Porzucone królestwo. Księga całości - tom 5

Przykład jak nie pisać (2008-01-05)

Aleksandra Stanek  Więcej o recenzencie

Przypomniało mi się, jak przesadnie pyszałkowaty Pan Kres usiłował prowadzić Kącik z poradami dla debiutantów. I ciekawe bardzo, że ta książka mogłaby posłużyć za przykład jak nie pisać. Do użycia jej jako przykładu zachęcam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nie mrocznie, ale interesująco (2005-02-14)

vrediana  Więcej o recenzencie

Miało być mrocznie, strasznie, przygnębiająco, bez happy endu. Na okładce stoi, że to najmroczniejsza ze wszystkich książek Kresa. Jeśli ona była mroczna, to ja nie wiem, co znaczy mroczność... Mroczne i straszne to jest zakończenie I tomu "Gateway" Pohla. Albo "Gniazdo światów" Huberatha. Tam te zakończenia aż fizycznie bolą! U Kresa tego nie ma, jest co najwyżej okrucieństwo, czasami, bo czasami ktoś komuś przyłoży, czasami ktoś kogoś zadźga klingą - jak to w fantasy. Ot, po prostu, fantasy zwykle jest pełne homo sacer, zupełnie jak w realu. Zupełnie więc nie znalazłam tego, czego szukałam, ale to, co znalazłam, nie było wcale mniej interesujące. Nie czytałam poprzednich tomów, ale bez nich można się obejść. Kres i tak wszystko wyjaśnia na tyle, żeby można było czytać i doświadczać. Nawet o koty nie musiałam pytać - wszystko znalazłam w książce. Kresa czyta się wartko i przyjemnie, bez zgrzytów. Wprawdzie nie ma on tego "czegoś", jakiejś iskry, którą odnajduję u Sapkowskiego, u Białołęckiej, sprawiającej, że czyta się samo, ale nie jest źle napisany. Niewiele tam opisów, ale postacie zarysowane są na tyle wiarygodnie, że można wyrobić sobie do nich jakiś stosunek. Polubiłam Tamenatha i Ridaretę (bo Kres pisze tak, że lubi się i czarne charaktery, zresztą większości postaci daleko do jednoznaczności moralnej). Zaciekawiły mnie relacje między postaciami; między Tamenathem i Ridaretą, między Glormem i Rbitem, Teweną i Armą. I bardzo leżały mi na sercu ich dalsze losy. Po raz kolejny doceniłam, jak to miło jest czytać książkę z ilustracjami. To nie była kreska, jaką lubię, ale dla wzrokowca bez wyobraźni (czyli dla mnie) to i tak wynalazek znakomity - więcej z książki mi w głowie zostanie.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jakby bylo 3.5, to taka byłaby moja ocena

Grzegorz Szczygieł

Przyznam, że trochę się wymęczyłem, czytając 5 część, odniosłem wrażenie, że jest napisana nieco na siłę, mimo to całkiem fajnie się czyta.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Metamorfoza? (2003-09-11)

Marcin Piotrowski  Więcej o recenzencie

Po raz kolejny Kres dowodzi, że jest mistrzem gatunku. Póki co, jest to ostatnia część cyklu "Księgi Całości", lecz pewnie nie ostatnia. Powracają postacie z poprzednich tomów, a motyw walki o władzę chyba najwyraźniej właśnie w tej części daje znać o sobie. Rozwinięty zostaje motyw spiskowania i rozgrywek politycznych - czego Kres się wystrzegał w poprzednich częściach. Za mało tu twardego realizmu, który tak bardzo wyróżnia Kresa spośród twórców fantastyki. Nie jest brutalna jak poprzednie - chyba żona Kresa miała dość morderstw i krwi płynącej strumieniami :). Po raz pierwszy, i chyba na nieszczęście, jedna z postaci może zostać uznana za pozytywną. Jej dobre cechy przesłaniają negatywne, przez co patrzymy jakby przez palce na to, co wyczynia. Król Gór, bo o nim mowa, staje się główną postacią całego "Porzuconego...". Wada, a może i zaleta, choć wolałem poprzednie części, w których każdy mógł zginąć, a czytelnik mimo pewnego przywiązania do postaci nie płakał po jej śmierci. Tutaj Kres umyślnie nakazuje nam polubić Króla Gór i... Pozostaje tylko żal, poważnie, głęboki żal. Mimo wszystko książkę czyta się świetnie, choć nie polecam jej osobom, które nie miały styczności z częściami poprzednimi. Za dużo tu nawiązań do "Gromberlardzkiej legendy" czy "Króla Bezmiarów'". Wiele wątków i postaci powraca w "Porzuconym..." i bez znajomości całego cyklu książka może wydać się nazbyt zagmatwana, ba! nawet mało ciekawa.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji