Proszę bardzo

świetna książka (2011-11-21)

ninQa  Więcej o recenzencie

o silnej i słabej zarazem kobiecie, o niezwykłych losach jej rodziny, o życiu, o upadku, depresji i wychodzeniu z niej, o życiu po tragedii inspirująca w życiu, wartościowa książka, którą warto przeczytać

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Książka drzewo (2010-10-12)

monia1  Więcej o recenzencie

Ta książka rozrasta się jak drzewo – bo to w sumie książka–drzewo … genealogiczne. To powieść historia, żeby nie powiedzieć historyczna. I choć z reguły tego typu książki, to dość ciężka lektura książkę Andy Rottenberg Proszę bardzo czyta się lekko. Aby powrócić do wspomnianego już raz drzewa – jej korona – to tekst (czy też odwrotnie tekst to korona drzewa), który rozlewa się jak miód na duszę, rozkwita jak liście po deszczu i to w tempie, którego drzewa mogą tylko pozazdrościć. Takie skojarzenie nasunęło mi się w trakcie lektury – może dlatego, że to opowieść o korzeniach rodzinnych (a co za tym idzie, jak korzenie to drzewo) i trochę może z powodu lekkości języka jakim jest napisana, ilości faktów, osób i słów. Proszę bardzo polecam wszystkim ciekawym ciekawych losów innych osób. Tym, którzy lubią poznawać fakty – ale nie sensacje lecz historie warte nieprzespanych wieczorów. I w reszcie wszystkim tym, którzy lubią historię i fakty tak często pomijane w podręcznikach. Gdybym mogła, dodałabym jej więcej merlinów!

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo ważny głos w pewnej dyskusji (2010-06-12)

Marta Nazaruk  Więcej o recenzencie

Dostałam do czytania książkę Andy Rottenberg “Proszę bardzo”. Zaczęłam rano, skończyłam wieczorem. Czytałam jak opętana, książka jest gruba, ma prawie 500 stron. Zamknęłam i jestem wdzięczna. Jestem wdzięczna pani Andzie za odwagę z jaką przeprowadza swoistą wiwisekcję. Jestem wdzięczna za wysiłek, który włożyła w próbę zrozumienia swoich rodziców, samej siebie i w końcu syna, który byłby moim rówieśnikiem. “Proszę bardzo” to opowieść o życiu uwikłanym w historię. To głos pokolenia moich rodziców, pierwszego powojennego pokolenia, które choć urodzone po wojnie, wychowało się w jej cieniu. To głos tych, w których pokładano nadzieję, że się im uda, że będą budowniczymi nowego ładu, a oni musieli sobie poradzić z lękami swoich rodziców i z własnym życiem, które okazało się zwyczajnie trudne. I wreszcie o nas, którzy szukaliśmy mocnych wrażeń zbyt wcześnie siebie świadomi. Dla mnie ta książka to krok ku pojednaniu między nimi a nami. To bardzo ważny głos w dyskusji, która jeszcze się nie odbyła, ale po takiej lekturze można mieć nadzieję, że może kiedyś usiądziemy twarzą w twarz i porozmawiamy o nas samych. Pani Ando dziękuję i podziwiam odwagę, z jaką pani pisze.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bez znieczulenia (2010-04-26)

Izabella Urbańska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Czytając autobiografię Andy Rottenberg, nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że jestem świadkiem, jak autorka sama na sobie, bez znieczulenia, dokonuje operacji na otwartym sercu – tyle tu autentycznego bólu, nieskrywanych emocji, pasji i determinacji. Naczelną kategorią, której wydaje się podporządkowana narracja tej niezwykłej książki, jest bezkompromisowa szczerość, nawet jeśli to oznacza nieoszczędzanie siebie. Trzeba dużo siły i odwagi, by zmierzyć się nie tylko z własnym, niełatwym z różnych względów życiem, ale również ogarnąć skomplikowane i pełne dramatycznych przeżyć losy całej rodziny rozrzuconej po świecie - od Nowosybirska po Montreal. Krewnym „po mieczu” los nie oszczędził cierpień Holocaustu, tym ze strony matki przypadło życie na dalekiej Syberii i traumatyczne przeżycia podczas blokady Leningradu. Nie ominęły tej rodziny obozy koncentracyjne i gułag. O wszystkim tym mówi autorka bez patosu, prosto, zachowując dystans i obiektywizm. Z pasją podróżnika – odkrywcy podąża śladami bliższych i dalszych krewnych, żmudnie i cierpliwie, z okruchów wspomnień i starych fotografii, składa obraz rodziny, której wielokulturowe dziedzictwo naznaczyło ja „innością”, tak bardzo nieprzystającą do Polski lat 50 – 60, na które przypadło dzieciństwo i młodość autorki. Prawosławie i katolicyzm, matka Rosjanka, ojciec Żyd wychowany na Polaka, z ortodoksyjną rodziną w tle, język rosyjski i polski – oba tak samo bliskie, miejsce urodzenia w dalekim Nowosybirsku, a do tego egzotyczne imię i zupełnie niesłowiańska uroda, przejściowo także nabyty zez – to bagaż, z którym dziecku niełatwo było się odnaleźć w środowisku powojennej Legnicy. Towarzyszące jej często poczucie odmienności znacząco wpłynęło na jej postawę życiową. Już w dzieciństwie wiedziała, że swoje miejsce w świecie musi wywalczyć sobie sama. Opowieść Andy Rottenberg rozgrywa się na kilku płaszczyznach, z których każda mogłaby stanowić materiał na odrębną książkę. Dzieciństwo naznaczone nieustannymi wypadkami, burzliwe lata szkoły średniej, niełatwe relacje z rodzicami, pierwsza praca, studia – te wspomnienia, mimo że chwilami gorzkie, opisane są z poczuciem humoru i dużą dozą autoironii. Późniejsze losy autorki, jej ważne dla kultury naszego kraju dokonania, pasja, z jaką rzuca się w wir pracy, zasłużony autorytet, ale także umiejętność radzenia sobie w pewnym momencie z objawami ostracyzmu i jawną nienawiścią niektórych środowisk – wszystko to składa się na wizerunek silnej kobiety, zawsze wiernej sobie. Jednak dla mnie najważniejsza i najbardziej przejmująca jest postać Andy Rottenberg - matki. Nieodparcie nasuwa mi się motyw współczesnej mater dolorosa – matki cierpiącej. Przewijająca się przez całą książkę opowieść o synu Mateuszu pozwala nam odczuć bezmiar cierpienia, rozpaczy i bezsilności matki przez 10 lat czekającej na znak życia od syna, a później już tylko na potwierdzenie, że znalezione zwłoki NN to on. Trudno wyobrazić sobie, jak wiele siły musiało wymagać niepoddawanie się zwątpieniu i depresji, codzienne zmaganie się z życiem mimo wszystko, chowanie swego bólu na tyle głęboko, by móc pracować i w miarę normalnie funkcjonować. Jeśli istniałoby przekleństwo „Obyś miał ciekawe życie”, to Anda Rottenberg mogłaby powiedzieć, że dotyczy ono właśnie jej. Dla nas czytelników to trudne życie stanowi niezwykłą lekcję, a poza tym jest solidną dawką dobrej literatury.

(5 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Koniecznie! (2009-10-25)

Ilona Sikorska  Więcej o recenzencie

Genialna książka, która fascynuje od pierwszych stron. Świetny język i wciągająca konstrukcja - daleka przeszłość przeplatająca się z niedawną teraźniejszością. Ta książka zostawiła we mnie głęboki ślad i wraca do mnie, choć już jestem jakiś czas po lekturze. Budzi wiele przemyśleń na temat własnego życia i wszystkiego co nas w nim spotyka. Myślę, że siłą tej książki jest przede wszystkim prawda opowiedzianej w niej historii rodziny Andy Rottenberg - zarówno przodków, jak i potomków. Dawno nie czytałam tak szczerej, pozbawionej uproszczeń opowieści. Naprawdę warto!

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Trzeba przeczytać! (2009-10-09)

Agnieszka Kuczys  Więcej o recenzencie

Jestem za półmetkiem lektury i oderwałam się od niej tylko po to by napisać tę recenzję. Anda poszukuje korzeni rodzinnych, w których miesza się krew żydowska, węgierska, rosyjska, polska... Wątki historyczne przeplata wspomnieniami z bliskiej przeszłości dotyczącymi syna Mateusza, z którym łączyła ją niełatwa miłość rodzicielska, przyjaźnie, narzeczeni. Książka pełna osobistych wzruszeń, emocji, ukazująca kobietę owszem silną, ale także wrażliwą matkę, babcię, teściową i przyjaciółkę. Proza na wskroś "prawdziwa" i życiowa.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo osobista, świetna i mądra książka (2009-07-13)

Green  Więcej o recenzencie

Książka Andy Rottenberg jest bardzo osobistą podróżą w głąb własnej historii. Dotychczas myślałam, że Anda Rottenberg to twardy, surowy człowiek z wielką pasją do sztuki. A tu "Proszę bardzo". Intymny zapis dociekań niezwykle wrażliwej i mądrej kobiety dotyczących korzeni własnej rodziny, przetykany niewiarygodnie bolesnymi wspomnieniami własnego dziecka. Nie mogłam się oderwać. Głębokie współczucie mieszało mi się zachwytem i refleksją na temat własnej tożsamości.

(7 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji