Samotność 12

Wieje socjalizmem (2011-12-03)

Kriminolog  Więcej o recenzencie

Książka dobra chociaż bez błysku tyle jeśli chodzi o intrygę.bohaterowie i otoczenie słabo!!!!!!.Krytyka zachodu dosłownie na każdym kroku.Główny bohater lubi popić i strasznie często myśli nad życiem. Moja ocena słabe 3

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

im dalej tym gorzej (2009-05-15)

Joanna Halicka  Więcej o recenzencie

Początek całkiem ciekawy. Wspólczesna Rosja, smierc w niewyjasnionych okolicznosciach, tajemnicza liczba. Niestety im dalej tym gorzej. Miotajacy sie w roznych miejscach glowny bohater, ktory niby cos wie, ale tak naprawde nie wie. A ja nie wiem, po co to wszystko. I nawet zakonczenie nic nie wyjasnia.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Mi się podobała (2008-07-01)

Dorota Buczek  Więcej o recenzencie

Jestem osobą, która lubi książki po prostu troszeczkę inne od najzwyklejszych. Ta książka ma coś w sobie. Czyta się ją naprawdę bardzo szybko - wciąga od pierwszej kartki i można przegapić swój przystanek. Akcja raczej wolniejsza, ale bardzo ciekawa. Można poznać wiele stref wiary. Cała historia bardzo ciekawa, a końcówka taka zaskakująca, że słów brak. Do teraz mam kilka teorii co do końca. Polecam. Naprawdę dobra książka.

(2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Mdłe i głupie (2008-04-10)

dzikiczarnypies Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Autor pisze o swojej książce - powieść-fusion. Fusion to łączenie smaków i potraw z różnych, często odległych rejonów świata w taki sposób, by harmonijnie współpracując ze sobą tworzyły nowe doznania smakowe. Tyle z teorii. W pewnym sensie jest to powieść-fusion. Czego tu nie ma - jest i spiskowa teoria dziejów, pościgi, ucieczki, wielkie tajemnice historii /konkretnie starożytnego Egiptu/, klasztor, więzienie, przesłuchania milicyjne. Bohater niby współczesny Kandyd przemierza świat ścigany przez siły ciemności, co i rusz wpadając na przeszkody i w pułapki. Jak na Rosjanina przystało ciągnie za sobą łzawą i melancholijną duszę rosyjską, ostro pije, a wtedy jak na spadkobiercę Dostojewskiego przystało zastanawia się na sensem życia. Od czasu do czasu wyziera spod skóry naszego dzielnego, wszechstronnie uzdolnionego bohatera /kariery nie zrobił, bo się na nim nie poznali/ Nowego Ruskiego homo sowieticus. Bohater mówi płynnie po angielsku, jest znawcą muzyki, uzyskanie wizy szengenskiej dla niego to pryszcz, podróżuje po świecie bez troski o pieniądze, bilety samolotowe zawsze kupuje na czas i bez problemów, a jednocześnie sypie jak z rękawa odniesieniami do sytuacji i zachowań z epoki towarzysza Stalina, a trzeba mu też przyznać że adaptować się potrafi szybko do każdej sytuacji, czy to kasyno czy lagier. Akcja toczy się szybko i wartko, prawdziwy wideo klip, zdarzenie goni zdarzenie, sensacja sensację. Połączenie wszystkich tych składników, jak było do przewidzenia, dało spodziewany efekt. Łączyć też trzeba umieć, bez względu na ideę fusion pewne zasady muszą być przestrzegane i doprawdy trzeba być dzieckiem, by nie wiedzieć, że jeśli się wkłada wszystko co jest pod ręką to wyjdzie z tego potrawa mało strawna. Że nie wspomnę o zachowaniu proporcji. W przypadku naszej powieści dało to efekt popularnej berbeluchy, bez smaku, charakteru i sensu. Całość przypomina prędzej efekt opróżnienia zwrotnego nieprzetrawionego posiłku niż smakowitą potrawę. Słowem - bełkot. Samotność - 12 miała być rosyjską odpowiedzią na Kod Leonarda da Vinci. Cóż, jeśli jest nią, to bełkotliwą i wypowiedzianą przez leżącego we własnych wymiotach pijaka. Reasumując - kto ciekaw - przeczyta, ale powieść to gorzej niż grafomania. Grube, opasłe tomisko czyta się najpierw z zainteresowaniem, potem zdziwieniem że takie coś zostało wydane, potem z ciekawością - co za głupota została jeszcze wymyślona - i z poczucia obowiązku niepozostawiania niezakończonych książek. A po tej potrawie pozostaje tylko niesmak i zgaga.

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Miłe nudnego początki.... (2008-03-31)

Marek Głodowski  Więcej o recenzencie

Rosyjska odpowiedź na "Kod da Vinci" ma się do niego jak budynek Uniwersytetu Łomonosowa w Moskwie do architektury londyńskiego Buckingham Palace. Pierwsze 200 stron opasłego tomu, a i owszem, świetnie napisane i wciągające. Dalej nasz bohater staje się krzyżówką Jamesa Bonda z Harrym Potterem. Z wdziękiem Armii Czerwonej strzela, pije i szasta dolarami. Wizę schengeńską uzyskuje łatwiej niż bilet na mecz Spartaka czy Dynamo Moskwa. I do tego diaboliczna organizacja hatów, początkowo uprawdopodobniona historycznie, staje się tak apokaliptyczna, że aż śmieszna. Koniec powieści tak zaskakujący, jak z dawna, przez znudzonego czytelnika wyczekiwany. Podsumowując można śmiało powiedzieć, że książka przypomina podróż koleją transsyberyjską - pierwsze dwa dni nos przyklejony do okna wagonu, a pozostałe pięć to drętwy letarg, z modlitwą o stację końcową we Władywostoku. Polecam dla cierpliwych, pozbawionych dostępu do innych książek.

(8 z 10 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

To nie jest "Samotność w sieci"! (2008-02-20)

Magda Moskal  Więcej o recenzencie

Samotność-12 to nowoczesna sensacja. Jest reklamowana jako rosyjska odpowiedź na "Kod Leonarda da Vinci", ale różni się od niej tym, że jest lepiej i inteligentniej napisana - jak współczesne powieści. Mamy trzech sympatycznych bohaterów, szefa agencji reklamowej, bon-vivanta i informatyka, którzy chcą rozwikłać zagadkę śmierci ich przyjaciela Chemika i jego egzotycznej żony. Tropów jest kilka: narkotykowy, starożytny, czeczeński i buddyjski. Książka jest gruba i wciągająca, w sam raz na resztki zimy.

(11 z 18 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji