Pokój Marvina (Spinka poleca)

Magiczny pokój pojednania... (2011-06-15)

Ariel  Więcej o recenzencie

Kiedy człowiek ma ochotę kilka razy wracać do tego samego filmu, to znaczy, że musi on być naprawdę dobry! I wcale nie mam w tym momencie na myśli bożonarodzeniowego Kevina urzekającego nas swoim nieśmiertelnym wdziękiem, lecz pewien wzbudzający jednocześnie, i smutek, i radość, dramat psychologiczny. „Pokój Marvina” - warto zapamiętać ten tytuł, który nawet 15 lat po światowej premierze potrafi wywoływać wciąż takie emocje, jakich nie zapewnią nam nowoczesne wysoko– lub niskobudżetowe lepy na pieniądze kino-maniaków. Historia dwóch sióstr – Bessie i Lee. Bohaterki na własne życzenie tracą kontakt na dwadzieścia lat, a ich od zawsze słaba więź całkowicie się rozluźnia. Los postanawia pomóc im w odbudowaniu relacji w bardzo radykalny sposób. Bessie zaczyna cierpieć na tę samą chorobę co nieżyjąca już jej matka – białaczkę. Potrzebny jest dawca szpiku. Lee zostaje poproszona o pomoc. Dochodzi do spotkania sióstr i zderzenia dwóch charakterów oraz... odrębnych żyć oraz priorytetów, z których trudno samemu widzowi wybrać ten właściwszy. Żadnej z kobiet nie było lekko, jednak widać, która była szczęśliwsza. Bessie. „Nie ważne, że ojciec i ciotka mnie kochają. Ważne, że to ja ich kocham. Jakie to szczęście mieć kogoś kochać, Lee”. Lee także ma kogo kochać, tyle, że nie widziała w tym niczego szczególnego. Ciocia sióstr – Ruth, to schorowana staruszka, w połowie już „metalowa” za sprawą różnych podłączonych do niej urządzeń. Żyje losami swych ulubionych serialowych bohaterów, którzy śnią się jej już nawet po nocach. Chyba tylko ona rozumie pokrętne losy serialu rodem z „Mody na sukces”, z tym, że ten o dziwo się skończył, a ostatni odcinek był dla Ruth nie lada przeżyciem, na które wprost musiała wystroić się jak stróż w Boże Ciało. Bardzo sympatyczna postać, która wciąż zachęca do „częstego robienia kupki, przecież to trucizna, której trzeba się szybko pozbyć”. I w końcu kluczowa i tytułowa postać, choć wydaje mi się, że w filmie trochę zabrakło konkretnego wyniesienia tej postaci na piedestał, a przecież jest tak ważna. Marvin, schorowany staruszek, przykuty do łóżka. Ojciec Bessie i Lee. Choć tej drugiej już chyba nie pamiętał, w końcu nie widział jej przez dwadzieścia lat. To Bessie zajmowała się nim przez ten okres czasu. Po spotkaniu sióstr – starcem opiekowały się już obie córki, które w miarę przypływu czasu tytułowy pokój połączył zerwaną dawno więź i pojednał. To tutaj na nowo odradzają się uczucia, ale także pojawia się refleksja nad utraconym czasem (20 lat!). Film bez zakończenia? Dla większości – pewnie tak. Widz spodziewa się bowiem zakończenia, w którym Bessie znajduje dawcę szpiku bądź umiera. Nie zdarzyło się ani jedno ani drugie. Czy w związku z tym film zostaje „urwany” z chwilą pojawienia się napisów końcowych? Zastanówcie się po obejrzeniu, odpowiedź nie wydaje się taka oczywista. Jeden z moich ulubionych filmów w doborową obsadą: Meryl Streep jako Lee, Leonardo DiCaprio jako Hank, Diane Keaton jako Bessie czy Robert De Niro jako groteskowy doktor Wally. Mimo niewielkich niedociągnięć – daję 5 gwiazdek, gdyż ma w sobie coś, co powoduje, że mocno zapada w pamięć. Polecam!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Cuda się czasem zdarzają (2011-01-31)

Agnieszka Kusiak Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Tematyka filmu jest wiecznie aktualna - śmiertelna choroba, która zmienia ludzi i otoczenie. "Pokój Marvina" pokazuje nam jak po 17 latach rozłąki rodzina ponownie się spotyka, wprawdzie nie w takich okolicznościach, w jakich by sobie tego życzyła, ale do spotkania dochodzi. W rodzinnym domu Bessie i Lee dochodzi do konfrontacji charakterów, sprzecznych nastawień do siebie na wzajem i do ukazania skrywanych dotąd żalów i pretensji. Zamknięty hank zaczyna rozmawiać z ciocią, Lee przełamuje swą dumę, a chora Bessie cieszy się resztą życia, jaka jej jeszcze została. Fenomenalny film z niesłychanie dobrą obsadą. Świetne sceny, prawdziwe problemy ludzi żyjących oraz tych, którzy wegetują nic nie wiedząc z tego, co się wokoł nich rozgrywa. Pokój Marvina, w blasku slonecznych refleksów odbitych w małym lusterku, zlepia pokruszoną od dawna rodzinę.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czyje życie jest udane i radosne (2009-10-04)

Zofia Dzieniszewska  Więcej o recenzencie

Film ma wiele atutów - dobrą obsadę, dobrą muzykę, ujęcia którym film zawdzięcza dwa poruszające momenty - jazdę Hanka i Bessie samochodem po plaży oraz grę świateł i cieni w pokoju Marvina. Ponadto jest tam smutek niedomówień, błędy życiowe, wybory takie a nie inne. "Opowieść o latach, które oddalają nas od siebie i o chwilach, które nas łączą."

(5 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji