Still Got The Blues [Remastered]

Gary Moore Chcę otrzymywać korespondencję o pozycjach tego autora.

nośnik: CD 1 szt.

Ocena klientów: wszystkie recenzje (1)

2003

Posłuchaj

Ci, którzy kupili ten towar, kupili też...

- Dire Straits
- Dire Straits
- cena: 34,49 zł
- Love Over Gold
- Dire Straits
- cena: 34,49 zł
- Brothers In Arms
- Dire Straits
- cena: 34,49 zł
- Communique
- Dire Straits
- cena: 34,49 zł
- A Collection [Mini Box Set]
- The Doors
- cena: 82,49 zł

Inni klienci oglądali również...

Pełny opis produktu: Still Got The Blues [Remastered]

Ocena klientów. Nadesłano 1 recenzję (Dodaj własną)

Wykonawca:: Gary Moore
Firma fonograficzna:: EMI Music Poland , 2003
Nr katalogowy:: 5835802
Sprawdź inne tytuły:: Gary Moore

Kategorie:: Blues > zagraniczny blues
Rock > zagraniczny rock

Zgłoś błąd w opisie

Posłuchaj utworów:
1. Moving On
2. Oh Pretty Woman
3. Walking By Myself
4. Still Got The Blues
5. Texas Strut
6. Too Tired
7. King Of The Blues
8. As The Years Go Passing By
9. Midnight Blues
10. That Kind Of Woman
11. All Your Love
12. Stop Messin' Around
13. The Stumble
14. Left Me With The Blues
15. Further On Up The Road
16. Mean Cruel Woman
17. The Sky Is Crying

Recenzje naszych klientów: Napisz własną recenzję

Still Got The Blues [Remastered]
Wykonawca:: Gary Moore

Prowincjonalny blues (2007-06-26)

Krzysztof Bruszewski Więcej o recenzencie

Gary Moore udowodnił tą płytą, że aby grać blues nie trzeba urodzić się w Teksasie czy Missisipi, wystarczy leżący na uboczu świata Belfast. Irlandia Północna to taka trochę pokrzywdzona siostra Wielkiej Brytanii. Gdy na początku lat 60-tych na wyspy przyjeżdżali wielcy czarni bluesmani z Chicago i Środkowego Zachodu, wszyscy zgodnie omijali mały Ulster. Było to o tyle dziwne, że B.B. King czy Muddy Waters zapuszczali się nawet na dziką szkocką Północ, gdzie dumni synowie Albionu po prostu bali się jeździć. Dlatego "Still Got the Blues" to album wybitnie prowincjonalny, w dobrym słowa tego znaczeniu. Moore przyznaje się w nim do wszystkich swoich muzycznych miłości. I tak rozpoczynający płytę "Moving On" to połączenie rockowego stylu z solowych płyt Irlandczyka z fantazją wczesnych nagrań The Allman Brothers Band. Łamany, mięsisty bluesowy riff nabiera prędkości w refrenie. Bardzo dobry początek albumu. "Oh Pretty Woman" to leniwy knajpiany numer o nieczułej pani, jakich wiele w chicagowskich barach. Największy przebój tej płyty to utwór tytułowy, zresztą to chyba najczęściej grana piosenka Moore'a. Słychać w niej, że artysta uważnie przyjrzał się sukcesom ZZ Top i Stevie Ray Vaughana, którzy mieli swoje wielkie hity (za oceanem) łączące muzykę pop z bluesem. Jest więc melodyjność i długie partie zawodzącej gitary. Ale Moore odwołuje się też do bardziej "szlachetnych wzorców": "Texas Strut" przypomina romans z country and wester, który na początku lat siedemdziesiątych mieli Stonesi. "King of the Blues" to bardzo dosłowny hołd dla króla bluesa B.B. Kinga. Nie tylko oralny, Irlandczyk naśladuje krystaliczny sposób gry swego mistrza: pełne dźwięki łączy w lekkie, ale sycące konstrukcje. Gdy myślę o tym albumie przypomina mi się Gombrowicz bawiący się swoim poczuciem pariasa kulturalnego z zadupia. Moore trochę podobną koncepcję: nie mogąc się odwołać do bluesowej tradycji Ulsteru przyznał się do muzycznych naleciałości, kształtujących jego twórczość. Wszystkie je zagrał na własny sposób. Ot, takie prawo prowincjusza...

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.