Tubular Bells II

Rewelacja (2009-10-21)

oakville  Więcej o recenzencie

Pamiętam, jak około 15 lat temu ojciec puszczał jeden z kawałków tej płyty prawie na cały regulator. Dziś wiem, że był to utwór "The Bell". W ten sposób zostałem zafascynowany muzyką Mike Oldfielda. Ten album to niezwykła podróż przez różne światy muzyki. Spotkamy tam spokojne, ekspresyjne, oraz wręcz hipnotyczne melodie. To co wzbudza zachwyt, to prócz samych utworów, różnorodność instrumentów jakie wzięły udział w tym spektaklu oraz harmonijne ich połączenie. Ta muzyka potrafi odprężyć jak i postawić na nogi. Gorąco polecam!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Różnorodność muzyki Mike'a na jednej płycie (2008-02-21)

Piotr Zoń  Więcej o recenzencie

Ta cześć dzwonów rurowych jest najlepsza - pokazuje zmienność otaczającej nas rzeczywistości (od smutku do śmiechu)!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Po prostu "Tubular Bells II" (2007-03-29)

Kazimierz Firszt  Więcej o recenzencie

Jeśli ktoś nie słuchał tej płyty, to powinien to jak najszybciej nadrobić. Do dziś pamiętam jak z kumplami zajeżdżaliśmy kasetę "TB2" na starym magnetofonie. Na szczęście CD tak szybko nie padnie.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kamień milowy (2006-11-20)

Pawel Samul  Więcej o recenzencie

Myślałem, że najlepsza płyta w historii to "Master Of Puppets" Metalliki. I teraz mam ból głowy, bo jak odpowiedzieć na pytanie: "Co zabrałbyś na bezludną wyspę?" skoro powstało coś takiego jak "TBII"?! Nie da się!

(3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Mistrzostwo świata! (2005-02-06)

Michał Dudek  Więcej o recenzencie

Zajechałem dwie kasety magnetofonowe z Tubular Bells II. A jak się ogląda i chłonie koncert na DVD! Ta płyta jest ósmym cudem świata.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Trylogii część druga

Natalia

Rewelacyjny album sprzed 9 lat otwiera Sentinel, fortepianowo-gitarowy utwór przyprawiony elektronicznymi chórkami. Kilkakrotnie usłyszymy nawet arie iście operowe . Następne jest Dark Star, które dało nazwę angielskiemu fan-clubowi autora. Potem uroczy utworek o Jasnym Świetle. Blue Saloon wydaje się być czymś zaitrygowane i niespokojne. Po Sunjammer przychodzi czas na niespełna dwuminutowy Red Dawn, rozpoczynający się popisem pani o wysokim głosie. Jest trochę wystraszona, lecz wkrótce jej przechodzi. Na uwagę zasługuje również The Bell, nieco przypominające I część Trylogii, ze względu na obecność głosu, zapowiadającego poszczególne partie instrumentalne. Wreszcie mówi “ ... And Tubular Bells .” i mamy przed oczami tytułowy instrument. Krótka chwila ciszy przygotowuje na wrażenie, jakie wywiera Weightless, mój ulubiony kawałek z tej płyty. Jest spokojny, wręcz relaksacyjny. Znacznie głośniejszy jest The Great Plain. Sunset Door wprowadza nas do Tattoo, na którego tle słychać kobzę. Altered State to fortepian, urwane rozmowy i głos niczym Pildtown Man. W Maya Gold słyszymy doskonałe, zachodzące się dźwięki gitar. Ostatnim utworem, umieszczonym na krążku jest Moonshine. Żegna nas jak w ostatnich taktach Taurusa 2. Kwestia “Tubular Bells 2 “ przywodzi mi na myśl żółty dzwon rurowy i czarną “pajęczynkę” , widoczną na rewersie albumu .

(3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Arcydzieło gatunku!!!!!!

Piotr Baran

Moim zdaniem najlepsza płyta Oldfielda. Najlepiej jej słuchać w ciemnym pokoju - niesamowity nastrój (dziewczynom się też podoba...:-)). Naprawdę warto!!!!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji