Reporterka. Rozmowy z Hanną Krall

Portret królowej reportażu (2007-11-29)

Wojciech Studnicki  Więcej o recenzencie

Ten wywiad-rzeka z Hanną Krall pokazuje jaka jest naprawdę. Krall mówi o sobie wprost: "Jestem reporterką". Panią Hannę można poznać z jej książek. Ale dzieło Antczaka pokazuje ją z wielu perspektyw. Prezentuje jej początki, codzienność, perypetie życiowe i procesy twórcze, które są podstawą w życiu wielkiej reporterki.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Tak być powinno (2007-03-30)

Piotr Zet  Więcej o recenzencie

Dobrze, że te książki zobaczyły światło dzienne w jednym wspólnym wydaniu. Hanna Krall pozwala nam wniknąć w sfery ważne, czasami dotyka czegoś, co dla nas nie jest obojętne, pozwala popatrzeć na problem z innej strony, dotknąć go. Ukazuje nam wartość człowieka z innej perspektywy.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Reporterka i Wielki Scenarzysta (2007-03-29)

Andrzej Górny  Więcej o recenzencie

Jacek Antczak wybrał, skomponował, uzupełnił i zdokumentował fragmenty przeprowadzonych przez kilkudziesięciu autorów rozmów z Hanną Krall. Powstała z tego "Reporterka". Reportaż jest stary jak mowa ludzka - rzecze Wańkowicz - Począł się już, kiedy pierwszy troglodyta przyniósł wiadomość o pasących się na łące ichtiozaurach. Tu mistrz (dla poprzednich pokoleń czytelniczych) nieco przekoloryzował, bo ichtiozaury (rybojaszczury podobne rekinom) nie pasały się na łąkach, a od troglodytów dzieliły je miliony lat. Ale co do zasady - zgoda. Dalej w poczet reporterów p. Melchior zalicza Homera (typowy dla gatunku opis pojedynku Achillesa z Hektorem pod Troją), Galla Anonima, Długosza, Paska, Dickensa, Dafoe, Londona... zresztą jest ich legion. Mimo sławnych a nawet wiekopomnych nazwisk autorów, reportaż nie u wszystkich cieszył się szacunkiem. Józef Czechowicz pisał w 1937 r.: - Reportaż jest to rodzaj literacki bardzo niskiego gatunku. Kto wie czy w ogóle jest to rodzaj literacki. Służy celom doraźnym, przeczy zasadzie fantazjotwórstwa. Uznany już reportażysta Egon Erwin Kisch w berlińskiej kawiarni nie śmiał się przysiąść do stolika literatów, gdzie traktowano go z pogardą. Mimo wszystko reporterzy robi swoje. Steinbeck: - Jestem niepoprwny podpatrywacz. Nie zdarzyło mi się minąć odsłoniętego okna bez zajrzenia do środka. Podsłuchuję rozmowy nie dla mnie przeznaczone. Kisch: - Najbardziej gwałtowna z moich cech to ciekawość. Przygodnie spotkanych ludzi zasypuję najbardziej osobistymi pytaniami. Żaden napis tak mnie nie przyciąga, jak ten, że wejście jest wzbronione. Kraszewski: - Rozmowa jest gimnastyką umysłu. Ludzie z którymi nie byłoby o czym mówić - są rzadcy. Poszukać, a od każdego czegoś się nauczysz. I, ponad sto lat po Kraszewskim, Hanna Krall: - Jak była młoda, szukałam bohaterów, dzięki którym mogłam napisać ciekawy reportaż. Ostatnio zauważyłam, że szukam bohaterów, dzięki którym mogę stać się nieco mądrzejsza. Koło zatoczone. Reporter to stwór ponadczasowy; w każdej epoce zawód ten przyciąga ludzi o podobnych temperamentach. Ale przecież nie identycznych. Lesław Bartelski: - Jest tyle gatunków reportażu, ilu reportażystów. Jak widzą Hannę Krall koledzy po fachu? Mariuszowi Szczygłowi udzieliła wielu rad, ale przytoczę tu jedną: - Reporter ma rozumieć. Nie usprawiedliwiać, nie bronić, nie oskarżać, nie osądzać - ale rozumieć. Kazimierz Dziewanowski: - Jeśli chcesz wiedzieć coś o Polsce; o Żydach w Polsce, o Polsce w Żydach, o Polakach, o tym jacy tu potrafią być ludzie, jak kradną, piją, donoszą, a także jacy bywają wzniośli, niepowtarzalni i święci - powinieneś przeczytać książkę napisaną przez największą czarownicę polskiego reportażu. Sama o sobie: Gdybym nie wierzyła w Wielkiego Scenarzystę przedtem, zanim zaczęłam pisać, to uwierzyłabym dzięki losom, które poznaję. Miewam uczucie, jakby kiedyś istniał pełny obraz, na którym było wszystko. Później się rozproszył. Od czasu do czasu znajduję cząsteczki, które do siebie pasują. "Reporterka" to wywiad - rzeka. Gdyby nie stosowne oznaczenia, nikt by nie podejrzewał, że łączące się w logiczny ciąg pytania i odpowiedzi są wyjęte z różnych tekstów coraz innych autorów. Jacek Antczak bardzo to zgrabnie dobrał i pozszywał, co wymagało wielkiej pracy. Trudno mu się dziwić, skoro swoją bohaterkę podziwia, a ponadto sam jest reporterem o znaczącym dorobku. Okładka i projekt graficzny książki to dzieło Magdaleny Wosik. Dla mnie rewelacja, zresztą czytelnicy osądzą sami. Bohaterce publikacji określenie "czarownica reportażu" chyba nie bardzo przypadło do gustu. Uważam jednak, że jest w sam raz, kojarzy się z temperamentem, energią, akcją - czy to nie są pożądane cechy reporterskiego powołania? Szkoda, że podobne czarownice to dziś białe kruki, żal, że wypierają je macherzy od kuglarskich sztuczek...

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji