Tańcz Tańcz Tańcz

Intrygująca książka o samotności (2008-07-13)

Aleksandra Malinowska  Więcej o recenzencie

Po lekturze mało pasjonującej "Norwegian Wood", sceptycznie nastawiona byłam do "Tańcz, Tańcz, Tańcz". Tymczasem już od pierwszych słów poczułam się miło zaskoczona, na tyle, że z całą pewnością nie będzie to ostatnia przeczytana przez mnie książka Murakamiego. Niesamowita wyobraźnia pisarza sprawia, że książkę czyta się, jakby z pogranicza jawy i snu. Magiczna, wielowątkowa fabuła wciąga czytelnika jak narkotyk, do ostatnich stron intrygując i nie pozostawiając obojętnym. Bohaterowie Murakamiego niczym sputniki krążą po orbicie okołoziemskiej szukając miłości i bojąc się jej jednocześnie. Jak w życiu wielu z nas. Polecam!!!!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

To, co dobre - kończy się zbyt wcześnie... (2007-07-21)

Anna Rychlicka  Więcej o recenzencie

"Często śni mi się hotel Pod Delfinem" - wyznaje w pierwszym zdaniu swej opowieści, bohater powieści Harukiego Murakami. I od tego jakby wszystko się zaczyna - od snu, który pewnej nocy zawisł nad trzydziestoczteroletnim, piszącym na zlecenie, dziennikarzem. W tym momencie, gdyby ów bohater siedział koło mnie na sąsiednim krześle z pewnością wtrąciłby się w połowie drugiego zdania i kazał wspomnieć o odśnieżaniu. Tym bowiem była dla niego jego praca, odśnieżaniem, którego nikt nie lubi, ale przecież ktoś musi je wykonać. I pewnie na tym chciałby zakończyć swoją prezentację. "Co ja wiem o sobie?" spytałby popijając piña coladę. A potem wsiadł do ukochanego subaru i pojechał wypełniać sobie czas, który od odejścia żony, płynie takim rytmem, który zdaje się być zbyt obcy, by łatwo się było do niego dostosować. "Na świecie są rożne sposoby tracenia czasu". Można leniwie popijać kawę, można wybrać się na długi spacer lub spotkać ze znajomymi. Można także dać się poprowadzić przez zjawę ze snu, która cieleśnie przybrała kiedyś postać luksusowej call girl - Kiki. Kiki jednak rozpłynęła się w powietrzu, zostawiając po sobie ślady tak nikłe, że właściwie nie wiadomo dokąd prowadzą, jeśli w ogóle prowadzą dokądkolwiek. Nasz samotny dziennikarz daje się jednak wciągnąć w grę i wraca do hotelu Pod Delfinem - miejsca, w którym spędził z tajemniczą Kiki tych kilka upojnych chwil. Co myśli widząc na miejscu dawnego, obskurnego hoteliku nowoczesny, luksusowy, wielopiętrowy hotel Dolphin? W głowie kołacze mu mnóstwo pytań, a na czoło peletonu wysuwa się to najdziwniejsze - dlaczego hotel zachował dawną nazwę? Nagle bezbarwny życiorys dziennikarza nabiera rumieńców. Ruszając tropem Kiki poznaje on nie tylko ciekawych ludzi, ale także poznaje inny wymiar. Wymiar ten stworzony specjalnie dla niego, wydaje się być jedynym realnym, w jakim nasz bohater funkcjonuje. Pytania się mnożą, odpowiedzi toną w chmurze domysłów. Fabuła kluczy po wielu wątkach, ale żadnego nie z nich gubi. Ot, niezawodny stylu Murakamiego, będący połączeniem fantazji z rzeczywistością, splotem tajemniczych zdarzeń, które dotykają bohaterów z jednej strony tak bardzo charakterystycznych, o wyraźnie nakreślonych rysach, a z drugiej strony tak bliskich nam wszystkim, tak przedziwnie realnych i tak bardzo do nas podobnych w swych uczuciach i reakcjach. Na naszych oczach rodzi się miłość i kiełkują wątpliwości. Przez moment zastanawiamy się nad realnością przyjaźni dorosłego mężczyzny z trzynastolatką. Dostrzegamy jak bardzo samotni mogą być ludzie, których podziwiamy na afiszach. Wyraźnie narysowane portrety ludzkie to niewątpliwy atut powieści Murakamiego. Dojrzała trzynastolatka. Nerwowa recepcjonistka. Oderwana od rzeczywistości artystka. Aktor, który marzy o normalnej rodzinie i spokojnym życiu. Policjant służbista. To tylko niektóre z barwnych postaci przewijających się przez kartki książki. Tajemnicza aura, która towarzyszy wydarzeniom wprowadza wręcz mistyczną atmosferę. I gdy książka dobiega końca - zjawia się skądś lekkie rozczarowanie, że to już. Nie pociesza nawet myśl, że "Wszystko kiedyś zniknie. Wszyscy żyjemy, idąc naprzód. Większość rzeczy, które nas otaczają, znika wraz z naszym przesuwaniem się. Nie ma na to rady. Kiedy nadchodzi czas znikają".

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji