Tyle naraz świata. 27 x Szymborska

Najpiękniejsza interpretacja wierszy Szymborskiej, arcydzieło analiz literackich (2007-03-19)

Joanna Korneta Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Wśród wielu książek o charakterze interpretacyjnym, dzieło Tadeusza Nyczka wyróżnia się pozytywnie. "Tyle naraz świata" to uzupełnione wydanie tomu "22 razy Szymborska" - piękna opowieść o dwudziestu siedmiu wierszach naszej Noblistki. Rozpływanie się w zachwytach nad tym dziełem byłoby w pełni uzasadnione. Każdy rozdział składa się z przytoczonego (na zasadzie "nawet przepisywanie wiersza Szymborskiej jest przyjemnością") wiersza i z jego analizy. I tylko to łączy Nyczka z innymi interpretatorami. Autor książki zamienia się bowiem w przewodnika po poezji i jednocześnie w rozmiłowanego w utworach Szymborskiej czytelnika. Podąża wskazywanymi przez liryki tropami, ale jednocześnie nie zawsze ma pewność, że droga, którą obrał, jest właściwa. To tylko kreacja narracyjna, pomysł na książkę - w rzeczywistości analizy Nyczka są głębokie i trafne, a co najważniejsze - nie przynoszą odbiorcom znudzenia. To rzadka umiejętność: mówiąc o czyichś wierszach, nie niszczyć ich delikatnej tkanki ciężkawymi objaśnieniami. Nyczek w obcowaniu z prawdziwą poezją jest niezwykle ostrożny - czyta Szymborską i omawia, nie zatracając piękna jej wierszy. Autor książki nie posługuje się językiem hermetycznym, naukowym, specjalistycznym. Pisze w sposób zrozumiały dla każdego, a przy tym lekki i sensowny. Rytm jego narracji unosi czytelników niemal tak samo jak poezja Szymborskiej. Dzięki przejrzystemu stylowi i otwartości, poszerza się grono odbiorców: po "Tyle naraz świata" sięgnąć może każdy - od ucznia po wykładowcę akademickiego. Mało tego - nawet ludzie nie zajmujący się poezją znajdą u Nyczka coś dla siebie. Co ciekawe - nie trzeba być wielbicielem twórczości Noblistki, żeby z zafascynowaniem czytać Nyczka. Autor przyznaje się do pewnej bezradności w obliczu arcydzieł: "co myślę o tej poezji. Bagatela. Myślę od lat i wciąż mam nadzieję, że zawsze pozostanie mi coś do myślenia, bo ilekroć do niej wracam, okazuje się, że pomyślałem za mało, że są w niej dalsze i głębsze tajemnice, ukryte piękności, nowe światłocienie". Dzięki takiej postawie zachęca Nyczek do samodzielnych poszukiwań i odkryć, uczy, jak obchodzić się z wierszem, a także - jak dążyć do odnalezienia w nim piękna. Przy całym uwielbieniu dla Szymborskiej, pozostaje na szczęście obiektywny - nie irytuje ciągłym wychwalaniem autorki, potrafi udowodnić, dlaczego warto czytać jej poezje. Są w książce utwory nieznane (niepublikowane we wznowieniach i wyborach) - pisane tuż po wojnie. Są teksty powtarzane od wielu lat w szkołach - "Radość pisania", "Mozaika bizantyjska" czy "Kot w pustym mieszkaniu". Ale niezależnie od tego, czy wiersz obrzydziła nam skutecznie szkoła czy należy on do naszych ulubionych - od Nyczka dowiemy się, jak odkryć w nim coś nowego, coś interesującego i wzruszającego. Nyczek pokazuje, jak powinno się czytać poezję dla samej radości czytania. Radością czytania mogę określić też spotkanie z książką "Tyle naraz świata". Zachęcam gorąco do lektury.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji