The Future's What It Used To Be

stare, ale już nie takie jare (2012-02-16)

JoannaW Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Do płyty podeszłam z entuzjazmem pamiętając co tworzyli ci muzycy w czasach mojej młodości. Od pierwszego utworu uderzyli w moje uszy typowym drum’n base w nurcie the Prodigy. Niestety utwór po utworze ta niezmienna stylistyka stawała się monotonnie męcząca. Oddechu można było złapać na szóstym, wolniejszym kawałku. Pod koniec płyty jednak dalej czułam się jak przepuszczona przez blender z szybkim bitem. Niestety rodzaj miksów i filtrowania głosu dość oklepany. Kochający lata 90-te nie będą może zawiedzeni, ale chyba nowych fanów nie zdobędą.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Relikt lat 90 powraca przyzwoitym krążkiem (2012-02-07)

Art Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Apollo 440 w latach 90 XX wieku, byli obok The Prodigy, The Chemical Brothers i Leftfield, sprawcami wielkiego, muzycznego boomu, gloryfikującego nowy styl oraz nową jakość w nieco ambitniejszej odmianie muzyki tanecznej, łączącej zarówno elementy techno, house, ambient z elektro-dubem. Brytyjski team przemycał również w inteligentny sposób typowo rockowe patenty. Z pewnością większość słuchaczy kojarzy klasyczny "Ain't Talkin' 'Bout Dub", powstały na kanwie rockowego klasyku Van Halen, "Ain't Talkin' 'Bout Love". Kolejnym dużym sukcesem okazał się rozpędzony "Krupa", będący intrygującym zestawieniem niemalże swingująco-trance'owego bitu z techno. "The Future's What It Used To Be", to kolejny dowód na modę lat 90 ale tylko i wyłącznie pod względem powrotów grup, które przeszły już dawno do lamusa. Jak okazuje się ani Underworld, ani The Prodigy i również Apollo 440, nie mają zamiaru odejść w zapomnienie. Jednakże w tym kontekście czymś zupełnie innym jest poziom samych produkcji, często nie dosięgający kompozycjom z dwóch minionych dekad. "Apollo 440 2012", jawi się jako najprawdziwsza "Odyseja kosmiczna", przenosząc słuchaczy w rejony dobrze znane, lecz nieco podrasowane cyfrową techniką brzmienia na miarę XXI wieku. W tym zestawie od razu daje po uszach hipnotyczny "A Deeper Dub", przypominający nieco klasyczny "Open Up" duetu Leftfield. Wykapane lata 90! Kompozycja jednak doskonale pasuje do stylistyki Apollo i jest jednym z kluczowych momentów "The Future's...", przy którym serce zaczyna bić mocniej. Dalej mamy nastrojowe "Love Is Evil", noszące jednak klimat na wskroś pokrewny Massive Attack. No i ta zgrabna solówka w finale. "Motorbootee" charakteryzuje się znów trance'owym motywem i całą ilością posklejanych sampli z różnych konwencji stylistycznych a "Traumarama", to zaś rzecz bardziej w kierunku krewkiego glam-rocka, podrasowanego całą feerią elektronicznych bajerów. Lecz zaskakujący finał "Music Don't Die", to kwintesencja wszystkiego z czym mieliśmy do czynienia przy okazji obcowania z tym krążkiem. Jednakże ten całkiem zgrabny album, nie jest kopalnią potencjalnych hitów dla szaleńców a zaledwie potwierdzeniem dobrej formy twórczej. Apollo 440, podobnie jak w/w koleżeństwo z branży, nie bardzo potrafi odnaleźć się w nowej muzyce i w nowych brzmieniach. Niestety to, co zostało powiedziane w bardziej wiarygodny sposób w połowie lat 90, dziś urasta do rangi swoistej ciekawostki a nowa produkcja legendarnych dinozaurów sprzed dwóch dekad, wywołuje momentami pobłażliwy uśmiech na twarzy.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji