Pracoholicy

Czy powinien to czytać zwolniony PRACOCHOLIK? (2009-06-21)

Andrzej Budzyk Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Przy pierwszym wydaniu oryginału (1999.) i przy wydaniu drugim (2004.) autorka "Pracocholików. Szkoły przetrwania - Workaholics" Barbara Killinger pisała: "[...] Być może i ciebie porwał ten szalony świat. Być może coraz bardziej się niepokoisz swoimi wynikami. W pracy jest strasznie. Choć coraz dłużej w niej przesiadujesz, ciągle coś nie wychodzi. Dodatkowo stresują cię kłopoty małżeńskie. Twój partner ma do ciebie pretensje o napady wściekłości, których nie pamiętasz. Mówiąc szczerze, pamięć też masz już nie tę. Dzieci sprawiają ci problemy, często wydają się niespokojne. Tak naprawdę to cały twój świat jest pogrążony w chaosie...". Książkę - poradnik "samonaprawy" - "wychodzenia" z pracocholizmu czytałem przed dwoma laty. Dziś (połowa 2009.) zadaje sobie "zaciekawiające" - kłopotliwe pytanie: czy publikacja jest odpowiednia również dla zwolnionego pracocholika. Takiego, który wcześniej na czytanie "jak z sobą sobie radzić" nie znajdywał czasu. Uważam, że należy dać odpowiedź twierdzącą. Książka jest przydatna jako opowieść z czym się skończyło ale do czego można, choć nie należy, powrócić...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Żyj - nie zabijaj się pracą (2008-12-05)

Andrzej Budzyk Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Wśród zapamiętanych przeze mnie "trącących dziś myszką" opisów pracoholizmu chętnie przytaczam tekst blisko 50-letni Kenetha C. Hutchina (1962.): "[...] Wśród SZEFÓW panuje moda by wyglądać na przepracowanych. Najlepszym sposobem na to, by wyglądać na przepracowanego, jest być nim istotnie. Nic tak nie przyczynia się do przepracowania jak nowoczesne (46 lat temu - Andrzej Budzyk) środki łączności. Dla nowoczesnego SZEFA ideałem jest mówić do jednego telefonu, słuchając jednocześnie drugiego, patrząc na monitor pokazujący wciąż zmieniającą się krzywą produkcji, odczytując meldunek dalekopisowy, dyktując coś do dyktafonu i podpisując pisma. Wszystko są to urządzenia mające OSZCZĘDZAĆ PRACĘ, ale w rzeczywistości znacznie ją powiększają. A SZEF jeżeli nie może wypełniać każdej chwili swojego dnia poczwórną ilością pracy czuje się NIEWYDAJNYM". Książka - "poradnik samoobrony" "Pracoholicy. Szkoła przetrwania" jest tłumaczeniem publikacji sprzed czterech lat (2004.). Niestety nie widuję tej książki w rękach naszych rodzimych pracoholików. Przez brak właściwej promocji, brak "stada" polskich TRENDSETTERÓW - "nosicieli trendu" samodzielnej dbałości o zdrowie książki takie "wegetują" - NIE LECZĄ. Z premedytacją więc pragnę zaintrygować potencjalnego czytelnika przypominając mu poradniki: *"podstarzały przyprawiony humorem" - "Jak nie zabić męża" (1962.) anglika Hutchina, oraz *"odnowiony po drugiej stronie oceanu" - "Pracoholicy. Szkoła przetrwania" (1991./2004) amerykanki Killinger. Obok nurtu "terapeutycznego" w pracy Barbary pojawia się zdecydowana krytyka współczesnej globalizacji i liberalnego amerykańskiego stylu życia, a w szczególności również "złego" stosowania najnowszych "technologii" : "[...] Żyjemy w stale rozwijającym się, fragmentarycznym świecie, w którym brakuje wizjonerów, a władzę przejmują krótkowzroczni pragmatycy. Zmiany inicjuje się dla samych zmian, żeby tylko na krótko zaspokoić tęsknotę za czymś nowym. Materialistycznie nastawione konsumpcyjne społeczeństwo, w którym dominują płytkie wartości i wyobrażenia pochwala zachłanność, będącą czynnikiem napędowym PRACOHOLIZMU. W efekcie dochodzi do skandali korupcyjnych, polegających na niegospodarności w zarządzaniu firmami, nieuczciwych praktyk księgowych, handlowania poufnymi informacjami giełdowymi czy plagiatorstwa. Kult celebrity, wywołany ogromną siłą oddziaływania reklamy, telewizji i środków masowego przekazu, często chroni tych, którzy nie oparli się pokusie działań niezgodnych z prawem. Interesy korporacyjne zbyt często wygrywają z osobistą odpowiedzialnością przed samym sobą, rodziną czy społecznością. Obawiam się jednak, że to tylko wierzchołek zbliżającej się góry lodowej. Rozwój technologiczny, który miał przynieść trochę więcej wolnego czasu zbudził POTWORA". Podzielam pogląd autorki, że DOBRO MA SIĘ PROMOWAĆ oraz że zdrowie człowieka, jak element MOZAIKI, jest związane ze zdrowiem rodziny - społeczności - narodu - państwa i świata. Świetnie ten pogląd oddaje oraz wdraża mądry steadyseller "Psychologia i Życie: Richarda J. Gerriga i Philipa G. Zimbardo.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Używka po godzinach

Dorota Krzemionka Charaktery  Więcej o recenzencie

Pracoholik... kto? Ja? Wykluczone! A jednak... Pytania na początku książki skłaniają do tego, by przyjrzeć się sobie. Czy jesteś nastawiony na rywalizację, boisz się porażki? Czy jesteś niecierpliwy, boisz się odrzucenia, działasz impulsywnie i koncentrujesz się na przyszłości, zamiast cieszyć się tym, co teraz? Czy pracujesz wieczorami, w weekendy i coraz trudniej ci wyjechać na wakacje? Wbrew nazwie nie jest to test, ale odpowiedzi na te pytania pozwalają zobaczyć, jak złożone są przejawy i uwarunkowania pracoholizmu. A problem dotyczyć może każdego: od menedżera po gospodynię domową. Autorka jest psychologiem klinicznym i terapeutą. Od kilkunastu lat zajmuje się terapią pracoholizmu, prowadzi prywatną praktykę w Toronto. Dowodzi, że obsesja pracy wynika z perfekcjonizmu i skłonności do rywalizacji. Być najlepszym - to motto pracoholików. Każdą czynność potrafią zamienić w pracę. Dążą do kontroli, nadużywają władzy i gonią za uznaniem, podczas gdy tak naprawdę pragną akceptacji i bezpieczeństwa. Brak im pewności siebie, obawiają się prawdziwej intymności i bliskości z ludźmi. Uciekają więc w pracę, która - jak narkotyk - znieczula, uwalnia od lęku, smutku i poczucia winy. Pracoholicy nie mają kontaktu ze swymi uczuciami, nie są dumni z tego, co osiągnęli. Książka, która ukazała się już w 17 krajach, wnikliwie analizuje źródła pracoholizmu i jego skutki. Kreśli dynamiczny, systemowy obraz relacji w rodzinach przyszłych pracoholików. Ukazuje charakterystyczne symptomy, pozwalające rozpoznać problem, a nie jest to proste. Po pierwsze - praca, w odróżnieniu od innych używek, jest czymś cenionym społecznie. Po drugie - pracoholicy, tak jak inni nałogowcy, zaprzeczają problemowi. Wierzą, że zaharowują się dla bliskich, dla rodziny, z miłości i troski, a w tym czasie rodziny rozpadają się, bliscy odchodzą. Przytoczone w książce autentyczne historie pracoholików poruszają i ukazują skalę ich dramatów. W eleganckiej perfumerii klientka pyta: "Czy jest może coś o zapachu biurka?" Bywa, że żartujemy sobie z pracoholizmu. Tymczasem to uzależnienie rujnuje życie wielu ludziom, czasem zabija. Doktor Killinger wskazuje drogę ku zdrowieniu. Radzi, jak można odzyskać równowagę i zmienić dotychczasowy styl życia.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji