Inni klienci oglądali również...
Pełny opis produktu: Skandalista Wojaczek
Średnia ocena z 2 recenzji
(Dodaj własną)
- Autor:
-
Stanisław Srokowski
- Wydawnictwo:
-
Światowit
, 2006
- ISBN:
- 83-914949-3-4
- Liczba stron:
- 199
- Wymiary:
- 150 x 210 mm
- Sprawdź inne tytuły:
-
Stanisław Srokowski
Pełna dramatyzmu biografia i zaskakująca diagnoza poetycka. Wojaczek na tle epoki. Po raz pierwszy odsłaniamy karty buntu poety w więzieniu, a także zachowania konfidentów.
- Skandalista Wojaczek
- Autor:
-
Stanisław Srokowski
Krew, sperma i śmierć
(2008-01-21)
Meszuge
Więcej o recenzencie
Jaki naprawdę był Rafał Wojaczek? Z mieszaniny błazeństwa i grozy, dramatu i groteski, jakim było życie poety, Srokowski stara się utworzyć odpowiedź na to pytanie i robi to całkiem udatnie - na tyle, na ile to możliwe. W końcu w aktach Ossolineum nadal znaleźć można dokumenty, w których niedwuznacznie stwierdza się u Wojaczka chorobę psychiczną. To jednak nigdy chyba nie budziło wątpliwości - próby samobójcze (z tą udaną w nocy z 10 na 11 maja 1971 we Wrocławiu), dziesiątki albo setki samookaleczeń, manifestacyjna konsumpcja spirytusu salicylowego, raczej nie znamionują człowieka psychicznie zdrowego w potocznym znaczeniu tego słowa. Czy jednak faktycznie był schizofrenikiem? To już inna sprawa. A jeśli nawet, to czy schizofrenicy nie są w stanie tworzyć poezji?
Za trzy rzeczy cenię Srokowskiego i jego "Skandalistę Wojaczka":
1. Potrafił powiązać, odnieść i porównać życie i poezję Wojaczka z innymi twórcami - nie tylko poetami. 2. Zdobył wspomnienia o Wojaczku różnych ludzi, którzy go znali lub się z nim w jakiś sposób zetknęli. 3. Potrafił osadzić Wojaczka w cudownie opisanym czasie i miejscu. Lata sześćdziesiąte i częściowo siedemdziesiąte we Wrocławiu, to czas niezwykły. Kresowe korzenie środowiska inteligenckiego (Lwowska Szkoła Matematyczna Hugona Steinhausa), Teatr Laboratorium Grotowskiego (następca Teatru 13 Rzędów w Opolu), Picasso, Tomaszewski, Karpowicz, Has, Młodnicki, Cybulski, Kawalerowicz, Polański, Kieślowski, Munk i wielu innych, stworzyli tam klimat, atmosferę, która nie powtórzyła się już w Polsce nigdy i nigdzie.
(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji
Którego nie było?
(2007-05-19)
Eliza
Myśliwska
Więcej o recenzencie
Niemal każdy słyszał o Rafale Wojaczku. Niemal każdy komentuje tę postać jednym z określeń: alkoholik, wariat, dziwak - najłatwiej przecież powtarzać w ciemno zasłyszane gdzieś jednym uchem opinie. A o człowieku tym, nazywanym powszechnie "poetą wyklętym" mówić się powinno. Nie jako o chorym psychicznie ekscentryku, ale przede wszystkim jako o wrażliwym, niepotrafiącym wpisać się w ramy ówczesnej kultury geniuszu. Tak. Wojaczek niewątpliwie był geniuszem. I chwała Sławomirowi Srokowskiemu za to, że na tym twierdzeniu oparł swój dokument. "Skandalista Wojaczek" to książka, która powinna być absolutną podstawą dla zainteresowanych poezją XX wieku, szczególnie zaś dla tych, którzy mają mętne pojęcie o czasach, w jakich przyszło żyć Wojaczkowi. Srokowski pisze nie tylko biografię jednego poety, ale przedstawia wachlarz osobowości Wrocławia, przeżywającego swą "złotą dekadę" kulturalną, przypadającą właśnie na okres bytności w nim Wojaczka. Szczegóły i "smaczki" życia codziennego wplecione umiejętnie w dokumentalny charakter książki dodają jej barw. Ponadto autor angażuje się w opowiadaną przez siebie historię, wkładając w nią dużo uczucia (w końcu sam przebywał w tym okresie we Wrocławiu, a Wojaczka traktował jako dobrego przyjaciela), co powoduje, że czyta się ją jednym tchem. Poezja, dziewczyny i miłość - na tych kwestiach skupia się autor książki, dwie ostatnie szczególnie poruszają. Zarysowany w "Skandaliście Wojaczku" portret poety z jednej strony zadziwia, z drugiej wzrusza i sprawia, że zaczynamy myśleć o poecie ciepło. Nie pasował po prostu do tego świata, a Srokowski świetnie to wyjaśnia. Wrażliwość, która zabija. Geniusz, który jest przyczyną katastrofy (czy nie kojarzy nam się to z Witkacym?). Chorobliwa nieśmiałość. I tragedia, szarpiąca za serce każdego, kto do tej książki zajrzy.
(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji