Koszyk pusty
Chcę otrzymywać korespondencję o pozycjach tego autora.
Produkt niedostępny
Nie wybrałeś żadnego wariantu produktu!
Zrób to zmieniając przy towarze, który chcesz kupić liczbę sztuk z "0" np. na "1".
Średnia ocena z 2 recenzji (Dodaj własną)
Bogdan Buczek Więcej o recenzencie
Z trudem dobrnąłem do końca tej przedziwnej książki. Mam zawsze zasadę czytania książek od pierwszej strony do ostatniej, fakt że nie jestem fachowcem od języków a literaturą zajmuję się amatorsko, ale ten „Sen......” był dla mnie nie lada mordęgą. Trudno mi było w niej znaleźć jakąś wiążącą akcję, wszystkie przytoczone mini historyjki są związane z Belacque – bohaterem tej książki. Te niby „...piękne kobiety i takie sobie” to przeważnie kobiety o podejrzanej reputacji i niskim poziomie intelektualnym. Autor posługuje się w tej książce wieloma językami, przytacza wiele cytatów z wielkich na ówczesne czasy dzieł wybitnych pisarzy. Można w niej znaleźć dosłownie całą ich plejadę, tylko często te cytaty według mnie nie korelowały z mglistą ciągle treścią. Sam autor poniekąd tłumaczy się z tej przyjętej przez niego formy, cytuję s. 249 „(Do powielania sformułowań ze szkodą dla stylu zostaliśmy zmuszenie przez jak najszczersze pragnienie, by zadowolić wszystkich klientów. Ufamy, że zadowalamy.)”. Otóż mnie ta przyjęta forma jakoby powieści nie odpowiada. Wiele fragmentów tekstu jest napisana z błędami ortograficznymi, rozumiem w tym wypadku tych, którzy tłumaczyli ten tekst oddając jakoby wierność oryginału. Błędem według mnie było założenie tłumaczy, że wszystkie teksty w różnych językach przytoczone w książce te angielskie, francuskie, niemieckie, łacińskie będą zrozumiałe dla przeciętnego czytelnika, cóż z tego że w przypisach podaje się źródło przytoczonego cytatu. Chyba że w założeniu wydawcy było skierowanie tej książki tylko do znawców i biegłych w językach, z tym że przypuszczam - znawcy języków czy też znawcy literatury w większości czytają dostępne oryginały, są w stanie ocenić i właściwie odczytać dane dzieło za jakie jakoby uważa się „Sen...” Becketta. Przeciętny połykacz książek za jakiego się uważam nie zawsze jest poliglotą i korzysta z tłumaczeń. Zakładam, że oryginał tej książki czyta się z większym zainteresowaniem niż to obecne tłumaczenie. Wydawca według mnie zadbał tylko o szatę graficzną tej książki, o stronę tytułową przyciągającą oczy ewentualnego nabywcy, po za tym to według mnie książka nieudana, zniechęcająca do Becketta – zdobywcy Nobla w światowej literaturze. Swoją drogą to jak tłumaczenie oddaje wiernie treść zawartą w tej książce to nie dziwię się, że autor miał kłopoty z jej wydaniem za życia.
(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji
Roman Pawłowski Więcej o recenzencie
Jeżeli ktoś nie czytał nigdy utworów Samuela Becketta ani nie widział ich na scenie (o ile istnieją jeszcze tacy szczęśliwcy), nie powinien zaczynać od "Snu o kobietach pięknych i takich sobie". Czytając tę młodzieńczą powieść, można odnieść wrażenie, że Beckett był twórcą nieoryginalnym! Z jednej strony jest w niej wyraźny ślad fascynacji Jamesem Joyce'em i jego lingwistycznymi eksperymentami. Podobnie jak autor "Finnegans Wake", Beckett zderza ze sobą wiele języków i piętrzy zdania, tworząc z nich gęstwinę trudną do przebycia. Z drugiej strony widać tu próbę polemiki z Marcelem Proustem. Opowieść o młodym artyście imieniem Belacqua i jego związku z dwiema kobietami - Smeraldiną i Albą - ma wiele wspólnego z historią Marcela z "W poszukiwaniu straconego czasu", choć historia intelektualnego i emocjonalnego dojrzewania bohatera została po beckettowsku przedrzeźniona i sparodiowana."Sen..." próbuje wcisnąć się pomiędzy dzieła dwóch wielkich pisarzy otwierających nowe drogi w literaturze XX wieku, ale nie dorównuje żadnemu z nich. Słowotwórcza wirtuozeria Becketta nie jest tak mistrzowska jak wirtuozeria Joyce'a, a jego fraza nie jest tak muzyczna jak fraza Prousta. A jednak jest w tej prozie coś, co nie pozwala zamknąć książki w połowie. To euforia z używania języka, który jest tu szybszy od ludzkiego oddechu, a czasem od myśli! Weźmy choćby takie zdanie: "Szybko teraz ośmiocylindrowym accelerando, oto jestem mumiopłodem zmierzchu, starym sercem ukojonym w bulionie śniegu, sparaliżowanym w obliczu diademitonicznego cesarskiego cięcia dokonanego na sinym widmie, wyrwanym z Dan do Beerszebyk, z zaciśniętymi wargami, zachwyconym w górnej izbie tortur". Kto by domyślił się w tej gonitwie słów i obrazów zapisu podświadomości bohatera leżącego na kanapie w domu narzeczonej, w chwilę po przeczytaniu "Żywotów" Vasariego? Albo słowo, które w finale wypowiada do bohatera pewna prostytutka z Lipska, chyba najdłuższe, jakie Beckett napisał w życiu: "Himmisacrakruzidirkenjesusmariaundjosefundbldtigeskreuz!" Czy wiedzą państwo, że jest to reakcja na opowieść bohatera o irlandzkim deszczu?! "Czegóż to ludzie czasem nie powiedzą" - komentuje z ironią narrator. Z tej literatury bije nieokiełznana energia, dla której język nie stanowi żadnej bariery. Beckett pokazuje się tu także jako erudyta, który ze swobodą porusza się po całej europejskiej kulturze od antyku po awangardę. Erudycja objawia się w sposób dosłowny - litaniami nazwisk, którymi przerzucają się między sobą bohaterowie (należą wszak do artystycznej cyganerii). Minie jeszcze wiele lat, zanim Beckett zejdzie w głąb języka, aby ukryć się pod pozornie prostackimi dialogami "Czekając na Godota".Beckettolodzy wyłowią z tej książki motywy, które towarzyszyć będą Beckettowi przez całą późniejszą twórczość, takie jak dosadna erotyka, opisy ludzkiej fizjologii czy rozsadzające obyczajowe ramy poczucie humoru, które tak znakomicie oddali autorzy przekładu Barbara Kopeć-Umiastowska i Sławomir Magala. Nie tylko sprostali językowej gimnastyce Becketta, ale przełożyli jego anarchistyczne żarty. Takie słowotwory, jak "babcierzyństwo", "bladabella" albo pieszczotliwy zwrot "moja ty kurwchen" to tylko pierwsze z brzegu translatorskie perły. Tych, którzy poznali Becketta poprzez teatr, będzie jednak razić językowe nieumiarkowanie "Snu...". Na ponad trzystu stronach tej książki użyto więcej słów, niż w trzech najważniejszych dramatach Becketta: "Końcówce", "Czekając na Godota" i "Szczęśliwych dniach" razem wziętych. Dopiero gdy Beckett porzuci angielski i zacznie pisać w obcym języku - francuskim - kwitnący styl "Snu..." zostanie zredukowany do lakonicznych równoważników zdań, jakimi porozumiewają się Hamm i Clov. Trzeba jednak poznać "Sen...", aby zrozumieć, jaką daleką drogę przeszedł autor "Końcówki", aby dojść do wyrafinowanej prostoty swojego teatru.
(7 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji
28 maja 2012, poniedziałek. Sklep internetowy Merlin.pl - liczba produktów w poszczególnych działach: 107623 książki, 9492 filmy, 71200 muzyka, 3317 gry i programy, 11535 zabawki, 6059 kosmetyki, 7343 foto, 10825 sport - odzież i akcesoria, 2041 outlet moda, 11978 ebooki i audiobooki, 11443 elektronika i AGD. Mapa kategorii
![Myśliwiecka [Digipack] - Artur Andrus](/Mysliwiecka_Artur-Andrus,images_small,4,MYSTCD188.jpg)
Merlin in English