Sprężyna

Dla mnie - super! (2010-05-10)

Izabella Urbańska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Książki M. Musierowicz, począwszy od „Szóstej klepki” aż po ostatnio wydaną „Sprężynę”, są gwarancją najwyższej jakości oraz satysfakcji czytelniczej. Choć rodzina Borejków rozrosła się i rozprzestrzeniła po całym świecie, to w dalszym ciągu rodzinny dom w poznańskich Jeżycach pozostał magicznym miejscem, które zbliża do siebie ludzi i emanuje pozytywną energią. W „Sprężynie” kolejny raz ulegamy urokowi znanych już wcześniej bohaterów, którzy, o dziwo!, wcale się nam nie nudzą. Tym razem w roli głównej występuje 9-letnia córeczka Idy – Łucja. Jak zwykle u Musierowicz – oryginalna to osóbka o mocno sprecyzowanych, mimo młodego wieku, zainteresowaniach. Jej ulubionym zajęciem jest udział w kółku polonistycznym oraz granicząca z obsesją dbałość o czystość języka polskiego. Przy okazji, jakby mimochodem, autorka daje również czytelnikowi lekcje poprawnej polszczyzny. Ten nienachalny, choć jednak widoczny dydaktyzm trochę razi starszego czytelnika, ale przecież książka skierowana jest do młodszych, którym przyda się garść potrzebnych na co dzień informacji z rodzaju tzw. „życiowych”. Nastoletni czytelnik oprócz wielu wzruszeń, wyniesie z lektury tej powieści również bardziej przyziemne korzyści, np. dowie się o istnieniu róży o nazwie „Nuits de young”.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Cudo! (2010-01-10)

Recenzentka01 Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Książka warta polecenia. Doskonała fabuła i ilustracje(nieliczne ale są). Chciałam przede wszystkim podziękować pani Małgorzacie Musierowicz za tak wspaniałą lekturę.

(2 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ulubiona (2010-01-01)

amelia jedwabińska  Więcej o recenzencie

Ostatnia część kultowej Jeżycjady, na którą czekałam z niecierpliwością. Seria ta opowiada o wydarzeniach w Poznaniu. (Warto przeczytać).

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zależy czy patrzeć od początku czy od końca Jeżycjady (2009-07-17)

poznanianka  Więcej o recenzencie

Właśnie skończyłam czytanie, książka całkiem przyjemna, zwłaszcza na tle kilku ostatnich części cyklu, szczególnie upiornej "Czarnej polewki". Nie umywa się do "oryginalnej" Jeżycjady, która moim zdaniem kończy się na Pulpecji; dalej już było tylko gorzej, z wyjątkiem może "Córki Robrojka". Ogólnie "Sprężynę" z czystym sumieniem mogę polecić zarówno zagorzałym fanom cyklu, jak i poszukującym czytadła na lato.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Powrót do korzeni (2009-05-23)

Heather White  Więcej o recenzencie

Seria "Jeżycjada" zachwyciła mnie, kiedy czytałam ją po raz pierwszy. Wszystkie książki były wspaniałe, zupełnie inne od tych, które teraz się pisze, propagując szybki styl życia, bogacenie się kosztem rodziny itd. Borejkowie nie mają wiele pieniędzy, ich życiem są książki. Bije od tej rodziny takie ciepło, sprawia, że każdy chciałby być jej członkiem. Szkoda, że Borejkowie nie żyją naprawdę. Moim ulubionym bohaterem jest Ignacy i jego wnuczka Laura (ma dziewczyna temperament!). Pamiętam, że wszystkimi książkami pani Musierowicz byłam zachwycona, chociaż "Kalamburka" trochę mnie zaczynała denerwować. Zastanawiałam się nawet czy by jej nie czytać od tyłu. Trochę przesadziła Musierowicz z tym cofaniem się w czasie, ale cóż. Ignacy wybijający cegłą telewizor w trakcie przemówienia towarzysza Gomułki to była jedna z moich ulubionych scen. A potem, po "Kalamburce" przeczytałam "Język Trolli", "Żabę" i "Czarną Polewkę" i ze smutkiem stwierdziłam, że nowa "Jeżycjada" to już nie jest ta, co kiedyś. Z tym nastawieniem sięgnęłam po "Sprężynę", a tu... niespodzianka! Książka posiada klimat "oryginalnej" Jeżycjady, jest wciągająca, zabawna, pomysłowa... No i występuje tu Laura. Zakończenie całkiem fajne, choć ze 30 stron wcześniej już się go domyślałam. Ale i tak nic nie przebije pierwszych części tej serii. Urodziłam się już trochę później i nie wiem, czy po prostu za "komuny" był taki fajny klimat życia, czy pani Musierowicz specjalizuje się w nadawaniu blasku szarzyźnie. Bo jakoś w realiach wolnej Polski perypetie Borejków nie są już tak zachęcające.

(4 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jest "ok" (2009-04-08)

Danuta Stolińska  Więcej o recenzencie

"Jeżycjadę" zaczęłam czytać parę lat temu i cały czas czekam na kolejne części tego cyklu. Muszę jednak przyznać, że "Sprężyna" czy też "Czarna polewka" nie dorównują pierwszym tomom takim jak "Kłamczucha" czy "Kwiat kalafiora". "Sprężyna" jest ciekawa, ale nie ma w niej tego niepowtarzalnego klimatu lat 70. i 80. Jednak każdy, kto śledzi losy Borejków powinien po tę książkę sięgnąć.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Stara/nowa Jeżycjada (2009-03-23)

Kasioł  Więcej o recenzencie

Można powiedzieć, że to już nie ta sama Musierowicz, ale czasy też są inne. Zmieniają się ludzie, ich styl życia, naturalne jest więc, że zmieniają się też Borejkowie. Trochę szkoda. Przyzwyczailiśmy się już bowiem do sielankowej, bardzo nierzeczywistej atmosfery mieszkania przy Roosevelta. Jednak mimo zmian „Sprężyna” i tak bije na głowę trzy poprzednie dzieła M. Musierowicz. Po znakomicie sentymentalnej „Kalamburce”, nastąpiły kompletnie nijakie, mdłe i nudne powieści. W porównaniu do nimi „Sprężyna” jest dużo bardziej podobna do „starej” Jeżycjady. Mamy więcej bohaterów, których znamy i lubimy, którzy zachowują się tak jak lubimy. Wracają Borejkowe córki, chociaż z bagażem doświadczeń, to wciąż te same. Jest też i miłość – jak zwykle romantyczna, idealna, od pierwszego wejrzenia i na całe życie. Jedynym naprawdę poważnym zgrzytem w powieści jest postać Łusi – denerwująca od pierwszego do ostatniego zdania. Przemądrzała, zarozumiała i zupełnie nie mogąca budzić sympatii dziewczynka, sprawia że fragmenty z jej udziałem ma się ochotę porzucić bez czytania. Ogólnie rzecz biorąc, książka jest średnia – co prawda lepsza od „Czarnej polewki” czy „Żaby”, ale nie dorastająca do pięt np. „Idzie sierpniowej”. Jednak to nie przeszkodzi czytelnikom (czytelniczkom?) nie mogącym odzwyczaić się od przeczytania kolejnych tomów Jeżycjady.

(4 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Przepiękna książka! (2009-03-20)

Zosia Pilecka  Więcej o recenzencie

Czekałam z niecierpliwością na ten kolejny tom Jeżycjady, którego bohaterką miała być Łusia, którą bardzo polubiłam. Gdy wreszcie dorwałam ją w swoje ręce, siadłam i przeczytałam całą od razu. Nie mogłam się oderwać! Książka jest, moim zdaniem, jedną z najlepszych w Jeżycjadzie. Dowcipna, mądra i romantyczna, sprawia, że człowiek pragnie poznać tych ludzi, zaprzyjaźnić się z nimi i móc wpadać do ich mieszkania na herbatkę. Również bohaterki są zadowalające. Książka opowiada o dwóch najbardziej interesujących mnie postaciach, czyli o Laurze i Łusi. Polecam każdemu!

(4 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Przekombinowane... (2009-02-24)

katarzyna katarzyna  Więcej o recenzencie

Kalamburka miała być dziełem przełomowym i... była. Faktycznie od czasu jej ukazania się, czytając nowe dzieła Musierowicz coraz częściej zgrzytam zębami. Z początku myślałam, że po prostu w dorosłym życiu pani Małgorzata przestała mnie bawić, lecz: nie. We wrześniu przeczytałam kolejny raz "Jeżycjadę" od 6 Klepki, do Córki Robrojka. I czytałam to wszystko z taką przyjemnością, jak kilka lat temu. Z czasem jednak zadaję sobie pytanie: ileż można czytać o piciu herbatki? Dlaczego u pani Małgorzaty wszyscy ludzie, niezależnie od tego, czy zajmują się zdobywaniem stopni naukowych, czy też poligrafią, słuchają muzyki klasycznej i lubują się w poezji? Dlaczego bohaterowie są moralizowani (wprost! bez żadnego wysiłku literackiego pani M, aby wyrazić coś "pomiędzy wierszami") na każdym kroku, przez wszystkich, przez filozoficznych cieci, refleksyjnych dozorców etc.? Czy pani M. naprawdę uważa, że najważniejszym dylematem, przed którym stoi dzisiejsza dwudziestopięciolatka jest to, że nie ma ona męża? Dlaczego wszyscy bohaterowie, pomimo ciekawej kreacji ich osobowości w dzieciństwie, z czasem stają się podobni do siebie nawzajem i nudni jak flaki z olejem? Gdzie podział się temperament Laury, Aurelii vel Genowefy? Pani M. przestała tworzyć literaturę. Produkuje tasiemiec, przewidywalny, banalny, denerwujący siłowym dydaktyzmem. Z sentymentu jednak sięgam po kolejne książki... I nie żałuję, choć czasem ścierają mi się zęby.

(7 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Musierowicz jak narkotyk (2009-01-16)

Amaria  Więcej o recenzencie

Właśnie, sięgnęłam po książkę i od tej chwili kontakt z moją rodziną został ograniczony. O jakiejś bardzo nocnej porze, po przeczytaniu ostatniego zdania odłożyłam lekturę i popadłam w zadumę. Kolejna wizyta u tych nieznośnie oryginalnych i równocześnie bliskich Borejków skończyła się zbyt szybko. A książka? Za krótka, jak zwykle zresztą!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji