Uh Huh Her

U hu ha! (2009-02-13)

ejem Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

PJ Harvey należy do tego wąskiego grona Artystów, którzy w całej swej karierze po prostu nie wydali słabej płyty. Ba, nie popełnili nawet dzieła średniego czy takiego sobie. Polly po wydaniu tego albumu nie była jednak do końca zadowolona: twierdziła, iż nie ma już nic do powiedzenia i że czuje się wypalona - przez chwilę planowała także zakończenie kariery (dzięki Bogu na nowo odnalazła wenę i chęci tworzenia, czego owocem była genialna „White Chalk”). Osobiście nie śmiałabym polemizować z samą Harvey, jednak dla mnie jej niezadowolenie z tej płyty jest co najmniej niezrozumiałe, bowiem „Uh Huh Her” jest płytą maksymalnie wciągającą. Zaczyna się doprawdy obiecująco – „The Life and death of Mr. Badmouth” to istna rockowa petarda – PJ prezentuje tutaj kwintesencję kobiecego rocka: pełen gniewu wokal, świetna gitarowa solówka no i oczywiście rewelacyjny tekst. Dla wielbicieli tego typu kawałków dobra wiadomość: jest ich więcej – począwszy od „Who the F…?”, poprzez „The Letter”, na „It’s You” skończywszy. PJ nie byłaby sobą, gdyby zabrakło na jej płycie czegoś spokojniejszego. I tak oto drapieżne, gitarowe utwory mieszają się z nastrojowymi balladami. Do szpiku kości mrozi „The Slow Drug” – minimalistyczne (prawie a-capella) wykonanie naprawdę porusza. Nie inaczej jest z „Shame”, ”Pocket Knife”, ”The Desperate Kingdom of Love” i zamykającym to wydawnictwo „The Darker Days of Me and Him”. Trudno powiedzieć, czy jest to najlepsza płyta PJ – niewątpliwie jednak jedna z tych, które ostro uzależniają. Ja wracam do niej często i nigdy nie mam dość. Gorąco polecam wszystkim fanom naprawdę porządnej muzyki, natomiast każdemu szanującemu się fanowi Polly Jean, tak jak pozostałe jej krążki - pozycja obowiązkowa!

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

6 + ! (2008-09-29)

Anna Dżabagina  Więcej o recenzencie

Płyta wciągająca na całego - od pierwszego wysłuchania ! PJ już od samego początku zaczyna żonglować dźwiękami, odczuciami. Całość wypada jak porozkładane na półkach fragmenty chaosu. Surowe brzmienia na przemian z delikatnym wokalem. "Uh Huh Her" hipnotyzuje, uzależnia.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Noo! (2008-03-13)

Jakub Niewęgłowski  Więcej o recenzencie

Do płyty przystąpiłem z niewielkim w sumie doświadczeniem - PJ Harvey znałem tylko z występu na ostatnich częściach "Desert Sessions" oraz jej ostatniej wg mnie chybionej pod względem konwencji artystycznej płyty "White Chalk". Można powiedzieć, że w świadomości miałem dwie różne odsłony artystycznego image - bezkompromisowe, zadziorne wokale i zabawę podczas współpracy z Joshem Homme'm oraz nieznośnie manieryczne pojękiwanie na "White Chalk". Zachęcony rekomendacją, zapoznałem się z jej starszą płytą i znalazłem tam to, czego chciałem. Już pierwsze takty "Life And Death Of Mr. Badmouth" dały mi poczucie obcowania z prawdziwie rockową energią, która wywołuje gęsią skórkę. Potem przyjemnie gitarowe "Shame", następnie chaos uporządkowany w "Who The Fuck", potem cudownie deliryczno-delikatne "Slow Drug", miniaturka "No Child Of Mine", liryczne "You Come Trough" oraz dwa ostatnie utwory - to to, co - zupełnie subiektywnie - najbardziej cenię w tym albumie. Wokal dokładnie taki, jaki powinien być - czasami zadziorny, wulgarny, czasem delikatny, efemeryczny - ale bez ckliwości i pretensjonalności vide ostatni album artystki. Świetna płyta!

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czapki z głów (2007-03-03)

Krzysztof Bebek  Więcej o recenzencie

W rolach głównych: surowe brzmienie zadziornej gitary, antymelodyjne krótkie utwory, emocjonalny przekaz. Fabuła oparta na kontrastach: krzyk przeciw szeptowi, rockowo-punkowy jazgot przeciw niemal ambientowemu wyciszeniu. Reżyseria: kobieta z charyzmą. Nominacje w kategoriach: szczerość, bezkompromisowość, autentyczność. Szanowni państwo: owacje na stojąco!!!

(4 z 8 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jak zawsze.. (2006-02-07)

Pudelek99  Więcej o recenzencie

PJ spisała się na medal Płytka świetna, każda piosenka jest na swój sposób dobra. Polecam, zwłaszcza fanom.

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji