale długo nie musiała czekać na przeczytanie:). Dla przypomnienia tylko napomknę, że bohaterem jest John, nastolatek z zaburzeniami osobowości, antyspołeczną naturą i o głęboko skrywanych morderczych skłonnościach. Po wydarzeniach z pierwszego tomu coraz trudniej chłopcu opanować mroczną stronę swojej duszy, która jeszcze bardziej domaga się wypełznięcia na powierzchnię. Bohater nazywa ją Panem Potworem. To przez niego pojawiają się przerażające sny ociekające krwią, natrętne myśli o śmierci i zadawaniu cierpienia czy też potrzeba nasycenia się krzywdą innych. Chłopak radzi sobie jak może, ale sprawa komplikuje się, gdy w miasteczku dochodzi do kolejnych zbrodni. Na dodatek sprawca porzuca ofiary tak, aby Forman, agent FBI, powiązał je z Johnem. A to dopiero początek niespodzianek... Jestem usatysfakcjonowana. Czekałam na kontynuację a gdy już ją przeczytałam czuję się nasycona i zadowolona. Druga część była równie intrygująca co pierwsza, choć z pewnością inna. W tym tomie akcja nabiera tempa stopniowo z każdą stroną. Początkowy spokój w powieści i zagłębianie się w psychikę socjopaty zaczyna ustępować miejsca nowym wątkom, napięciu i wydarzeniom, które przybierają nieoczekiwany obrót. Na dodatek język jest przystępny, żywy i łatwy w odbiorze a klimat tajemniczy i złowrogi. Nie zabraknie tu też brutalności, chorych fantazji i ponurych scen, co wywoła dreszcz emocji u czytelników i zmusi do zastanowienia się czy w każdym człowieku kryją się uśpione bezlitosne bestie zdolne do najokrutniejszych czynów.... „Pan Potwór” to opowieść o wewnętrznych demonach, walce dobra i zła, trudnych decyzjach czy zawiłościach ludzkiej psychiki. Jest to również ciekawie napisana powieść psychologiczna z wątkiem kryminalnym w tle. Już nie mogę się doczekać trzeciej części. Polecam serdecznie!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Potwór ma różne twarze (2012-03-11)

Kasia P  Więcej o recenzencie

Każdy ma chwile, gdy jakiś głos podszeptuje mu dosyć zbrodnicze rozwiązania dotyczące pewnych osób, które stanęły nam na drodze. Czasem wystarczy drobiazg, by złe emocje wzięły górę nad rozsądkiem, jednak przeważnie rozwaga umie powstrzymać człowieka od zrobienia kroku w niewłaściwym kierunku. Jednym zdarza się to rzadziej, innym częściej, ale szybko zapominamy o takiej sytuacji lub przynajmniej blednie ona i tak do następnej chwili kiedy po raz kolejny jakieś wydarzenie wytrąci nas z równowagi. Szesnastoletni John Cleaver jednak prawie ciągle odczuwa pragnienie morderstwa i to nie takiego przysłowiowego, wręcz przeciwnie, jego odczucia są jak najprawdziwsze i nie mają nic wspólnego z normalnymi myślami w momencie zdenerwowania. Co więcej, nastolatek zdaje sobie sprawę ze swej odmienności w tej sferze, nie jest tym zdziwiony lub przestraszony, to swoisty powód do dumy dla niego i jednocześnie źródło ciągłej walki ze swoim drugim, a może, pierwszym JA. Spokojne miasteczko, gdzie każdy każdego zna, a obcy wyróżnia się z tłumu, wszelka inność jest od razu zauważana, takie wrażenie czasami to jedynie fasada, ale gdy wejdzie się za nią to kulisy ukazują całkowicie inny obraz. Sielankowy landszaft ustępuje miasta krwawym kolorom, a zamiast idylli pojawiają się ludzkie namiętności, dążenia, ukrywane pragnienia i zakazane czyny. W takim świecie to co w spokojnym Clayton jest przemilczane i zwalczane staje się niezwykle pomocne. Jedno miejsce, jego dwa oblicza i bohater, który powinien być synonimem zła, lecz nim jeszcze tak do końca nie jest, może dopiero stanie się nim? Jak na razie czytelnik obserwuje jego wojnę podjazdową z samym sobą, czasem bywa to zabawne, czasem przerażające, jednak zawsze intrygujące. Autor ukazuje portret osoby, która ma wszelkie cechy, które są przypisywane mordercom, co więcej zdaje sobie z tego sprawę i ... walczy z tym, chociaż jest przekonany, że to bój z bardzo nikłymi szansami na sukces. Są oczywiście i pokusy, by odrzucić maskę i pokazać swoje prawdziwe JA, tylko czy to co zwalczane jest nim naprawdę? Jeżeli wszystko wskazuje na coś to rzeczywiście mamy z tym do czynienia? Kolejna odsłona z życia Johna Cleavera ukazuje bohatera, który dojrzewa, powoli stając się dorosłym, chociaż może jest on bardziej dojrzały od tych, uważających się za takich? On przyznaje się do tego co w nim tkwi i co widzi w otoczeniu, nazywa rzeczy po imieniu, inni wolą żyć złudzeniami. Akceptacja zła, walka z nim czy też ignorowanie go w nadziei, że nie nastąpi? Pan Potwór nie jest tylko wyjątkiem zarezerwowanym dla pewnych ludzi, często pozostaje niezauważony, bo najlepszym kamuflażem jest normalność, która usypia czujność wszystkich...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji