Książka jest rodzajem bogato ilustrowanego przewodnika po Toskanii - krainie wspaniałego krajobrazu i najwybitniejszych dzieł sztuki.
Wytrawny turysta znajdzie w niej wiele informacji o najciekawszych miastach, ich zabytkach architektury, malarstwa i rzeźby, o najważniejszych muzeach. Pozna wielowiekową historię regionu, sięgającą czasów przedetruskich, a także obyczaje, tradycyjne święta i potrawy. Książka pomaga zaplanować ciekawe trasy zwiedzania Toskanii, z uwzględnieniem zarówno dużych, znanych miast, jak i małych, malowniczo położonych miasteczek, oddalonych od głównych szlaków.
Pejzaż z cyprysem i osiołkiem
Elżbieta
Sawicka
W ostatnich latach wyszło u nas sporo książek, albumów i przewodników poświęconych Toskanii. Prawie wszystkie, które wpadły mi w ręce, napisane były przez Anglików. National Geographic wydało "Florencję i Toskanię" Tima Jepsona. Wcześniej pod tym samym tytułem ukazał się w Wiedzy i Życiu przewodnik Christophera Catlinga. Album "Najpiękniejsze miasteczka Toskanii" (Twój Styl) stanowił wspólne dzieło Jamesa Bentleya i fotografika Hugh Palmera. Teraz Arkady sięgnęły po książkę Włocha, Franca Cardiniego.
Jego "Toskania. Pejzaż, historia, sztuka" zawiera kilkaset barwnych fotografii i reprodukcji dzieł sztuki, ale albumem nie jest. Chociaż w części "Zaproszenie do podróży" omawia szczegółowo ponad trzydzieści toskańskich miast - od Florencji i Pizy, przez Lukkę, Volterrę po Sienę i Pitigliano - nie jest też przewodnikiem turystycznym. Nie zawiera map, planów miast, nie daje praktycznych wskazówek dotyczących noclegów, muzeów czy restauracji. A jednak to znakomita lektura zarówno dla tych, którzy Toskanię znają, jak i dla tych, którzy się tam dopiero wybierają.
Cardini przywołuje na wstępie opinię francuskiego historyka Fernanda Braudela, który mówił o Toskanii, że to najbardziej poruszający pejzaż na świecie. Równie dobrze mógłby cytować Goethego, Stendhala czy swojego rodaka Guida Piovenego. W "Podróżach po Włoszech" Piovene pisał: "Toskania to jedno z najpiękniejszych miejsc ziemskiego globu. Określenie jej pejzaży jako sielankowych i czarownych jest komunałem. Piękno Toskanii jest pięknem rygorystycznym, doskonałym, niekiedy ascetycznym, nieodmiennie pełnym czaru".
Cardini opowiada, jak powstawał ten jedyny na świecie pejzaż. Kiedy pojawiły się winnice i gaje oliwne, skąd się wzięły cyprysy. Dowiadujemy się, że w regionie jest coraz mniej bydła i owiec, zanikają muły. "Czytelnicy «Pinokia» - pisze - będą opłakiwać także małego osła toskańskiego o pełnym czułości, inteligentnym spojrzeniu (opinia, że osły są głupie, nie ma żadnego uzasadnienia), który wymarł całkowicie".
Specjalne rozdzialiki poświęca Cardini takim tematom, jak kultura chłopska, wino i oliwa, polowanie w dawnych czasach, zdrojowiska i gorące źródła. Opowiada też o tradycyjnej kuchni, której podstawą wcale nie były makarony, lecz zupy i pappa, bardzo stara potrawa toskańska z warzyw i chleba. Pasta i risotto są, jego zdaniem, potrawami zapożyczonymi i zawsze drugorzędnymi. A już makaron z kawiorem czy łososiem to godne ubolewania dziwactwa.
(9 z 10 uznało tę recenzję za pomocną.)
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji