Po zachodzie słońca

Miłe zaskoczenie (2009-08-05)

Robert Strzelczyk  Więcej o recenzencie

Czytając ten zbiór opowiadań towarzyszyło mi wrażenie, jak gdybym po wielu latach spotkał się ze starym kumplem i choć sądziłem, że z wielu powodów ta znajmość to przeszłość to okazało się, że wciąż lubimy razem wypić piwo, pożartować, pogadać o laskach i starych dobrych czasach... Od paru lat nowe książki Kinga kupowałem niejako z przyzwyczajenia - lektura każdej kolejnej pozycji pozostawiała wrażenie, że ktoś po prostu stara się wypełnić kontrakt na jednego gniota rocznie. Stąd też moje zaskoczenie. Opowiadania czyta się znakomicie, narracja jest lekka, a poczucie humoru Kinga świeże i trafiające w sedno. Widać, że autor dobrze się bawił pisząc te opowiadania co udziela się czytelnikowi:) Dziwi mnie trochę spora liczba negatywnych recenzji, ale postawmy sprawę jasno -King swoje najlepsze lata ma już za sobą, wystrzelał się już z najlepszych posmysłów i te opowiadania żadnym opus magnum też nie są, ale... wciąż bawią. Zatem jeżeli ktoś oczekuje, że po lekturze skończonej późno w nocy będzie czuł się nieswojo idąc przez ciemne mieszkanie w kierunku toalety to... zły adres. Natomiast jeżeli lubisz styl Kinga, masz podobne poczucie humoru oraz nie drażni Cię to, że każdy bohater (kim by nie był)jest elekwnetny jak diabli, to szczerze polecam! Acha i nie czytajcie za nic opowiadania N. - mówię piekielnie serio...

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Fajna (2009-07-31)

Damian Bobak  Więcej o recenzencie

Książka fajna, trzyma w napięciu, choć czasem jest monotonna, ale polecam każdy wielbiciel Kinga powinien ja przeczytać.

(4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nieudany powrót do opowiadań (2009-06-03)

Patryk Wolski Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Nocna zmiana czy też Szkieletowa załoga - to tylko nieliczne zbiory opowiadań Stephena Kinga, które stale wryły się w kanony opowiadań grozy. Po wielu latach przerwy King postanowił powrócić do pisania krótkich historii, i prezentuje je w najnowszym zbiorze. We wstępie autor zaznacza, że zdał sobie sprawę z tego, że można zapomnieć jak się powinno pisać opowiadania. Po lekturze tej książki przytaknąłem jego słowom. King zapomniał jak się pisze opowiadania. Nie ma co ukrywać - opowiadania strasznie rozczarowują. Na 13 opowiadań tak naprawdę warto zwrócić na 5 opowiadań. Reszta to beznadziejna, nieudolna próba zainteresowania czytelnika drętwą historyjką, która właściwie pozostawia po sobie tylko ohydne odpadki. Najbardziej boli to, że wszystkie z nich są właściwie... o niczym. Takie opowiadania jak Rzeczy, które po sobie zostawili, Dzień rozdania świadectw czy też Niemowa są po prostu o niczym! King próbuje nas zaciekawić jakąś historią, ale mu się to nie udaje! Jemu, prawdopodobnie najlepszemu pisarzowi horrorów! Z coraz większą niechęcią brnąłem przez kolejne opowiadania, spodziewając się przy każdym następnym jeszcze gorszego uczucia niesmaku. Na szczęście, King nie zawalił sprawy na całej linii. Mniej więcej w połowie pojawia się niesamowite opowiadanie N., które zyskało już miano najlepszego opowiadania z tego zbioru. To opowiadanie pokazuje, że jednak Kingowi pozostały jeszcze jakieś pokłady przebłysku. Historia jest zachwycająca, wciągająca od pierwszej strony. To właśnie jest coś, co szanuję i kocham w opowiadaniach Kinga - przygwożdżenie czytelnika do książki tak, że nawet z łomem się nie oderwie. Później nadeszło następne opowiadanie - Kot z piekła rodem - osobiście moje ulubione z tej książki. Gdy tylko przeczytałem jaki jest główny wątek opowiadania od razu mnie ścięło. Kurcze, takie historie uwielbiam! Finał jest po prostu boski - nie mógłbym sobie wymarzyć lepszego. Niestety, na Kocie z piekła rodem czar prysł; następne opki były fatalne, odpychające... ciężko się je czytało. Ale ale - na początku napisałem, że na uwagę zasługuje 5 opowiadań; 2 z nich już wymieniłem wyżej, ale warto też wspomnieć o takich tytułach: Piernikowa dziewczyna, Rower stacjonarny i Bardzo trudne położenie. Każde z tych opowiadań ma w sobie motyw uwięzienia, a ja po prostu uwielbiam jak King konfrontuje bohaterów z przytłaczającym ich brzemieniem. Cóż mogę powiedzieć na końcu... zawiodłem się niesamowicie, czytając Po zachodzie słońca. Liczyłem na więcej ciekawych opowiadań, tymczasem dostałem marne prowokacje i jedynie 2 wersje demonstracyjne kunsztu Kinga. Książki z pewnością nie polecam nowym czytelnikom, chcącym się zapoznać z prozą Stephena Kinga. Fani Kinga i tak pewnie przeczytają, z czystej ciekawości. Ostrzegam jednak, aby nie obiecywali sobie zbyt wiele.

(2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo dobry zbiór (2009-05-31)

mentor  Więcej o recenzencie

Stephen King jak zwykle udowadnia,że nawet w krótkich formach jest mistrzem.Polecam

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kiepściutko, chyba jak nigdy (2009-05-31)

Ewa Szafarz  Więcej o recenzencie

Po dawnym Kingu zostało tylko wspomnienie. Nie ma śladu po mistrzostwie konstrukcyjnym i fabularnym z "Carrie", "Lśnienia" czy późniejszych utworów. Opowiadanie to jednak inna forma wypowiedzi i sam King we wstępie o tym pisze - inna jest dyscyplina pisania, inna logika, a syntetyczność wypowiedzi narzuca reguły trudniejsze niż powieściowe. Ten zbiór, pisze King, miał być powrotem do formy opowiadania. Cóż - powrót jest nierówny, szarpany, nieudany. Tylko jedno jest mistrzowskie - "N.", bo jedynie w nim King trzyma stary fason i robi to, w czym jest najlepszy: stopniowo buduje atmosferę grozy, konstrukcja jest spójna, fabuła świetna, sylwetki bohaterów zbudowane w sposób pełny, pasjonujący. Jest też przekonująca puenta. Akcja: mężczyzna z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi (czy na pewno?) toczy walkę z cienką granicą rzeczywistości na tajemniczym, pięknym Polu Ackermanna; trawy szumią, rzeka cudnie się wije, a w tym wszystkim czarna, lepka groza. Majstersztyk! Z niewiadomych jednak przyczyn King niemal całą resztę opowiadań postanowił sknocić. Może dlatego, że osadził je nie w fantasmagorycznym horrorze, ale w realności. Np. "Piernikowa dziewczyna" - opowiadanie o niczym; kobieta przeżywa traumę a sposobem poradzenia sobie z nią jest mordercze bieganie. W międzyczasie pojawia się Zły Facet, który postanawia, ot tak, ją zabić. Kobieta ucieka, biegnie dalej. Opowiadanie kończy się w miejscu, kiedy świetna fabuła mogłaby się dopiero rozwinąć. Tak jest z większością opowiadań w tym zbiorze - są chaotyczne, bez pomysłu, bez klucza. Teraz clue porażki, opowiadanie "Bardzo trudne położenie". Opowiadanie o ekskrementach. Dokładnie o mężczyźnie, który wskutek konfliktu z sąsiadem ląduje uwięziony w przenośnej toalecie na opuszczonym placu budowy. Całe opowiadanie jest relacją ze zmagań z ekskrementami, w różnej - przepraszam - konsystencji i formie. Kilkadziesiąt stron regularnej męki. I wszystko byłoby "ok", gdyby dokądś ta fabuła prowadziła. Zacisnęłam więc szczęki i czytałam dalej, w oczekiwaniu na rozjaśnienie mojego umysłu, na odpowiedź na pytanie: po co, w jakim celu King leje hektolitry szlamu? Odpowiedź nie przychodzi, eksperymentalna powódź jest sztuką dla sztuki. Facet wydostaje się z piekielnego Toi-Toi'a, dokonuje prostej zemsty na oprawcy, rękami "umazanymi w (...)", pisze Pan Stephen. Koniec, kropka. Jakże porywające. Moje ręce... Cóż, opadły. Gdyby nie fizyczna obecność książki w moich dłoniach, z autorem i tytułem, nie uwierzyłabym, że ta potworność wyszła spod klawiatury autora "Lśnienia". Tylko opowiadanie "N." sprawia, że King dostaje ode mnie aż 2 merliny.

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji