Passion & Warfare

najlepsza płyta Vaia (2011-09-09)

Dariusz Nieścior Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Płyta która obok Surfing With The Alien Satrianiego i Rising Force Malmsteena stanowi kanon gitarowego wymiatania, dzieki takim płytom ja ta , instrumentalna muzyka gitarowa wypłynęła na szerokie wody i stała sie niezwykle popularna.Co do zawartości muzycznej samego albumu mozna powiedzieć jednym słowem znakomity zestaw utworów z powalajacymi solówkami

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kultowa, przełomowa, poruszająca... niełatwa (2007-05-18)

Jacek Podlewski  Więcej o recenzencie

O "Passion & Warfare" można powiedzieć wiele, lecz na pewno nie to, że jest albumem łatwym, nieskomplikowanym czy jednopłaszczyznowym. Wydany w 1990 roku album jest początkiem właściwej solowej kariery Steve'a Vaia, który zdobył wcześniej uznanie występując m.in. w zespołach Franka Zappy i Davida Lee Rotha. Do dziś wielu fanów uważa go za szczytowe osiągnięcie swojego idola. Czy aby na pewno słusznie? Najlepiej "P&W" wypada, gdy traktować ją jako manifest upragnionej artystycznej niezależności genialnego instrumentalisty, który zdaje się obwieszczać "teraz dopiero wam pokażę!". Od tej strony muzyka Vaia naprawdę robi wrażenie: mamy całą paletę niesłyszanych dotąd nigdzie indziej brzmień i efektów, obłędne pasaże, zabawy z rytmiką, perfekcyjne wykorzystanie chyba wszystkich znanych technik gitarowych. Nie ma co ukrywać - to jedna z tych płyt, po których nic w świecie gitarzystów nie było już takie samo. Ale gdy spojrzymy na nią oczami zwykłego, niezainteresowanego warsztatem instrumentalnym odbiorcy, nie jest już tak wspaniale. Zbyt dużo tu jeszcze poszukiwań i eksperymentów, kompozytorski styl Vaia dopiero się krystalizował. Takie miniaturki jak "Balerina" czy "Alien Water Kiss" trudno traktować inaczej niż jako ciekawostki, poza tym brakuje niestety wyrazistych tematów i melodii, drażnić mogą "pokręcone", jazgotliwe partie gitar. Niewątpliwie wyróżnia się utwór "The Audience Is Listening", choć nie do końca z powodów muzycznych, raczej z racji dobudowanej do niego minifabuły (Vai - nastolatek, grając w szkole doprowadza nauczycielkę do histerii). Niestety nijakie wydają się "Greasy Kid's Stuff" czy "I Would Love To", w którym słychać inspirację Van Halenem - zagrane i zaaranżowane niezwykle sprawnie, lecz nieniosące żadnego głębszego sensu muzycznego. Broni się natomiast "Answers" - zasługa to głównie wpadającej w ucho melodii. Na szczęście są na "P&W" trzy utwory naprawdę świetne. Pierwszym z nich jest otwierające całość podniosłe "Liberty", wciąż wywołujące euforię na koncertach, szkoda, że zaledwie dwuminutowe. Piękny nastrój tworzy delikatne, akustyczne "Sisters", w którym słyszymy nieznaną dotąd stronę duszy gitarzysty. Lecz najważniejszą częścią płyty jest niewątpliwie najbardziej znana i uwielbiana przez słuchaczy kompozycja Vaia - niesamowite, powalające "For The Love Of God". I trudno się dziwić, bo to numer piękny, poruszający a zarazem przełomowy. Nikt tak płynnie nie połączył emocjonalnych, tęsknie zawodzących fraz z oszałamiającymi, ognistymi popisami solowymi. Trudno nie zachwycić się przepięknym, klarownym brzmieniem Vaia i ładunkiem uczuć bijącym z każdej nuty. Gitara wyśpiewuje na przemian to nadzieję, to znów rozdzierający smutek i zwątpienie, frazy logicznie łączą się z sobą, napięcie zbudowane wirtuozerskimi przebiegami zostaje wspaniale rozładowane długimi, namiętnymi dźwiękami, podniosłe zakończenie pozostawia w słuchaczu pewien niepokój, nie wyjaśnia wszystkiego do końca. Można śmiało powiedzieć, że po 14 latach od nagrania przez Carlosa Santanę "Europy" dopiero Vai odważył się uczynić krok dalej na wyznaczonej wówczas przez Meksykanina ścieżce. Za samo "FTLOG" należy się tej płycie miejsce w historii i choćby z tego względu warto jej posłuchać. Nie jest to album dla każdego, lecz z pewnością wielu słuchaczy doceni jego nietuzinkowość, eksperymentatorską odwagę i unikalną ekspresję Vaia.

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

100% Vai

Krzysztof Polański

I co tu dużo mówić: Vai taki, jakiego znamy i (prawie wszyscy) kochamy. Czysta gitarowa esencja wzbogacona emocjami wystarcza, by przyprawić mnie o dreszczyk emocji za każdym razem gdy słucham tego albumu. Jeżeli ktoś lubi posłuchać porządnych gitarowych kawałków, to ta płytka jest koniecznością w jego kolecji!

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji