RMF Classic Kolekcja: Szostakowicz

Bernard Haitink Chcę otrzymywać korespondencję o pozycjach tego autora.

nośnik: CD 1 szt.

Listopad 2011 - Szostakowicz zapowiedział swoją V Symfonię w 1937 roku jako "artystyczną odpowiedź na zarzuty krytyki". Rok przed premierą został bowiem zaatakowany przez gazetę "Prawda", naczelny organ prasy państwowej, za związki z muzyką zachodnią wyrażające się w predylekcji do stosowania w muzyce...

Pełny opis produktu...

Ci, którzy kupili ten towar, kupili też...

- Folk But Not Folk!
- cena: 69,49 zł

Inni klienci oglądali również...

Pełny opis produktu: RMF Classic Kolekcja: Szostakowicz

Wykonawca:: Bernard Haitink
Seria:: Mistrzowska kolekcja RMF Classic
Firma fonograficzna:: Universal Music Group , Listopad 2011
Nr katalogowy:: 4805344
Sprawdź inne tytuły:: Bernard Haitink

Kategorie:: Klasyczna > polscy wykonawcy > instrumentalna

Szostakowicz zapowiedział swoją V Symfonię w 1937 roku jako "artystyczną odpowiedź na zarzuty krytyki". Rok przed premierą został bowiem zaatakowany przez gazetę "Prawda", naczelny organ prasy państwowej, za związki z muzyką zachodnią wyrażające się w predylekcji do stosowania w muzyce "modernizmów". Zarzuty dotyczyły także "chaosu" w jego operze Lady Makbet mceńskiego powiatu. "To dom wariatów a nie muzyka dla ludzi" - twierdził autor artykułu. Konsekwencje tej opinii - najwyraźniej zatwierdzonej przez samego Józefa Stalina - mogły być w Moskwie lat 30. opłakane, kiedy stukanie o północy do drzwi mogło oznaczać albo śmierć, albo w najlepszym przypadku zsyłkę na Syberię.

Premiera dzieła ocaliła jednak Szostakowicza. Gratulacje spłynęły nie tylko ze strony radzieckiej publiczności, która zgotowała dziełu czterdziestominutową owację, lecz także od kompozytorów zagranicznych. Forma i język muzyczny V Symfonii jest bardziej przystępny niż wcześniejszych dzieł tego kompozytora. Po wejściu w pierwszej części wiolonczel i skrzypiec następują długie, monumentalne melodie budujące środkowy odcinek tego ustępu. Wiolonczele pełnią także ważną rolę w przejmującym Scherzo prowadzącym do pełnego zadumy Largo. Ostatnia część - marsz triumfalny - prowadzi do zwycięstwa. Ale czy na pewno? Kolejne odczytania tego dzieła mogą sugerować w tym miejscu zinterpretowanie powtarzalności motywów jako pustki i wszechogarniającego bezsensu wyzierających spod katarynkowych pętli. Zwycięstwo postrzegane przez jednych może być przez innych odbierane jako klęska. Szostakowicz później komentował to tak: "Myślę, że wszyscy wiemy, co dzieje się w V Symfonii. To trochę tak, jakby ktoś bił Cię metalowym prętem, powtarzając nie masz racji, a ty po jakimś czasie zaczynasz w końcu powtarzać za nim nie mam racji, nie mam racji".

Dla kontrastu, druga suita na orkiestrę jazzową napisana została w przeciągu kilku miesięcy po zakończeniu V Symfonii, mimo że szkice tej kompozycji datują się jeszcze na lata studenckie Szostakowicza. Trochę myląco Szostakowicz nazwał tę kompozycję I Suitą na zróżnicowaną orkiestrę. W partyturze zapisany jest jednak obecnie używany tytuł. Cała kompozycja istnieje dziś tylko w partii fortepianowej. Reszta zaginęła w czasie drugiej wojny światowej. W ostatnich latach to dwudziestominutowe dzieło zyskało sobie dużą sympatię publiczności, zajmując też wysokie notowania w stacjach radiowych z muzyką poważną. Jej fragmenty przeniknęły także do innych sztuk, mianowicie Walc II wykorzystany został w filmie Oczy szeroko zamknięte.

Zgłoś błąd w opisie

Utwory:
1. Symfonia D - moll Op. 47 Nr 5 - I Moderato
2. Symfonia D - moll Op. 47 Nr 5 - II Allegretto
3. Symfonia D - moll Op. 47 Nr 5 - III Largo
4. Symfonia D - moll Op. 47 Nr 5 - IV Allegro Non Troppo
5. Suita jazzowa Nr 2 - I Marsz
6. Suita jazzowa Nr 2 - II Walc liryczny
7. Suita jazzowa Nr 2 - III Taniec I
8. Suita jazzowa Nr 2 - IV Walc I
9. Suita jazzowa Nr 2 - V Mała polka
10. Suita jazzowa Nr 2 - VI Walc II
11. Suita jazzowa Nr 2 - VII Taniec II
12. Suita jazzowa Nr 2 - VIII Finał