Pocieszenie

Pociesza (2010-10-04)

BiRr  Więcej o recenzencie

Nawet w najgłębszym smutku mogą ukrywać się chwile szczęścia. "A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój" - słowa tej piosenki mogłyby być tłem historii pięćdziesięcioletniego wypalonego architekta, który pewnego dnia dostrzega, że... świat nadal się kręci, choć żurawie na wschodzie zdążyły już odlecieć...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

(...) prawdziwą rodzinę spotykamy gdzieś po drodze... (2010-02-07)

gosieńka  Więcej o recenzencie

To moje drugie spotkanie z Anną Gavaldą. Spotkanie jak najbardziej udane. Pocieszenie czyta się dobrze ale i zatrzymuje się często, by pomyśleć. Zadać sobie pytanie: Ale jak to? Może dlatego, że dużo w tej książce niedopowiedzeń, znaków zapytania. W tej książce pojawia się pewna gorzka prawda. Nieważne ile czasu minie, nieważne jak bardzo będziemy się starali zapomnieć, przeszłość i tak nas dorwie, złapie, dogoni. Upomni się o nas. Upomną się o nas ludzie, którzy kiedyś byli nam bliscy i dla nas ważni. Przekonał się o tym bohater Pocieszenia Charles. Uznany architekt, dobiegający pięćdziesiątki, mąż, ojciec (co prawda nie biologiczny) i jego życie, wypełnione pracą zawodową,w której odnosi sukcesy. Życie osobiste bohatera to tylko coś, co już dawno się wypaliło. Charles i Laurence żyją ze sobą ale tak naprawdę obok siebie. Autorka nie poświęca zbyt dużo uwagi analizowaniu związku Charlesa i jego żony. Akcja książki zaczyna się w momencie powrotu do przeszłości, dzieje się wokół wspomnień Charlesa z dzieciństwa i młodości. Wszystko to za sprawą listu, który bohater otrzymuje. Listu ze złą wiadomością. Wracają duchy przeszłości a wraz z nimi tajemnicza kobieta o imieniu Anouk, którą teraz Charles może już jedynie spotkać na cmentarzu... Wraca wspomnienie prawdziwego szczęścia i radości dziecięcej, przyjaźni na śmierć i życie, wkraczania w dorosłość. Charles nie może opędzić się od wielu dręczących go myśli. Postanawia wyruszyć na spotkanie przeszłości. Bolesnej i trudnej. Nie wie, że spotka też coś nowego. Tylko czy da sobie szansę? Bardzo podobała mi się ta książka. Podobał mi się styl, sposób prowadzenia narracji. Dużo wrażliwości i przesłanie płynące z życia Charlesa: życie należy przeżyć świadomie. Zawsze jest czas, by zacząć wszystko od nowa, zmienić coś, przyjrzeć się i wyciągnąć odpowiednie wnioski. By nie musieć już nic rysować lecz mieć to na wyciągnięcie ręki.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zapomnienie przez pocieszenie (2009-10-27)

Agnieszka Kusiak Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Poraz kolejny sięgnęłam po powieść Anny Gavaldy. "Pocieszenie" to powieść, obok której nie sposób przejść obojętnie. On, 47-letni Charles, czuje potworne zmęczenie pracą, życiem, sobą. czuje się samotnym wśród ludzi, smutnym wśród wesołych i niezrozumiałym. Całkowicie zatracił sens życia, a partnerka życiowa dodatkowo mu to utrudnia. Jedyną bliską duszą jest jego siostra Claire, z którą i tak w większej mierze kontaktuje sie telefonicznie. Podczas poznawania Charlsa, poznajemy jego dzieciństwo, surowych rodziców i ukochaną pseudo-matkę, mamę kolegi szkolnego - Alexisa, platonicznie kochaną kobietę starszą o kilkadziesiąt lat - Anouk. Charles otrzymuje list, trzy słowa ręcznego pisma, od którego zaczyna się trud życia, smutek, dno psychiczne. Zaczyna się szukanie samego siebie i szukanie jej - na cmenatrzu obok wysypiska. Gavalda stosuje zdania, których trzy kropki zamiast kończącej kropki na końcu zmuszają czytelnika do wyciagania wniosów oraz do dalszych domysłów. Pomiędzy słowami należy szukać innego znaczenia, ukrytego sensu i celowości. Powieść jest bowiem zbudowana z myśli, które niedopowiedziane, znajdują swoje dokończenia na dalszych stronach. Przenikanie smutku, potem nawet radości, czasem łez pełnych zwątpienia. gavalda przenika czytelników uczuciami, jakie skrywają bohaterowie powieści. Jakby i oni, i my, jakby każdy po każdej stronie okładki, szukał pocieszenia w czyichś ramionach. Polecam koniecznie, bo takie ksiązki to rarytas rynku wydawniczego. Świetna.

(5 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji