Taki piękny dzień

Nie daje o sobie zapomniec (2011-01-31)

gosieńka  Więcej o recenzencie

Kolejna wspaniała książka autorstwa Mazzucco.Wspaniale,misternie skonstruowana. Dwie rodziny.Na pozór zupełnie różne.Status społeczny,wykształcenie,styl życia.A jednocześnie te same problemy,bolączki,ta sama samotność,cierpienie,niepokój duszy.Kto jest zwyciezcą a kto przegranym?Dla kogo ten tytułowy piękny dzień skończy się dobrze a dla kogo skończy się na zawsze?Dostajemy jeden dzień na poznanie bohaterów... Rzym.Miasto złe i brudne.Właściwie w całej książce ani razu Mazzucco nie mówi nic dobrego,pozytywnego na temat Rzymu.Jedynie we wspomnieniach Antonia pojawia się Rzym jako miasto piękne.Ale on kochał to miasto ze względu na swoją Emmę.Było piękne tylko wtedy,kiedy ona była obok. Dużo w prozie Mazzucco szczerości.Szczerości i prostoty w opisach tego,co najbardziej w człowieku ukryte,najbardziej wstydliwe i bolesne.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

To wcale nie taki piękny dzień! (2010-10-12)

monia1  Więcej o recenzencie

Taki piękny dzień to książka skoncentrowana na jednym dniu, to dwadzieścia cztery rozdziały jak dwadzieścia cztery godziny, zgrabnie oddzielone chwile z życia tych zagubionych ludzi. Przecinające się jak tory metra w Wiecznym Mieście, wszystkie dążą gdzieś w innym kierunku, a jednak na końcu drogi spotykają się. Nie sposób oderwać się od książki, od akcji, która zdaje się po tych torach pędzić jak wagon metra, wyhamowując tylko czasem, tak aby zabrać w tę podróż dnia jeszcze kilka osób, których tor życia skrzyżował się z torami pędzących już w tym "pociągu" osób. Ta chwila oddechu kiedy „pociąg” zwalnia jest tylko pozorna, bo nawet kiedy wydaje się, że zwalniamy i zdołamy wypatrzeć gdzieś słońce, które zapowiada piękny dzień to jest to złudne doznanie. Nie ma miłych momentów w tych dwudziestu czterech godzinach. To historia niewiarygodna i jednocześnie przewidywalna, bo nie da się uniknąć najgorszego jeśli pędzi się drogą życia bez hamulców.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

"Taki piękny dzień" wcale nie jest piękny (2010-10-04)

mól książkowy Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Akcja książki rozgrywa się w ciągu jednego dnia, rozdziały są odmierzane kolejnymi godzinami. Kim są więc bohaterowie, którzy dzień, 4 maja spędzą tuż obok siebie? Te dwie rodziny związane ze sobą, a tak od siebie różne? Oto Emma: atrakcyjna czterdziestolatka, która uciekła od męża, niezrównoważonego zazdrośnika i brutala. Antonio, jej były mąż to ochroniarz, który nie może sobie poradzić z depresją po odejściu żony. Elio - polityk, właśnie w trakcie jednej z licznych kampanii. Jego piękna żona Maja czuje się uwięziona w sterylnym małżeństwie. Chociaż dopiero skończyła trzydzieści lat ma wrażenie, że w jej życiu już nic się nie wydarzy. No i Aris, zbuntowany syn Elia. Chłopak, który we wszystkim przeciwstawia się ojcu. W końcu Sasha, nauczyciel i niespełniony pisarz. Od dziesięciu lat żyje w tajnym związku z popularnym prezenterem telewizyjnym. W powieści nie ma szczęśliwych ludzi. Każdy z nich przeżywa osobisty dramat, czuje się przegrany, zamknięty w swoim życiu jak w akwarium. Jej bohaterowie w pewnym momencie podjęli złe decyzje, których nie da się już odwrócić. Źle wybrali i teraz ponoszą tego konsekwencje. "Taki piękny dzień" wcale nie jest piękny. Powieść nie jest przyjemna, prawdy o których mówi nam autorka są gorzkie i bolesne a historie bohaterów przejmujące. W nowej powieści Mazzucco nie ma szczęśliwych ludzi. Każdy z nich przeżywa osobisty dramat, czuje się przegrany, zamknięty w swoim życiu jak w akwarium. Jej bohaterowie w pewnym momencie podjęli złe decyzje, których nie da się już odwrócić. Źle wybrali i teraz ponoszą tego konsekwencje. Ale czy mogli wybrać inaczej? Z powieści Mazzucco wynika, że raczej nie. Jesteśmy zdeterminowani przez czas, miejsce, ludzi, których spotykamy – przez los. Nie ma znaczenia wiek, status społeczny, wychowanie. Wszystkich dopada cierpienie. Nawet siedmioletnia Camilla, córka Elia i Mai, dziewczynka wychowywana pod kloszem nagle pyta: „Co to znaczy nie być żywym, tato?”

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Pięknie wbija w fotel (2010-05-22)

Miss Jacobs Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Każdy z nas chciałby być wolny. Melania Mazzucco pokazuje nam, że to nie możliwe. Wszystkie nasze decyzje wpływają na życie innych tak samo jest w drugą stronę. To sprawia, że nie ma wolności całkowitej i tylko od nas zależy jak bardzo będziemy niezależni wśród wszystkich konwenansów, oczekiwań i codziennych masek. Agnieszka Chylińska niedawno powiedziała, że „artysta nie ma już prywatności. Artysta ma intymność”. Myślę, że pisarka pokazuje, że to tyczy się również tych „zwykłych” śmiertelników. Bohaterowie „są na językach” innych złoszczą się na to, ale nie przeszkadza im „brać na języki” innych. Występuje również problem rodzicielstwa. Wypisywanie czeków i sponsorowanie nauki nie oznacza bycia rodzicem. Powinniśmy rozstawać się z partnerem, ale nigdy z dzieckiem. Pani Mazzucco porusza również tematykę małżeństwa dla pozorów. Mówi o tym, że związku nie można stworzyć na zdradzie. Jeśli ktoś raz zrobi to bez konsekwencji, będzie robił to nadal, a każda kochanka mianowana na żonę (jeśli w ogóle do tego dojdzie) będzie taką samą wymagającą „jędzą”, która nie może dać szczęścia więc trzeba ją zdradzać. Melania pokazała również drugą drugie rozwiązanie tego sporu mianowicie: zdradzający mężczyzna wybiera swoją żonę, oznakę idealnej reputacji. Dwie drogi wyboru pisarka pokazała również za pośrednictwem postaw kobiet, Mai duszącej się w związku z powodu obawy przed stratą dotychczasowego komfortu i pozycji społecznej oraz Emmy nie zgadzającej się na brutalność męża, próbującej stanąć na własnych nogach pomimo przeciwności losu. Czytelnik ma możliwość wybrania, którą postawę ceni bardziej i znalezienia do tego odpowiedniej argumentacji. Jednak głównym tematem powieści moim zdaniem jest prześladowanie. Tutaj wiąże się ono z wyzwiskami, czatowaniem pod oknem, nieustannymi telefonami. Oprawcy zależy na wytworzeniu sytuacji zagrożenia, by tylko on był tym ostatnim sprawiedliwym. Widzimy jak trudno zgłosić takie przestępstwa z powodu opieszałości policji. Jest to szczególnie trudne by oprawcą jest policjant. Wtedy ryzykuje się życie jednostki dla „dobra ogółu”. Granica zawsze jest niewidoczna i łatwo ją przekroczyć. Niestety wtedy nie ma już odwrotu. Zakończenie powieści wbiło mnie dosłownie w fotel, dlatego przemilczę je i pozwolę wam przeżyć to na własnej skórze. Wszystko to i jeszcze więcej dzięki naprawdę niesamowitej lekkości pióra Melanii Mazzucco. Każdy krok wykonany przez bohaterów jest dokładnie przemyślany, nie znajdziecie żadnej nieścisłości. To swojego rodzaju wyczyn przy 9 bohaterów tak ściśle ze sobą powiązanych niczym kostki domina. Autorka ukazuje nam również obraz Rzymu zupełnie inny od tego turystycznego. Miasta brudnego, ciemnego, tajemniczego i niezwyciężonego. Tytuł jest oczywiście ironią, bowiem dla żadnego z bohaterów ten dzień nie jest piękny. Historia uwrażliwia na cierpienie innych, ostrzega przed ocenianiem po pozorach i pozwala docenić te prawdziwie piękne dni.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Całkiem niezła, ale ciut za długa (2010-04-29)

effciakk  Więcej o recenzencie

Książka świetnie pokazuje relacje międzyludzkie, jest w tym prawdziwa, ale brakuje w niej elementu zaskoczenia, bo od początku właściwie wiedziałam, jak się skończy.Jednak warto przeczytać i napić się kawy, sama przyjemność!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Piękna proza! (2010-04-25)

janie  Więcej o recenzencie

Melania Mazzucco znów udowadnia, że jest jedną z najlepszych europejskich pisarek. Jeden rzymski dzień z życia kilkorga mieszkańców tego miasta daje okazję autorce opisać nie tylko współczesne Włochy; to także obraz ludzi nie mogących poradzić sobie z własnym życiem. Proza mądra, wyważona, wciągająca.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Idealnie klarowna (2010-03-02)

Lekturki  Więcej o recenzencie

Tytuł to oczywista ironia. 4 maja 2001 roku nie był bowiem ani dniem szczególnie pogodnym (opieszałość wiosny wciąż dawała się Rzymianom we znaki), ani tym bardziej udanym dla postaci powieści Melanii Mazzucco. Powieści bardzo udanej, dodam. Interesująco skonstruowanej, zamkniętej w ramach dwudziestu czterech godzin i zgrabnie łączącej elementy społeczne z wątkami psychologicznymi. Po prawdzie wciąż jest to książka o tak zwanym „życiu w najczystszej postaci”, ale włoskiej pisarce udało się wyjść poza utarte schematy powieści obyczajowej i, co istotne, uniknąć banału, który często jest najlepszym przyjacielem książek o „życiu w najczystszej postaci”. Dużym atutem powieści jest konstrukcja postaci. Pełnych bólu, wątpliwości, lęków i słabości, zmagających się ze swoimi niedolami, goryczą porażki i niespełnienia. Trzecioosobowy narrator działa niczym zoom. Często zmienia perspektywę, ustawiając ostrość na różnych postaciach, stąd każda z nich charakteryzowana jest z kilku punktów widzenia. Dzięki temu bohaterowie powieści Mazzucco są jeszcze bardziej wiarygodni. Pisarka podkreśla względność codziennych masek, które nosimy. Krytykuje pozorność osądów wysnuwanych na podstawie powierzchownych obserwacji. Są wygodną ścieżką na skróty i wykrętem od angażowania się w problemy innych. Gwarantem czystych rąk, ale i nieczystego sumienia post factum. Pozory są zresztą swoistym leitmowitvem „Takiego pięknego dnia”. Każdy jest tu osądzany przez innych wedle ich osobistych punktów widzenia i jakże truistycznego podejścia, że trawa jest zieleńsza po drugiej stronie płotu. Za pociągającymi fasadami bohaterów kryją się jednak problemy i dylematy. Tyle postaci, wątków, historii, a jednak powieść Melanii Mazzucco jest idealnie klarowna i niezmiennie zajmująca.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji