Third Round

Spokój, klasa i prostota (2011-02-26)

silentviper  Więcej o recenzencie

Wszechstronny perkusista Manu Katché, najbardziej chyba znany ze współpracy ze Stingiem, w ostatnich kilku latach nagrał dla wytwórni ECM trzy płyty. Pierwsza z nich to „Neighbouhood” z 2005 roku. Tutaj skład był najmocniejszy: Tomasz Stańko z dwoma członkami swego ówczesnego zespołu – Marcinem Wasilewskim i Sławomirem Kurkiewiczem oraz Jan Garbarek. Dość „zwykły” mainstreamowy jazz został zagrany i zaaranżowany w sposób zupełnie niezwykły. Spokój, klasa i prostota tej muzyki jednych zachwyciły, innych sprowokowały do krytyki. Cóż, jeżeli piękny, spokojny jazz prowokuje, to tym lepiej o nim świadczy. Po dwóch latach pojawiła się płyta „Playground”, z obsadą mniej gwiazdorską, ale muzycznie równie znakomita – chyba tylko lojalność wobec Garbarka i Stańki nie pozwala mi powiedzieć, że może nawet lepsza. Na pewno równie dobre okazały się kompozycje lidera. Warto też zwrócić uwagę, że podobnie jak na Neighbourhood”, perkusja w żadnym utworze nie jest instrumentem uprzywilejowanym, czego można by się spodziewać/obawiać. Najwidoczniej Katché skupia się na eksponowaniu swojej autorskiej koncepcji muzycznej, a nie umiejętności technicznych. A koncepcja ta równie znakomicie sprawdza się na trzeciej i ostatniej, jak do tej pory, płycie nagranej dla ECM-u – „Third Round” z 2010 roku. Skład zaproszonych muzyków ponownie uległ zmianie. Zamiast saksofonu słyszymy gitarę, chwilami pojawia się damski wokal, ale koncepcja całości pozostaje niezmienna. Nadal dominują wolne i średnie tempa, poszczególne utwory pozostają melodyjne, klarowne, pełne przestrzeni, jednak nie sposób ich pomylić np. ze smooth jazzem. Wszystkie elementy tej muzyki: kompozycje, wykonanie, aranżacja, brzmienie stoją na tak wysokim poziomie, że w moim odczuciu „Third Round” oraz jej dwie poprzedniczki tworzą coś w rodzaju wzorca nowoczesnego, współczesnego jazzu. Rekomendowałbym tę muzykę zwłaszcza osobom, które nie są z jazzem osłuchane, ale pozostają otwarte na różne gatunki muzyczne. Mam nadzieję, że Manu Katché, jak przystało na mistrza, nie poprzestanie na trzech rundach i jego współpraca z ECM-em okaże się przygodą co najmniej dwunastorundową.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jak balsam (2010-04-02)

Mateusz Tułecki  Więcej o recenzencie

Płyta kojąca, przyjemna, zarazem intrygująca. Trzecia płyta nagrana dla ECM, już w innej konfiguracji, pojawia się nawet w jednym kawałku głos kobiecy (Kami Lyle) jest jak poprzednie, bardzo dobra. Kompozycje proste, ale nie banalne. Nie ma już co prawda polskich akcentów (czyli Wasilewskiego i Kurkiewicza), ale i tak płyta daje radę, mimo lekko innego klimatu. Jeżeli miałbym się do czegoś przyczepić, to do długości. Niby 11 kompozycji, ale tylko 44 minuty. Zdecydowanie za krótko...

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Do trzech razy sztuka... (2010-03-27)

papabear Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Trzecia, według mojej opinii najlepsza, płyta Manu Katche, to jazzowy melanż. Usłyszeć tu można klimaty od Weather Report do Gustavsena czy Svenssona. Wszystko to podlane sosem brzmienia ECM. Płyta bardzo melodyjna, zdecydowanie warta wysłuchania. I to nie raz. Bardzo polecam.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji