Parias

Mistrzowscy pariasi (2011-07-01)

Łukasz Trymczuk  Więcej o recenzencie

Biorąc do rąk płytę Parias od razu zauważamy że to jakaś "dziwna" płyta, tekturowa "obudowa" a nie żaden jewelcase spotykany dziś na każdym kroku. Dalsza dziwność tej płyty ukazuje się nam po otwarciu pudełka - żadnych podziękowań, napisów, nic, prostota i ubogość. Dopiero po przesłuchaniu tego albumu zdajesz sobie sprawę słuchaczu że to wszystko zostało skrzętnie zaplanowane. Zgodnie z definicją słowa parias (coś niechcianego/ktoś niechciany, traktowany gorzej od innych). Pariasi w Indiach to grupa osób z najniższej kasty lub będąca w ogóle poza systemem kastowym. W tym momencie zauważamy sens tego zaplanowanego "ubóstwa" szaty graficznej płyty. Rozpoczynając swoje refleksje odnośnie samej strony muzycznej od razu zauważyłem, że ta płyta jest dosyć prosta, to znaczy nie widać tutaj eksperymentów z elektronicznymi bitami, cyfrową zmianą wokali itp. Jest prosto ale dokładnie, starannie, dopracowanie. Te proste bity są jednak świetne dla mistrzowskiego poziomu chłopaków, idealnie współgrają z wokalami. Eldo, Włodi i Pelson to najwyższy rapowy poziom, co do tego nie ma wątpliwości, tym albumem to potwierdzili. Płyta jest pełna refleksji raperów a także opowieści z własnego życia do czego zdążyli nas już przyzwyczaić. Album potwierdza że dobry raper potrafi z każdym bitem(nawet niezabardzo wyszukanym) stworzyć wybuchową mieszankę. Co zasługuje na podkreślenie to fakt że na płycie brak jest tekstów o blokach, hajsie, furach, szpanerstwie, gangsterstwie itp czyli o tym co się głównie sprzedaje. Tutaj mamy coś całkowicie innego i moim zdaniem lepszego, osobiście wolę taką tematykę tekstów jaką zaprezentowali pariasi. Pelson powiedział że "płyta jest atakiem na establishment" i rzeczywiście tak można ją odebrać, odnajdujemy tutaj wersy pod adresem władz, chłopaki opowiadając o sobie na tych płytach nazywają się wprost właśnie pariasami, akcentują swoje "wykluczenie" atakując tym samym system. Moim zdaniem najlepszymi utworami są "Drzazgi" - niesamowicie nostalgiczne swoiste rozliczenie się z przeszłością, słuchając tego w ciszy na słuchawkach mogą przejść ciarki po plecach...ma niesamowitą moc. Drugim utworem według mnie będącym o krok naprzód w stosunku do reszty jest "Dobosz" z wykorzystaniem fragmentu pięknego wiersza, dzieło literackie fenomenalnie wkomponowane w rap, spokojny bit, spokojny rap i bardzo prosty refren idealnie podsumowujący każdą jakże przemyślaną zwrotkę. Reszta utworów również jest kapitalna, te, które wymieniłem wyróżniają się jedynie małymi argumentami, na pewno reszty płyty nie można odsuwać na bok, cały materiał jest iedalnie skomponowany i tworzy unikalne dzieło, niemęczące ucha, to taka "inteligentna" płyta, dojrzała, prezentująca najwyższy poziom.Podsumowując to kapitalny materiał, połączenie trzech raperów Eldo, Włodiego i Pelsona wyszło nadzwyczaj dobrze (jeśli nie idealnie), muzycznie i tekstowo płyta jest świetna (tekstowo pokuszę się o stwierdzenie że dawno w polskim rapie tak dobrej płyty nie było). Paradoksalnie to ubóstwo tej płyty (zarówno to graficzne jak i proste bity oraz utożsamianie się raperów z outsidem społeczeństwa) stanowi o jej bogactwie, to ją wyróznia spośród innych albumów na rynku. Jest to pozycja obowiązkowa dla każdego świadomego słuchacza, który ceni dobry rap a nie kicz i tandetę, które coraz więcej nas zalewa. Ta płyta to nie parias, coś niechcianego, ta płyta to perełka!

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji