Private Investigations - The Best Of

Mark Knopfler i jego bardzo prywatne śledztwa (2008-05-25)

Marcin Mindykowski  Więcej o recenzencie

Można powiedzieć, że kompilacja "Private Investigations" to Mark Knopfler w pigułce. I choć trudno skondensować talent największego romantyka i literata w historii rocka w niespełna 80 minutach muzyki, to wydaje się, że na tej płycie ta karkołomna sztuka się udała. Zestaw otwiera pierwszy wielki przebój zespołu, "Sultans of Swing" - minimalistycznie, choć dokładnie zagrany, niezwykle rytmiczny i dynamiczny, zaaranżowany na typowe rockowe instrumentarium - dwie gitary, bas i perkusję. Opowiada z typową dla Knopflera lekkością o grającym po pubach zespole mieniącym się tytułowymi "sułtanami swingu". I choć ich muzyka nie napotyka na żywe zainteresowanie zafascynowanej rock'n'rollem młodzieży, publiczność zgromadzona w pubie zdaje się ich nie zauważać, a pieniędzy z tego nie ma żadnych, to jednak kochają to, co robią. Nietrudno znaleźć tu paralelę do losów samych Dire Straits - kiedy zaczynali swoją karierę u szczytu punkrockowej rewolucji, wszystkim wydawało się, że ich melodyjna muzyka jest z góry skazana na porażkę w dobie wszechobecnego "brudu". Okazało się jednak, że czasem warto płynąć pod prąd. Na płycie nie mogło również zabraknąć utworów o miłości, często tej nieszczęśliwej i pozbawiającej złudzeń, jak rysuje ją Knopfler chociażby w prowadzonej motywem akustycznej gitary, urokliwej balladzie "Romeo and Juliet". Podobna tematyka zdominowała "Tunnel of Love", jeden z najbardziej dynamicznych utworów zespołu, zagrany jednak z typowo bluesowym luzem. Przejażdżka "wesołomiasteczkowym", tytułowym tunelem miłości z nowo poznaną dziewczyną może być odczytywana dosłownie, ale również jako literacka metafora krótkiego, acz intensywnego związku. "Private Investigations" opisuje zaś życie zgorzkniałego prywatnego detektywa, który traktuje swoją pracę rutynowo ("stała opłata plus zwrot kosztów"), ale nie przestaje go brzydzić ludzka obłuda, kłamstwa i brudna strona życia, w którą jest wciągany przez swoich klientów ("zdradliwość i zdrada (...), nawet, gdy znajduję przyczynę, nie jestem w stanie do tego przywyknąć"). Od strony instrumentalnej utwór jest niezwykle rozbudowany: zaczyna się delikatnymi akordami gitary akustycznej, na tle których Knopfler bardziej melorecytuje niż śpiewa. I kiedy wydaje się, że jest już po wszystkim, gitara gra ciszej, a perkusja wolno wybija miarowy rytm, zaczyna się kanonada - niezwykle emocjonujący dialog klawiszy, perkusji i ostrych zagrywek gitary elektrycznej. Podobne wrażenia wywołuje słynny duet Knopflera i Stinga, obdarzony świetnym riffem "Money for Nothing". Życie muzyka opisywane z perspektywy sfrustrowanego i nieprzebierającego w słowach pracownika działu RTV/AGD nie tylko bawi, ale i daje do myślenia. Taka płyta nie byłaby kompletna bez jeszcze jednego utworu. Pacyfistycznej manifestacji, która na zawsze rozprawiła się z bezsensem wojny. Odgłosy burzy i subtelna gitarowa zagrywka zaczynają jedną z najpiękniejszych ballad w historii rocka, "Brothers in Arms". Casus Dire Straits to przykład nagrody za wierność sobie, wrażliwość i nieuleganie muzycznym modom. Jeden z dziennikarzy napisał kiedyś, że kiedy inni krzyczeli, oni po prostu mówili. Nazwa "Dire Straits" oznacza "poważne kłopoty". Trudno jednak powiedzieć, żeby z powodu muzyki Marka Knopflera ktokolwiek - na czele z samym zainteresowanym - mógł popaść w tarapaty. Chyba, że za takowe uznamy niemożność uwolnienia się od przycisku "repeat" na odtwarzaczu. W wypadku tej płyty jest to wielce prawdopodobne.

(14 z 14 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji