Walczyła z nadwagą, ma figurę modelki. Miała rude włosy, teraz jest szatynką. Mieszkała w Toronto, przeniosła się do Londynu. Kochał ją polski książę, zakochała się w rewolucjoniście. Życie Joan Foster to seria zmian i sprzeczności, nieprzerwana podróż i ucieczka. Pod pseudonimem publikuje książkę, która staje się bestsellerem i czyni ją sławną. Ktoś zaczyna ją szantażować. Nie potrafiąc poradzić sobie z ciemnymi stronami popularności oraz problemami osobistymi, Joan ucieka do Włoch. Chce zacząć nowe życie. Incognito. W ukryciu. By stać się niewidoczną reżyseruje własną śmierć...
Pani Wyrocznia to jedna z najlepszych powieści Margaret Atwood. Mistrzowska parodia form i gatunków literackich, a także przewrotna gra z oczekiwaniami czytelników.
Książka objęta patronatem Merlin.pl
Postmodernistyczna gra z czytelnikiem
(2008-10-14)
Paulina
Pachulska
Więcej o recenzencie
Zdumiewające, jak łatwo mi wszyscy uwierzyli, ale właściwie dlaczego mieliby mnie podejrzewać" - zastanawia się bohaterka "Pani Wyroczni", konstruując swój kolejny życiorys. Czytelnik, przewracając kartki jednej z najlepszych powieści Margaret Atwood - kanadyjskiej pisarki, od kilku lat poważnej kandydatki do literackiego Nobla - równie łatwo zawierza autorce, jak i narratorce tej skomplikowanej historii. Wierzy zatem w sytuację bez wyjścia, w jakiej znalazła się bohaterka, a która zmusiła ją do ukrywania się na włoskiej prowincji po uprzednim upozorowaniu własnej śmierci. Emocjonalnie angażuje się w retrospektywną opowieść o bolesnym okresie dzieciństwa naznaczonym traumą wywołaną toksycznym związkiem z matką. Solidarnie sekunduje bohaterce w jej buncie oraz próbie wyzwolenia się i zbudowania własnej tożsamości. Wówczas odbiorca w swojej wierze i empatii sięga zenitu,choć to dopiero początek burzliwego życia Joan Foster (nota bene pisarki) obfitującego w gwałtowne zmiany i sprzeczności, a faktycznie będącego nieustanną ucieczką. Mniej więcej w tym momencie ów czytelnik orientuje się, że lepiej dla niego będzie zastąpić współczucie dystansem i, śledząc fabularną ekwilibrystykę, odnajdywać w niej aluzje, cytaty czy urzekająco sprawną parodię stylów i gatunków. Romans, powieść przygodowa, inicjacyjna, kryminał - to niektóre z form wykorzystanych przez Margaret Atwood do snucia opowieści o "poddawaniu się więzom i wymykaniu się im" - bo tak brzmi motto życiowe Joan Foster. Rekonstrukcji jej nieuporządkowanych losów towarzyszy równolegle rozwijana historia utrzymana w konwencji powieści grozy (motyw powieści w powieści), gdzie cnotliwa Charlotte - wzorcowa heroina - niestrudzenie walczy z czyhającymi na nią niebezpieczeństwami, najczęściej w postaci opętanych żądzą mężczyzn. Odautorska ironia, błyskotliwy dowcip, swoboda oraz lekkość pióra Atwood sprawiają, że ta postmodernistyczna powieść stanowi inteligentną rozrywkę - złożony rebus, którego rozwiązaniem jest identyfikacja poszczególnych elementów tradycji literackiej. Wcześniej czy później orientujemy się, że autorka prowadzi wyrafinowaną grę z czytelnikiem, jego oczekiwaniami i przyzwyczajeniami. Zacieranie granic między prawdą a zmyśleniem, żonglowanie konwencjami, dekonstruowanie stereotypów dotyczących kobiecości - to wszystko prowadzi do satysfakcjonującego finału. A wracając do początku, radzę nie wierzyć "Pani Wyroczni". Dopiero podejrzliwość wobec niej uruchamia uwodzicielską moc tej powieści.
(6 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji