Six Degrees Of Inner Turbulence

Super! (2010-09-30)

Sebastian Rosa Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Kapitalny dwupłytowy album zespołu. Polecam zwłaszcza płytę drugą i wysłuchanie tej kilkudziesięciominutowej opowieści.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo dobra płyta bardzo dobrego zespołu (2007-06-25)

paweł płachta  Więcej o recenzencie

Mogli z tego materiału zrobić dwie niezależne płyty. Wydali jako podwójny album, czyli rzecz, która ma szanse przejść do historii muzyki rockowej. Z jakiś powodów podwójne albumy są zawsze lepiej oceniane. Pierwsza płyta: czad, nastroje, melodyjne tematy, cytat z RED, perfekcja wykonawcza i vocal, który w końcu nie piszczy. La Brie jest najsłabszym ogniwem tego zespołu, choć trudno już wyobrazić ich sobie z innym śpiewakiem. Może nie pęknie na koncertach przy śpiewaniu w wysokich rejestrach. Na tej płycie jest ok. Natomiast płyta druga to dla mnie mistrzostwo świata. A ostatnie 20 minut, to jedne z najpiękniejszych 20 minut w muzyce. Cudo. Można słuchać na okrągło. Na żadnej innej płycie nie nagrał ten zespół tylu pięknych i rozpoznawalnych melodii. Polecam.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Dobra, ale nie genialna (2005-11-07)

Dariusz Nieścior Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Płyta trzyma wysoki poziom, bije konkurencję w przedbiegach, choć jeśli brać pod uwagę wcześniejsze i późniejsze dokonania DT czegoś tu brakuje. CD 1. Bardzo dobry świetne kawałki z wydłużonymi instumentalnymi fragmentami, dużo popisów gitarowo-perkusyjno-klawiszowych, a więc CD 1 na pięć merlinów. CD 2. Tytułowa Suita 40 minut skrajnych emocji. Od rozczarowania i momentami nudy do ekstazy. CD 2. Przekombinowane, dlatego tylko 3 merliny.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Płyta nierówna, ale wielka

Marcus Miller

Jak każdej płycie Dreamów jest sporo minut naprawdę dobrej muzyki. Ale w Glass Prison czy Blind Faith jest za dużo kontrowesyjnych riffów czy nijakich melodii.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kolejna wielka płyta genialnego zespołu

Tomasz Derak

Nic dodać, nic ująć.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kolejny krok ku perfekcji

Przemysław Pilaszek

SDoIT to płyta przełomowa, jak chyba każda nagrana przez DT. Świeża, pełna nowych pomysłów i jak zwykle doskonale zgrana. Nawet zatwardziali przeciwnicy DT twierdzą, że SDoIT daje się posłuchać. (...)Tytułowa kompozycja mogłaby z powodzeniem startować w kategorii muzyki filmowej, ale z jej głębią i techniką, nie ma filmu, którego by nie zdominowała, sprawiając, że ten byłby tylko tłem. Nie sposób nie wspomnieć też o najbardziej toksycznym utworze - "Disappear" lub "Misunderstood". Jeśli dodamy karkołomnie zagraną "The glass prison", liryczną "Blind faith" czy nowatorski "The great debate", to właśnie skończyliśmy wymieniać wszystkie utwory. Bo i ta płyta - zresztą jak wszystkie inne DT - po prostu zostawia bez tchu. I nie ma przebacz...

(4 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

W porządku

Krzys NikiR

Płytka jest wyjątkowa, ale moim skromnym zdaniem nic nie pobije Falling into infinity. Tam można poczuć wyważone, aczkolwiek mocne uderzenie. Just Let Me Breathe i Trial Of Tears to to, co Tygryski kochają najbardziej.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ta płyta zwala z nóg

Adrian Solka

Po przesłuchaniu Metropolis pt. "2 Scenes from memory", byłem przekonany, że Petruci i cała paczka trochę spuszczą z tonu. Wspomnianym wyżej albumem postawili sobie wysoką poprzeczkę, kiedy więc uszu moich dobiegła wieść o nowym materiale przyjąłem to z kamiennym spokojem. Czy można stworzyć coś piękniejszego od MT-pt. 2?Jeżeli tak, to tym czymś jest właśnie ,,Six degress of inner turbulance". Perfekcja gitarzysty Johna Petruciego i karkołomne perkusyjne przejścia Petnoya jak zawsze rzucają na kolana precyzją. Na szczególną uwagę moim zdaniem zasługuje wspaniała czterdziestopięciominutowa kompozycja, wieńcząca ten - tym razem dwupłytowy album. Jednym słowem - wirtuozeria w najlepszym wydaniu, a dla niej czasem warto wyłuskać trochę grosza od rodziców.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Super, ale nie najlepszy. (2003-01-30)

Marcin Opioła  Więcej o recenzencie

Jeśli chodzi o ten album, to jest naprawdę wielkim dziełem Dream Theater. Ale moim skromnym zdaniem, najgenialniejszą ich płytą była poprzednia, Metropolis Pt.2.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Super!

Krzysiek Siryk

Chciałbym, żeby moja mama choć na chwilę poczuła to co ja, gdy oddaję się pięknu Muzyki Dream Theater, ponieważ nie mówiła by wtedy, że to tylko szarpidruty bez uczuć. Ja mówię, że to Artyści Pierwszej Klasy, potrafią malować kolorowe obrazy z dźwięków, dać duszy strawę o wysokich wartościach kalorycznych, pokazać prawdę o Sztuce i zapewnić słuchaczom masę miłych chwil, o których się myśli całymi dniami z uśmiechem na twarzy! Nowy DT jest właśnie taki! To jest przeżycie, nie tylko słuchanie! Moc, energia, uczucie, agresja kontrolowana i delikatność, radość i zaduma, łzy na policzkach, zdumienie i uśmiech w jednym! Piękne!

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji