Results May Vary

Tylko nie Limp Bizkit (2008-05-29)

Klienteria  Więcej o recenzencie

Gdy byłem młody i głupi dostałem płytę "Limp Bizkit" pod tytułem "R.M.V" (nie mam ochoty pisać pełnej nazwy). Zaczęła się moja "przygoda" z tym jednym z najgorszych zespołów jakie miałem okazje poznać. Lubiłem czapkę Freda i malowanki Wesa, z tym że jeszcze myślałem, że grają dobry rock. Pokupowałem sobie ich beznadziejne parodie płyt i nawet dostałem na urodziny o nich książkę (pisałem o niej w jednej z poprzednich recenzji i naprawdę jedynie książka o nich jest dobra, dla fana LB będzie to objawienie, czyta się bardzo przyjemnie). Po mniej więcej okresie 2 lat fascynacji tym pseudorockowym bandem zacząłem sobie uświadamiać, że to komercyjne badziewie bez wdzięku i dźwięku, totalne dno. Tak, mówię to otwarcie, to taki pseudo rock dla kilkunastoletnich dziewczynek nie mających gustu i myślących, że słuchają prawdziwego rocka! Nie polecam, odradzam, nie warto nawet spoglądać na ten zespół, którego jedynym pomysłem na twórczość jest wykrzyczenie na tle banalnych riffów fatalnym wokalem raniącym uszy jak największej ilości "f***".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Dziadostwo do kwadratu (2007-07-16)

Dariusz Nieścior Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Największe g... jakie w życiu słyszałem, od tej płyty dostaje się bólu brzucha i obrzęku uszu, zdecydowanie odradzam!!!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Omijać z daleka (jak zwykle) (2005-06-04)

Marcin Kubicki  Więcej o recenzencie

Apogeum popularności zespołu Limp Bizkit przypadło na czas dosłownie paru lat wstecz, kiedy zaczynało się formować nowe pokolenie b-boysów tudzież fly-girls, które utwory z "Significant Other" maltretowało nieustannie na każdej szkolnej imprezie. W odczuciu tych dzieciaków takie granie było i jest szczytem, używając kolokwializmu, czadu i masakry na parkiecie. Sam przyznam szczerze w tamtych czasach lubiłem poskakać do niektórych kawałków, zwłaszcza po odpowiednim podkładzie. W każdym razie było to epokowe objawienie na rynku komercyjnej mocnej muzyki. Okazuje się jednak, że połączenie hip-hopu, metalu, rocka, taśmowego grania z dj-ki niekoniecznie musi być korzystne przy ostatecznym brzmieniu muzyki, a wręcz przeciwnie-może być pustym, głupim i bezmyślnym wrzaskiem, o czym mieliśmy okazję w przypadku panów z Limp Bizkit już nieraz się przekonać. Do najnowszego wydawnictwa zespołu nie podszedłem szczególnie entuzjastycznie, ale z umiarkowanie dobrym nastawieniem... oto, co nastąpiło później. Nie musiałem długo czekać-już pierwszy utwór będący swego rodzaju intrem płyty, od początkowych sekund swojego trwania działa na nerwy głosem po przepuszczeniu przez filtry i efekty. A ja bardzo nie lubię, kiedy płyta zaczyna mnie drażnić już na starcie. Następne kawałki są już bardzo w stylu Freda i spółki-trochę śpiewania, melodii, krzyku, szarpania gitar. Chociaż bez szczególnego zachwytu, słucha się tego nawet dość przyjemnie. Ot, po prostu kolejne utworki z rodzaju nu-metalowej komercyjnej papki MTV. Fred Durst, wokalista, został co prawda uznany przez pewne kręgi za najgorszego rapera świata, ale ja lubię tę skłonność do histerii w jego głosie. Prawdziwy koszmar zaczyna się dopiero przy czwartym utworze-być może Durst jest nieudolnym raperem, ale mimo wszystko lepiej byłoby dla wszystkich gdyby przy tej formie wokalnej ekspresji pozostał. Na nieszczęście utwór "Underneath The Gun" jest początkiem tortur za pomocą melodyjnej wokalistyki Freda. Jego śpiew oscyluje między brzmieniem beczenia kozy, a jakimś bliżej niesprecyzowanym odgłosem. Sili się na wyspecjalizowane formy wyrazu (jak na przykład "zachrypnięty" głos), a efekt jest żałosny. Katuje nas tym przez większość utworów albumu, podobnych do siebie, zlewających się w jedną, nieciekawą, nudną, monotonną i irytującą masę. To wszystko już było, jak nie na tej płycie, to na wcześniejszych albo-o zgrozo-na krążkach innych zespołów z tego nurtu. Skłonny jestem stwierdzić, iż żaden to czad i moc-płyta jest tak nudna, że najzwyczajniej w świecie uśpiła mnie. Początek każdego następnego utworu wzmaga znużenie połączone z wewnętrznym okrzykiem "i znowu to samo!". Miłym akcentem jest nagranie "Red Light, Green Light" ze Snoop Doggiem, ale jest to tylko jedna, gasnąca iskierka czegoś ciekawego w wielkiej kupie bezsensu podzielonej na 16 utworów. Nie ma konieczności czepiać się warsztatu instrumentalnego, który nigdy na miano fenomenalnego nie zasługiwał. Album po prostu wieje nudą, straszliwą przezroczystością. Nie ma na nim nic, co zmusiłoby mnie do kolejnych przesłuchań czy w ogóle do odtworzenia go jeszcze kiedykolwiek. Jak widać, pozytywne nastawienie nic nie dało. Omijać z daleka.

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Lekka (2004-07-21)

Mateusz Dworek  Więcej o recenzencie

Na tej płycie brakuje charyzmy i ciężkich gitar, do których przyzwyczaili nas chłopcy z Limp Bizkit. Durst postawił tutaj na lżejszy styl oraz na komercyjność. Na szczęście nie zapomniał, jakie możliwości ma jego głos i w kilku kawałkach przypomniał prawdziwe brzmienie nu-metalu. Niestety wraz z skomercjalizowaniem rynku muzycznego Fred popełnił błąd, umieszczając balladę "Behind blue eyes". Chyba jedyny utwór puszczany w radiu. Po za tym lekkość i bezbarwność widać w niektórych kawałkach. Mimo wszystko warto kupić ten krążek, choćby dla takich numerów, jak "Eat You Alive".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Inteligentne teksty, melodyjna gitarka

Magducha Godycka

Jestem fanką Limp Bizkit od kilku dobrych lat i choć ta płytka jest najspokojniejsza ze wszystkich, to i tak uważam, iż chłopaki zrobili kawał dobrej roboty. Jeśli kręcą cię klimaty Linkin' Park czy Crazy Town i masz ochotę na trochę refleksyjnych, osobistych tekstów, spodoba ci się. Natomiast fanom pierwszych dwóch płyt Limp Bizkit oraz Marylina Mansona i Alice in Chains zdecydowanie odradzam - będziecie zawiedzeni zmniejszoną dawką łojenia gitarowego:).

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Genialne... inaczej (2004-05-23)

Hanna  Więcej o recenzencie

To świetny powód do załamania się. Zero nastroju i oryginalności, za to dużo komerchy i kiczu.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

I tak warto kupić ...

RiCzI R

Jak dla mnie najsłabsza płytka LB, zdecydowanie za dużo ballad, a za mało cięższego grania. Zespół stracił to, co najlepsze w ich gatunku, czyli przejście z delikatnego hip hopu do mocnego refrenu. Teraz jak się słucha "Chocolate ..", to aż łezka kręci się w oku. Ale i tak warto kupić.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wszytko jest genialne (2003-12-27)

Maciej Zalewski  Więcej o recenzencie

Poprzednie płyty były dość mocne i widzę, że chłopaki z Limp Bizkit musieli się już trochę zmęczyć tym hard-rockiem i tak ich owocem został nowy - spokojniejszy - album "Results May Vary". Naprawdę warto się z nim zapoznać...

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Rewelacja!

Marcin Szarżanowicz

Odważę się nawet zaryzykować stwierdzenie, że moim zdaniem 'Results May Vary" zdetronizowała "Chocolate Starfish and Tyhe Hot Dog.....". Kawał dobrej muzyki.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Płyta jest po prostu świetna.

Krzysiek Knigawka

W całym Limb Bizkit było już wszystko, co mocne, przyszedł czas na uzpełnienie wspaniałych stron tego zespołu. A spokojne piosenki Freda można bez wątpliwości uznać za w pełni udane, np. po prostu idealny kawałek "Behind Blue Eyes". Kto tego nie posłucha, a lubi dobry hard-rock, robi błąd. Gorąco polecam!

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji