Sceny z życia pozamałżeńskiego

Że też nie ma w skali zera... (2007-01-09)

Patricia Kattie  Więcej o recenzencie

Muszę się przyznać, że książki jeszcze nie doczytałam i chyba raczej nie doczytam. Do 120 strony dobrnęłam raczej z poczucia winy (mama wydała 70 złotych, żeby mi tę beznadzieję wysłać do Australii) i dalej już nie mogę. Tak prostackich dialogów to jeszcze w życiu nie czytałam, nie wspominając o sztuczności postaci i otoczenia. Po przeczytaniu "Polki" (która była genialna) mam wrażenie, że Gretkowska powinna być dopuszczana do pisania tylko będąc w stanie błogosławionym. I tego właśnie jej życzę: więcej płodnosci, niekoniecznie literackiej...

(4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Odradzam. Pozostawia niesmak (2006-11-02)

Grazyna Kiszka  Więcej o recenzencie

Jakimś sposobem wytrwałam do końca tej książki. Naiwnie liczyłam, że natrafię na choć odrobinę dobrego gustu zarówno w zachowaniu bohaterów jak i stylu pisania autorów. "Sceny z życia..." najzwyczajniej w świecie wywołują wstręt. Przytłaczają i odstręczają. Gretkowska swoich bohaterów odhumanizowała, uczyniła z nich cierpiące na znieczulicę gady pozbawione kręgosłupa. Co za dużo to niezdrowo. Może i istoty człowiecze nie są idealne, ale nie oznacza to, że warto poświęcić 397 stron opisując najgorsze z naszych zachowań. Odradzam.

(3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

A mnie się podobało (2006-06-21)

sylwia szafert  Więcej o recenzencie

Wielbiciele romantycznych (czytaj: przewidywalnych) powieści z happy endem będą zniesmaczeni.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Przeczytaj, bo jednak warto... (2003-10-10)

Grzegorz Libura  Więcej o recenzencie

Dwa obrazy - przez pierwszy nieco brnąć musiałem, choć opisy chwil namiętnych pochłoną zapewne każdego. Zawiłość akcji w zasadzie nie umniejsza barwności scen intymnych, a czasem wręcz perwersyjnych. Druga opowieść obudzi chyba w każdym to "coś", dla którego warto poświęcić część snu, część dnia pracy czy jedno popołudnie. Owa miłość tak cukierkowo prosta zawsze ma w sobie coś, co warto w sobie pielęgnować. Jeśli Ty nie zadbasz o tę pielęgnację, to kto?

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Podobno od dna można się już tylko odbić (2003-10-03)

karolina rodzaj  Więcej o recenzencie

Grand prix, nagrodę publiczności, nagrodę fotoreporterów, tytuł miss bezguścia na festiwalu tandety w sekcji literatury jednomyślnie przyznany zostanie Manueli Gretkowskiej za jej powieść „Sceny z życia pozamałżeńskiego”. W nagrodę zabrania się jej sięgania po pióro, długopis lub klawiaturę. Sankcje w stosunku do jej życiowego partnera zostaną wyciągnięte niebawem. O Gretkowskiej zwykło się mówić, że jest nadzieją polskiej prozy. Skandalistka z nad Wisły, na jaką pisarka niewątpliwie pozuje, te nadzieje zawiodła. Sądziłam, że znowu poczytam sobie o niezwykłych znajomych Gretkowskiej, prądach Feng-Shui i islandzkich szamanach. Moje przypuszczenia, co do takiego charakteru książki były uzasadnione, bo na okładce znajduje się zdjęcie pary pisarzy, bo Pietucha również jakąś historyjkę w swoim życiu napisał. Czyli powinna to być powieść autotematyczna lub dowód do granic absurdu posuniętego narcyzmu. Poza tym nie bardzo wyobrażam pisanie książki w duecie. Na dodatek Gretkowska i Pietucha parą małżeńską nie są, więc tytuł zdaje się pasować jak ulał. Gretkowska otrzymała ode mnie główną nagrodę za „parodystyczną wariację o twórczości własnej”. Chyba nie celowo, ale w „Beladonnnie”, bo taki tytuł nosi jej dziełko osiągnęła przekomiczny efekt. Stworzyła kabaret, tym razem nie metafizyczny o sobie samej. Mimo zniechęcającego początku: „Moją zaletą jest wolność. Żaden patos, etos i kutas (…)” postanowiłam czytać dalej. I co? Postaci jak z gabinetu osobliwości. Kamil Bąk prawie pięćdziesięcioletni artysta emigrant (czyżby brak nowych pomysłów?) z Polski we francuskim (vide nawias poprzedni) klasztorze buddyjskim romansuje z Ewą, która również pochodzi z kraju, który pachnie „smalcem i gęsim pierzem”. Kamil od lat żyje w nieformalnym związku z Dominique- również z Polski-, która ma obsesję zbiorowego gwałtu i jest adorowana przez antykwariusza i karła, którego podniecają bezpłodne kobiety. I w tym klimacie przez dwieście stron. Zapomniałam napisać osiemnastowiecznym wibratorze z kości słoniowej, który w czasie „używania” gra Mozarta. Tylko się załamać… „Zżarłbym nawet gówno po niej, nosił z niego na szyi amulet.’” Co kto lubi. Czytelnik, który wytrwa- znam wielu, którzy nie zdołali przeczyta sobie, o co oświadcza się Kamil. Dla bohaterów, wszystkich postaci ich otaczających, a nawet –paradoksalnie- wariatów, bo to oni powinni zachowywać się odmiennie wszystko kręci się wokół seksu, czego mamy opisy co kilka stron. Jeśli kogoś interesuje masturbacja w ruinach gotyckiego klasztoru- lekturę polecam. Nie jestem artystką i w przeciwieństwie do bohaterów i (?) samych autorów nie wyśmiewam się z Malczewskiego, Grażyny Torbickiej i samochodów Ferrari, a także wszystkich zwyczajnych ludzi, którzy nie rozumieją sztuki przez małe S. Książka ma chyba na celu udokumentowanie hasła „jak bardzo oryginalna jestem”. No i zrobiło się trochę żałośnie. Pietucha stworzył opowiadanie bardziej nijakie. Mniej perwersji niż u Gretkowskiej, ale poziom taki, że szkoda mówić. Beznadzieja do kwadratu beznadzieją pogania. Przeczytałam bardziej z poczucia obowiązku, niż z potrzeby ducha. Ogólnie podobne stylowo, skojarzenia i porównania jakby przez kalkę dokonane. Trzeba przyznać, że Gretkowska chciałaby chyba tworzyć prozę bardziej „zaangażowaną”. Dodała uwagi o buddyzmie, które stanowią jedyny naprawdę ciekawy punkt tej książki, a także wzmiankę o 11 września i arabskich szejkach. Co do religii stworzonej przez Gautame, to oceniając Gretkowską, zacytuję ją samą: „Wdrapuje się na Himalaje ducha w dziurawych pepegach”. Muszę dodać, że na miejscu Nietschego obraziłabym się za wykorzystanie jego nazwiska i tytułu najbardziej znanego dzieła w opowieści o Karolu i Ewie. Podobno od dna można się już tylko odbić. Tego właśnie życzę.

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Już nie największa!

Hubert Kucharczyk

Moim zdaniem Gretkowska już straciła miano największej prowokatorki w polskiej literaturze. Pisze coraz gorzej, ale przede wszystkim przerósł ją "Amok" Krystiana Bali!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Osobliwy zespół! (2003-05-08)

Mariola Hupert  Więcej o recenzencie

Po Manueli Gretkowskiej już wiem, czego mogę się spodziewać, choć nadal mam nadzieję na to, iż zostanę zaskoczona. Natomiast druga część książki, napisana przez pana Piotra, była dla mnie miłą niespodzianką. Wczytałam się w jego rozmyślania z wielką przyjemnością, może nawet większą niż w refleksje pani Manueli. Gorąco polecam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Manuela - TAK; Piotr - TAK, ale sobie

Czesław Markiewicz

No cóż, po hutniczych konotacjach z "ciągnięciem druta" w "Silikonie", dużo więcej dosłowności w "Scenach" uwiarygodnia tylko waginną monologowość pani Manueli. W ogóle Gretkowska jak zwykle prawdziwa, jak zwykle prowokująca - chociaż jak się dokładnie w nią wczytać - nic nowego o tzw. miłości nie ma. Wszystko już było np. w "Pieśni nad pieśniami". Ale w zwarciu - może nawet w rozwarciu z Piotrem Pietuchą - Gretkowska jest na górze. A to niedobrze dla związku nawet tylko literackiego, bo już od Kleopatry wiadomo, że mądra kobieta, to głupia kobieta. Pani Manuelo - proszę się więc strzec.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji