Siła i honor

Film o małym kroku dla nurka, lecz wielkim skoku dla ludzkości (2007-06-28)

Błażej Bierczyński  Więcej o recenzencie

W 26 lipca 1948 r. prezydent Harry Truman ogłosił desegregację armii USA. Trzy lata wcześniej czarni żołnierze wracali z frontów II wojny światowej z pytaniem, czy ich udział w tym konflikcie cokolwiek zmieni w społeczeństwie amerykańskim, czy znikną krzywdzące stereotypy, uprzedzenia, dyskryminacja. I choć o sukcesach np. słynnych czarnych pilotów z Tuskegee pisały z dumą gazety nawet na tzw. "Głębokim Południu", to rzeczywistość okazywała się często niezmieniona, a w wielu wypadkach biali Amerykanie, w tym także wojskowi, chcieli zachować "antebellum status quo". Z niechęcią przyjęli oni fakt desegregacji sił zbrojnych i w codziennym życiu nie mieli najmniejszego zamiaru się do tego dostosowywać. Co więcej, chcieli uświadomić każdemu "czarnuchowi", że jego miejsce jest w kuchni, a narzędziem jest nie karabin, a najwyżej miotła. Jednak nawet ich najtwardszy konserwatyzm nie mógł powstrzymać Afroamerykanów przed wstępowaniem do wojska, realizacją planów i marzeń. I o tym mówi właśnie film "Siła i honor". A mówi na przykładzie losów Carla Brasheara, pierwszego czarnoskórego nurka w US Navy, a także pierwszego nurka przywróconego do służby czynnej po amputacji nogi. Z jednej strony więc jest to film biograficzny, choć oczywiście pewne rzeczy uproszczono lub skrócono (np. postać Billy'ego Sundaya, instruktora ze szkoły nurków, łączy w sobie osoby kilku instruktorów, z którymi Brashear miał do czynienia), ale przede wszystkim należy go traktować jako historię człowieka, który żyjąc w kraju wolności i demokracji, tylko z powodu koloru skóry musiał pracować dwa razy więcej niż biali, znosić ciągłe upokorzenia i próby zniechęcenia do dalszego szkolenia w marynarce; który musiał wystrzegać się najmniejszych błędów, bronić wciąż swojego honoru, pochodzenia i pamięci o przodkach i na każdym kroku udowadniać, że kolorowi nie są ani gorszymi żołnierzami, ani - przede wszystkim, gorszymi ludźmi i że to, kim się jest "w środku", a nie zewnętrzne cechy, jak kolor skóry, świadczą o tym, jakim jest się człowiekiem i czy zasługuje się na szacunek innych. To także historia absurdalnych reguł, jakie rządziły Stanami Zjednoczonymi i armią tego kraju, która wróciła właśnie z wojny z faszyzmem i która odkrywała w Niemczech dowody na to, do czego może doprowadzić rasizm. I choć film nie unika typowo amerykańskiej patetyczności, to nie razi ona tak bardzo przede wszystkim dlatego, że przy tematyce walki o honor, dumę, a także mówiąc o uprzedzeniach rasowych, trudno jest odejść od wzniosłego tonu. Dodatkowo, doskonałe, pełne pasji i profesjonalizmu aktorstwo Cuby Gooding Jr. i Roberta DeNiro usuwa w cień wszelkie ewentualne niedociągnięcia (jak choćby zbyt karykaturalne, czasem nawet komiksowe, przedstawienie dowódcy bazy szkoleniowej, Mr. Pappy'ego) czy wspomnianą patetyczność. "Siła i honor" to nie tylko porządny kawałek dobrego kina. To także kawałek historii, najczęściej nam Polakom czy ogólnie Europejczykom, nieznanej, ale bardzo ważnej dla nas wszystkich jako ludzi. Carl Brashear zmarł rok temu, w lipcu 2006 r., lecz nie zostanie zapomniany, m.in. dzięki temu filmowi. I takich obrazów jak ten, o wyjątkowych ludziach, którzy uczynili ogromny skok dla ludzkości (choćby to był fizycznie tylko mały krok po dnie morza w skafandrze nurka US Navy) powinno być jak najwięcej.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji